Aslı sağ çenesiyle sağ omzu arasına sıkıştırdığı telefonu sol çenesiyle sol omzuna geçirdi

– Ya işte böyle, dedi. O sarışın heybetli kadın başlarına müdür oldu olalı mesaiye kalıp duruyor, eve neredeyse yatmadan yatmaya geliyor, yakında ona da gelmeyecek. Bu evlilik boşanmaya gidiyor, ben sana diyeyim.

Boş kalan sağ eliyle makası sıkıca kavradı, sol eliyle tuttuğu saçlarını tutam tutam kesmeye başladı. Tel tel dağılan saçlar lavabonun içinde gittikçe büyüyen bir yığın oluşturdu.

– Seni gerçekten çok ihmal ediyor, dedi Elif. Bence de boşanmayı düşünmelisin artık, diye ekledi telefonu kapamadan önce.

Zavallı Aslı, dedi içinden. Üzülüyordu arkadaşı için. Saatine baktı. Konuşmayı kısa kesmek zorunda kalmıştı. İş seyahatinden dönen kocasının uçağı alana inmişti. Bir aydır uzaktaydı. Nasıl da özleşmişlerdi. Karşılamaya geleceğini söylememişti, sürpriz yapacaktı. Bavullarını alıp kapıdan çıkan yolcular arasında görünce koşayım dedi ama dondu kaldı.

Akşam haberleri, gelen yolcular arasında iki kadın arasındaki saç saça kavgayı ve onları ayırmaya çalışan adamı defalarca gösterdi.

– Tabii ki biliyordum evli olduğunu. Söylemişti bana. Böyle de dürüsttü. Artık karı koca gibi değiliz ama, demişti. Aynı evin içinde iki yabancı gibiyiz. Şu seyahatten döneyim boşanmak istediğimi söyleyeceğim. Böyle demişti. Ben nereden bileyim karısının havaalanına karşılamaya geleceğini. İki yabancı gibi olsalar niye gelsin ki? Ben yine terbiyemi bozmayacaktım da üzerime yürüyüp ağzına geleni söyleyince kendimi kaybetmişim.

 Burcu böyle söyledi uzatılan mikrofonlara. Sağdan profil vermeyi de ihmal etmedi. O zaman daha güzel göründüğünden emindi.

Temizliği bitirmek üzereyken lavabonun içinde dağılan saç tellerine canı sıkılan Esma Hanım, banyoyu bir daha sildi, saçları toplayıp çöpe attı. Salonda boş gözlerle oturan Aslı’ya iyi akşamlar, dedi ama o duymadı.

– Yazık ya, beslemelere benzemiş güzelim kadın. Beyi de başka bir kadına mı gidiyormuş neymiş. Allah insanın beyini başından eksik etmesin, aman aman, diye söylendi sessizce.

Esma Hanım gidince telefonla annesini aradı Aslı. Elif yarım kulakla dinlemişti onu. Hızını ve hırsını alamamıştı. Birilerine daha anlatmalıydı. Saatlerdir bastırdığı çığlıkları artık daha fazla içinde tutamayacaktı.

Kahvede tam da okeye dönerken çalan telefonla canı sıkıldı Mustafa’nın.

Ne işin var kahvede, bugün de mi iş bulamadın, diye çemkirecekti Esma. İş vardı da ben mi bulamıyorum, diye cevabı yapıştıracaktı o da. Hep aynı teraneler.

Konuştukça kaşları havaya kalktı.” Ne yemek yapayım sana?” ne demekti yahu? Bu işte bir iş vardı. Fırtına öncesi sessizlik miydi yoksa? Huriye’yi mi öğrenmişti acaba? Köşedeki bakkalın hanımıyla gönül eğlerse olacağı buydu, daha uzaklarda eğleşmeliydi. İçi daraldı, az daha oyalanayım, dedi. Televizyonda saç saça, bağıra çağıra kavga eden iki kadına gözü takıldı.

