Home Kültür Sanat Sinema Robert De Niro: “Yaş ilerledikçe enerjini neye ayırman ve neyi ertelemen gerektiğini daha iyi anlıyorsun.”
Robert De Niro: “Yaş ilerledikçe enerjini neye ayırman ve neyi ertelemen gerektiğini daha iyi anlıyorsun.”

Robert De Niro: “Yaş ilerledikçe enerjini neye ayırman ve neyi ertelemen gerektiğini daha iyi anlıyorsun.”

207
0

Res­sam bir anne­nin, şair, res­sam ve hey­kel­tı­raş bir baba­nın çocuğu ola­rak Ame­rika Bir­le­şik Devletleri’nde dün­yaya gelen De Niro, sanatla doğu­mun­dan beri haşır­ne­şir olmuş­di­ye­bi­li­riz. Onu ilk defa 1968 tarihli Selam­lar fil­minde gör­dük. O zaman­lar önü­müz­deki yıl­larda bu kadar izle­ye­ce­ği­mizi tah­min ede­mez­dik. Zaman içinde, rol aldığı Baba II, Taksi Şoförü, Ori­ji­nal Cina­yet­ler, New York New York, Sak­lam­baç, Büyük Umut­lar gibi onlarca filmle ve kazan­dığı ödül­lerle dünya çapında çok sevi­len aktör­ler­den biri oldu. 

Yap­tı­ğı­nız göz­lem­ler oyun­cu­lu­ğu­nuzu etki­li­yor mu? Örne­ğin aile­nizle res­to­rana git­ti­ği­nizde yan masa­lara bak­tı­ğı­nız, karak­ter ana­lizi yap­tı­ğı­nız olu­yor mu?

RN: Evet, olu­yor. İnsan­ları, bazı durum­ları göz­lem­li­yo­rum. Bun­la­rın o sıra­lar çalış­tı­ğım rolle bağ­lan­tılı olması da gerek­mi­yor. Örne­ğin beden dil­le­rini ince­li­yo­rum. Ne yap­tık­la­rın bil­mi­yo­rum çünkü duya­mı­yo­rum. Sadece tah­min yürü­tü­yo­rum.

Bu çok ilginç çünkü oyna­dı­ğı­nız karak­ter­le­rin çoğu­nun ile­ti­şim prob­lem­leri var. Çoğu der­dini anla­ta­ma­yan tip­ler. Ken­di­le­rini beden dili, mimik­ler, bakış­lar ile ifade eden­ler…

RN: Oyna­dı­ğım bazı karak­ter­lerde rep­lik­le­ri­min bir kıs­mını söy­le­mem. Açık­la­ması zor ama o zaman sanki onu söy­le­meye ihti­yaç yok­muş gibi his­se­de­rim. O an bir şey söy­le­meye gerek yok­tur, sadece başka şekilde ifade etmek gere­kir.

Sanki siz de bu tip bir insan­sı­nız. Ken­di­nizi söz­cük­lerle ifade etmeyi pek sev­mi­yor­su­nuz gibi. Bu karak­ter­lerde siz­den bir par­çayı taşı­yor diye­bi­lir miyiz?

RN: Evet, elbette. Karak­te­rin söz ustası olma­dığı, söz­cük­lerle hari­ka­lar yarat­ma­dığı durum­larda her şeyi konu­şa­rak ifade emek gerek­mez. Aslında her şey o anki karak­tere, duruma ve şart­lara bağlı.

Basınla, röpor­taj ver­mekle pek barı­şık olma­ma­nız da bun­dan kay­nak­la­nı­yor o halde…

RN: Aslında bu nok­tada ken­dimi açık­la­makta zor­la­nı­yo­rum. Filmde yap­tı­ğım şey bir tür ken­dini ifade etme. Fakat ardın­dan bunun hak­kında konuş­mak, yap­tı­ğın şeyi açık­la­mak zor olu­yor.

Oyun­cu­luk sizi eski­den olduğu gibi heye­can­lan­dır­maya devam edi­yor mu?  Örne­ğin bir sah­neyi tek­rar tek­rar oyna­mak­tan yoru­lu­yor musu­nuz?

RN: Bu oyun­cu­lu­ğun kuralı, hiç­bir zaman değiş­me­ye­cek. İkinci ya da üçüncü oyna­yı­şı­nızda daha iyi­sini yapa­bi­lir­si­niz. Bun­dan asla yıl­ma­ma­nız, sonuna kadar devam etme­niz gere­ki­yor. Ben de iyi yazıl­mış şey­leri oynar­ken heye­can­la­nı­yo­rum. İlk kar­şı­laş­ma­mızda ilgimi çeken bir karak­ter olu­yor ve onu her oyna­yı­şımda farklı bir ritim yaka­la­yıp daha farklı bir hale geti­ri­yo­rum. Bu çok özel bir şey, açık­la­ması zor. 

Tabii bu karak­ter­lere hazır­lan­mak için büyük bir çaba da har­cı­yor­su­nuz. Örne­ğin Avcı filmi için bir süre çelik işçi­le­riyle takıl­mış, onlarla yemek yemiş, aile­le­riyle tanış­mış­sı­nız.

RN: Evet çünkü o his­si­yatı yarat­ma­nız gere­ki­yor. Bunun için de hem başa­rılı bir yönet­men­liğe hem de o rol için duy­du­ğu­nuz isteğe ihti­yaç var.

Yaş iler­le­dikçe ken­di­nizi oyun­cu­luğa ada­ma­nız da zor­la­şı­yor­dur. Sonuçta vakit ayır­ma­nız gere­ken bir aile­niz var.

RN: Evet, eski­sin­den daha zor. Fakat rol için ne gere­kirse yapa­rım. Tabii yeterli vak­tin varsa işin kolay­la­şır. Yaş iler­le­dikçe ener­jini neye ayır­man ve neyi erte­le­men gerek­ti­ğini daha iyi anlı­yor­sun. Bir şeye çok da ihti­yaç yoksa onu boş veri­yor­sun ve başka bir şeye odak­la­nı­yor­sun.

Yönet­men­lik yap­tı­ğında da aynı adan­mış­lığı his­se­di­yor musu­nuz?

RN: Fil­min her ayrın­tı­sıyla ilgi­le­ni­yo­rum, sanı­rım biraz takın­tı­lı­yım. Her sahne, her nokta çok önemli. Yap­tı­ğım­dan emin olmak için defa­larca bir adım geriye çıkıp bakı­yo­rum. Bu sanki büyük bir yap­bozu tamam­la­mak gibi.

Diğer aktör­ler­den kim­leri beğe­ni­yor­su­nuz?

RN: Kirli Sır­lar fil­minde rol alan İngi­liz aktör Eddie Red­mayne. Cid­den müt­hiş bir oyuncu. Jude Law da çok başa­rılı. Bun­la­rın dışında Matt Damon, Sean Penn… Bunun gibi bir­çok isim var. Hepsi de işini cid­diye alan insan­lar.

Film çekimi olma­dığı zaman­larda neler yapı­yor­sun?

RN: Genel­likle ailemle takı­lı­yo­rum. Bazen golf oyna­maya bile vak­tim olmu­yor.

Kari­ye­ri­ni­zin boyunca özel­likle gurur duy­du­ğu­nuz bir per­for­man­sı­nız var mı?

RN: Sanı­rım böyle bir ayrım yapa­mam. Ken­dimi yar­gı­la­ya­mam.

Çevi­ren: Deniz Sal­dı­ran

(Nev Pierce, 50 Gre­atest Inter­vi­ews, Future Pub­lis­hing)

(207)

Yorumlar