Edebiyat ve...

Edebiyat bize her zaman daha iyi bir dünyayı işaret eder. Yoksa yazmazdık. Bunu, ya yaşadığımız dünyanın acımasızlığını daha da ağırlaştırarak yapar ya da insanın özgürlüğünü odağına alan bir geleceği ruhumuzun en derinlerine işleyerek. *Edebiyat, yeraltını gösterirken yeryüzünü kutsay..

Çirkin ve Yazıyor

Çirkin.Ağzı çirkin. Duygusu çirkin. Bilgisi çirkin. Küçümsemeden var olamıyor. Kalemi kibir. Mürekkebi küfür. Sevgisiz. Yanlış büyümüş. Belki de doğru büyümüştür. Düşkün. Külhan. Gerçekçi! “Ağzına çarparım”la başlayıp “kayarım”la bitiriyor. Yazılarını tabii. Yine de mütevazı: Dünya ..

Necatigil

Fuzûlî gibi- Mum olmalıydı daMum yakmalıydımGam gecesinde. Elektrik ışığı –kabulFakat çok çiğ düşüyor.Karanlıkta otursam-Bilinen şey,Karanlıkta keder artar.  Bütün bir Necatigil şiirini severim ama nedense bu şiir bir başka dokunur canıma. Çok erken yaşlarda, bir küçük taşra kentinde elimde..

Hüzünle Seviniyorum

Ömür Hanım’la Güz Konuşmaları... 1983 yılında, kendi içimden çıkarıp dünyanın ortasına bıraktığım; kendimi, bir başkasıymış gibi kendime anlattığım; yalnızlığımı, yine kendi yalnızlığımla ete kemiğe büründürdüğüm bir varoluş acısıdır. Uçsuz bucaksız bir kalabalığın sokaklardan evl..

Habis Bir Akıl

Bu, kötülük, dedim. Habis bir akıl. Hastalıklı bir bilgi. Kibirle zehirlenmiş bir dil. Sevgisiz. Yıkıcı. Küçülten. İnsanları içtenlikleriyle aşağılıyor. Sen, dedim, yazı yazıyorsun. Kitap okuyorsun. Harfler sadece bizim kalbimizden doğmazlar. Başka hayatların acısını, yokluğunu, hevesl..

Ne Serçeler Ne Puhu Kuşları

Ruhun çöküntüsü deselerdi, hiç düşünmeden, utanç yitimi, derdim. Bundan sonrası artık kolay. Acımasızlığı bir erdem olarak yaşamaya başlıyorsunuz. Sizi insanların hizasında tutacak değer duygusunu ellerinizle kalbinizden söküp attığınız için sizden başka kimse kalmıyor dün..

Şükrü Erbaş • Otların Uğultusu Altında

Tam şuramda. Bir kan pıhtısı. Ayrılınca oluyor. Kavuşunca oluyor.Hevesle gidiyorum. İkinci cümlede bir boğuntu. Utanarak kalkıyorum. Ruhumda soğumuş bir zaman. Etimde bir pişmanlık. Şimdisiz öncesiz sonrasız. Yaşamak desem değil. Ölmek desem değil. Bir Araf. Tam..

Sennur

Şiirle emek arasına çekilmiş bir eşitlik çizgisi. Hayal gücüyle gelecek arasına çekilmiş bir eşitlik çizgisi. Eylemle düşünce arasına çekilmiş bir eşitlik çizgisi. Şair “ben”ini toplumun “ben”ine dönüştürmüş bir vicdan, bir özgürlük bilinci.Uyanıp gecenin bir yerinde / karanlığı dinlemek? / -S..

İnce Memed

Bu mucize taşlara kanat takıyor, sesimize boncuklar diziyor, göklerin kanatlarını kalbimize çözüyor.Yaşar Kemal soğumaz, sönmez.*Yoksul insanların, mazlum insanların, gölgesiz insanların; gündelik hayat içerisinde ancak bir can sıkıntısı olarak hayatımıza değen insanların yenik hayatlarınd..

Şükrü Erbaş • Otların Uğultusu Altında

Dünya büyük bir aşk Ömür HanımTaşlar, dikenler, yosunlarBaşka sesler, başka sabahlarBozkırın alın yazısıCamlardaki parmak izleriMavi toprak, kırmızı buğday, bekleyişAğzından dökülen nar taneleriKâküllerinin turuncu ayiniTüyden hafif uykuları çocuklarınYalnızlıkt..

Şükrü Erbaş • Otların Uğultusu Altında

*Birinci konuşmacı, ‘şiir okunmuyor’ dedi. İkincisi, ‘şiir ayağa düştü’ dedi.‘Şiirin okunması için bir şeyler yapmalı’ dedi, üçüncü.Dördüncü ‘şiirin hiçbir zaman çok okuru olmamıştır’ dedi.  ‘Yeni bir şiir yazılmıyor nicedir’ diye bitirdi sonuncuları. Konuşmalar..