Herkes okey oynamaya ara verip televizyona bakmaya başlayınca canı sıkıldı kahveci Mahmut’un. Ağzı açık çay budalaları, diye söylendi. Doğru dürüst de içmiyorlar, bir çayla saatlerce masaları işgal ediyorlardı. Yancılar bile daha çok içiyor yahu, dedi içinden.

– Çabuk git boş dolu hepsini topla Ali, diye çırağa seslendi. Ağızlarını kapayıp okeye dönünce tekrar çay söyler bunlar. Fırsatı kaçırmayalım. Sonra da kanalı değiştir. Şu kadınların bağırışından kafam şişti. Evdeki karı dırdırından şikâyet ediyorlar, sonra da gidip aynı şeyi televizyonda izliyorlar. Allah akıl fikir versin.

Yan daireden gelen çığlıklara merakla kulak kabartan Macide Hanım.

– Ah be kızım, dedi kendi kendine. Susacaksın, dizini kırıp oturacaksın, erkeğe sesini yükseltmeyeceksin. Kol kırılsa bile yen içinde kalacak. Ohooo, bize nelere sustuk, neleri yuttuk. Bu işler böyle. Sinek kadar kocan olsun, başında bulunsun.

 – Ne söyleniyorsun yine Macide? diye soran Haydar Bey’i duymazlıktan gelip mutfağa yollandı.

Hanımını mutfağa püskürten Haydar Bey keyifle gülümseyip koltuğa iyice yayıldı. Televizyon kumandasını ele geçirmişti işte.

– Şu haberlere bir bakayım önce, dedi.

Hımm, evet, hayır, peki gibi kısa cevaplarla telefonu kapattı Nahide Hanım.

Kızı öyle çok bağırıyordu ki duyulmasın diye ayağa kalkıp uzaklaşmıştı. Yüzünün allak bullak olduğunu gören komşuların çok meraklı sorularını geçiştiriverdi. Kızının boşanmaya niyetlendiğini söyler miydi hiç, söylemezdi. Seyahate çıkacaklarmış, derdi, terfi edecekmiş, derdi, bebek düşünüyorlarmış, bile derdi. Boşanma da neyin nesiydi, nereden çıkmıştı akşam akşam. Hem boşanıp da ne yapacaktı? Çayından hızlıca koca bir yudum alınca ağzı yandı.

– Randevuyu yarına versem? Nasıl? Acil mi gelmen gerekiyor? Peki tamam bekliyoruz, diye memnuniyetsiz kapattı telefonu İlyas.

Bütün gün ayakta çok yorulmuştu ama Aslı da eski ve iyi bir müşterisiydi Saçlarını kendi kendine neden ve nasıl kestiğini de çok merak ediyordu.

– Bana bir kahve yap, dedi yardımcısına,

 Saçları düzene sokarken dinleyeceklerine kendini hazırladı. Hikâyelere bayılırdı. “Vallahi bu model sana çok yakıştı!”, “Kısa saç sana çok gitti, genç gösterdi!”, “Amaaan, kökü sende, yine uzar şekerim!” cümlelerinden hangisini kullanacağına duruma göre karar verecekti.

– Arkadaşlar hepinize teşekkür ederim, haftalardır çok çalıştık ama iyi iş çıkardık, proje sonlanmak üzere, bugün erken çıkabilirsiniz, dedi Aynur Hanım.

Ofiste bir alkış koptu. Projenin vaktinden önce bitmesiyle maaşına yansıyacak primi kimse bilmiyordu. Bu bir ekip işiydi, tabii ki herkes çalışacaktı. Sadece onun maaşının artmasıysa genel müdürün takdiriydi, o ne yapsındı. Belki ekipçe bir kutlama yemeğine giderlerdi, bunu sonra düşünecekti.

Murat fırladı hemen. Son haftalarda ihmal ettiği karısını burnunda tütüyordu. Güzel saçlarına yüzünü gömecekti gidince. Çiçekçi kapanmadan yetişseydi bari, şöyle kocaman bir buket çiçek, Aslı’nın en sevdiklerinden. Sonra da hemhal olamadıkları haftaların acısını çıkarırlardı artık.