Home Öykü Kısa Kısa Öykü Kerem Nadir Özcan • Sevgi
Kerem Nadir Özcan • Sevgi

Kerem Nadir Özcan • Sevgi

149
0

Ada­mın sev­giyle bak­tı­ğını san­mış­tım kadına. İç, deh­liz, yol­cu­luk erte­si­le­rinde yeni­den kar­şı­laş­mak kadınla, yanıl­dı­ğımı fark ettirdi.

İşe geç kal­mış­tım. Durak kala­ba­lıktı. Yağ­mur, ölmüş beden­ler­den ruh­ları tek tek ağdı­rı­yordu. Şeh­rin yük­sek bir böl­ge­siydi bulun­du­ğum yer. Önümde, uçsuz bucak­sız uza­nan: Evler, sokak­lar, cad­de­ler, park­lar, orman­lık alan­lar, göğe yük­se­len ruh­larla doluydu.

Durakta insan­lara bakı­yor­dum. Kimi öğrenci, kimi yaşlı, kimisi tek tabanca ve en önem­lisi o genç çift. Kadı­nın göz­le­rine odak­la­nınca, her daim elde edi­le­me­ye­cek bir pırıltı hediye edi­yor adama. Adam yap­ma­cık bir ifa­deyle eşlik eder gibi yapı­yordu sadece. Neden böy­le­dir hep, diye düşün­düm o anda. Sevgi den­ge­le­ne­mez mi, hep taraf­lar­dan birisi incin­mek zorunda mı iliş­ki­lerde? Oysa biraz­dan göğe ağa­cak bu çift, yazık. Son­su­zun boş­lu­ğunu bil­mi­yor­lar. İç, onlara göre farklı anlam­lar barın­dı­rı­yor. Deh­li­zin siyah göz­lük­le­rini giy­me­di­ler hiç. Yol­cu­luk desen, yaz günü çık­tık­ları seya­hat ancak. Yazık, oysa bu mer­ha­le­ler­den benim gibi bazı işe geç kalan­lar geçe­bi­lir ancak.

Oto­büs gel­mi­yordu bir türlü. Saat­ler geç­mişti, durak boşal­mıştı. Orta­lık karar­mıştı. Hava soğuktu. Pal­to­mun, yaka­la­rını kal­dır­dım. İş çan­tam elim­deydi. Gök­yü­züne bak­tım, ay ışı­ğına doğru yük­se­len iki genç çifti gör­düm. Kadı­nın göz ifa­desi değiş­mişti, piş­man­lıkla doluydu bu bakış­lar. Adam boş bakış­larla yük­se­li­yordu gök­yü­züne. Kadın bu duy­gu­suz, düşün­ce­siz, kaba adamla geçir­diği yıl­la­rına içer­li­yordu anla­şı­lan.

(149)

Yorumlar