Home Kerem Nadir Özcan

Kerem Nadir Özcan

Kerem Nadir Özcan • Kırgınlık

“Kırgınlıklarla yaşayanlar,” dedi Yeliz. Yutkundu, konuşmak istedi, konuşamadı. Yorgun olduğu göz altı morluklarından anlaşılıyordu. Bitiremediği cümlenin kendisine verdiği hüzünle kanepeye uzandı. Yağmurun sesi uykusunu getiriyordu, gözlerini kapadı. Kendi kendine konuştu bir zaman. Muhsin’in odadan çıktığını fark etmemişti. Konuşmaya devam ediyordu. Yavaşça gözlerini açtı, odanın içinde adamın yüzü vardı sadece. Belli belirsiz, bir zaman boşlukta kaldı […]

Kerem Nadir Özcan • Sevgi

Adamın sevgiyle baktığını sanmıştım kadına. İç, dehliz, yolculuk ertesilerinde yeniden karşılaşmak kadınla, yanıldığımı fark ettirdi. İşe geç kalmıştım. Durak kalabalıktı. Yağmur, ölmüş bedenlerden ruhları tek tek ağdırıyordu. Şehrin yüksek bir bölgesiydi bulunduğum yer. Önümde, uçsuz bucaksız uzanan: Evler, sokaklar, caddeler, parklar, ormanlık alanlar, göğe yükselen ruhlarla doluydu. Durakta insanlara bakıyordum. Kimi öğrenci, kimi yaşlı, kimisi tek tabanca […]