Şükrü Erbaş • Otların Uğultusu Altında

İnsan unutmaz. Bir acı, bütün şarkılardan geçerek gövdemizde yaprak dökmeyi sürdürür.  *Yoksulluk... Dünyanın üstünde yükseldiği iç kanama.*Otların uğultusu. Yıldızların kederi. Donmuş arzu. Avaz. İç geçiren rüzgâr. Dağlar sana kar mı yağdı... *  *Sen bir hikâye..

Şükrü Erbaş • Kirpik Kandilleri - 1

Bin şiirini gökte kuşlar, bin şiirini denizde balıklar,bin şiirini toprakta insanlar okuyan Yunuus...Molla Kasım’lar yüz yıl sonra gelmiyor artık.*Ben de bütün şairler gibi insanın hecesiyim.*Karacaoğlan, Neşet, “ben ölünce türkümü kim söyleyecek”diye bir taş başın..

Yedi Harfe Yükselmiş Bir Ses: Neşet Ertaş

Şükrü ErbaşMah cemal üstünde teli bilmeyen Bal dudak altında dili bilmeyenGarip’im gönülden yolu bilmeyen      Yürüse de yol kıymetin bilemez.– Neşet ErtaşSes ezgin. Ses saygılı. Ses büyük. Ses kahır. Yüreğin bütün heyecanlarıyla çarpıyor ses. Dile getirdiği ..

Diz Çökmüş Pencereler İçinden

Şükrü ErbaşÜzüldüğüm bütün sözlerini unuttum Hatice. Seni üzdüğüm bütün sözlerimi insanın olmadığı zamanlara gömdüm. Bulanık fotoğraflarını kaldırdım. İçinde olmadığın fotoğrafları kaldırdım. Bir tek kötü gün bırakmadım hayatımızda. İnsan yaşarken ne kadar az seviyor yaş..

Benim İşim Mihnet ile Zor Değil

Şükrü ErbaşYa tepeden tırnağa şiddetsin, ya her şeyi fıkraya çeviriyorsun, ya da kapanmış bir yara gibi dilsizsin, dedi. Bilmem –dedim– zarar veriyor muyum sana? Değil de, insan bazen sevgi sözü söylerken bile korkuyor. Baban seni sever miydi, dedim. Başını okşar mıydı..

Sonsuz ve Büyük

Şükrü ErbaşSen sinemadan çıkardın ya, sen çıkmazdın da Belgin Doruk, perdeden köpük köpük taşan gamzeleriyle Lise Caddesi’ni samanyoluna çevirirdi. Rüzgâr, kâküllerinin o ılıman iklimini Saat Kulesi’ne kadar çıkarır, sonra bir gönül acısıyla küçücük avuçlarımıza doldururdu. Ben o kâkü..

Sessizlik Büyür, Büyür

Şükrü Erbaş                                                                                                      Yazının yazgısı mı? İnsan en gizlisini, en dokunulmazını, en özelini yazar. Bunun dışında kalmış tek bir satır gördün mü? Kâğıt, kalem ve senden başka tanrısı olmaya..

Keder Saatleri

Şükrü ErbaşGökyüzü saatleri, dedim, atkestanelerinin üstünden bir boğuntu duygusuyla şehre bakarak. Göğü yere indiren yağmur şehri parça parça asfalta gömüyordu. Ya da inen her damla, insanlar içlerine bakarken sokakları dünyanın dışına taşıyordu. Omuzumda bir kâkül bahçesi, içerlek bi..

Şükrü Erbaş • Daha Ne Olsun

Zaman değil, bir sonsuz hüzün, dedim, usulca doğrularak. Yazarken, yaşarken... bir çınlama,  bir ân, beşinci mevsim, on üçüncü ay, sekizinci gün. Belki de bir yetinmeme ruhu, gizli bir geçicilik acısı. İçimizde dışımızda bir boşluk. Geçer ve yoktur. Her şey yabancıdır artı..

Çırpınma

Şükrü ErbaşSen evden çıktın ya, eşik önünden aktı, pencere ardından koştu. Kalabalık içinde yabancı kalma diye aynadaki gülüşün, kâküllerindeki rüya, sandıktaki kokun, üstüne gökyüzü oldu. O uzak, soğuk, kocaman şehir birden ev içine döndü. Ben titreyerek baktım ardından. Kötü bir yalnızlık ..

Ocağı Yakın!

Şükrü Erbaşİnsan sevdiğinin bir sözüne küser mi... Akşama kadar karın zarında bir acıyla çocuklarını sevdi. İnsan sevdiğinin söylemediği sözüne de küserdi. Alacakaranlık çınlıyordu. Pencereler alıp başını gitmişti. Ağaçlar yapraklarından gökyüzüne asılmıştı. Bahçe duvarı yağmurla birlikt..

Varoluş İtirafı

Şükrü ErbaşGenç adam, dış dünyada bulamadığı neyse, nelerin kırıklığı, nelerin hevesiyse, katılmak için dergâhın kapısını çalar. Binlerce gecenin ve yakarışın esrarından süzülmüş, aksakallı, incecik, “uçuk bir İsa tasviri gibi”* bir derviş açar kapıyı. Genç, içinde yapraklı bir göl, g..

Solgun Bir Gül

Şükrü ErbaşToprağın avucunda kireç badanalı bir evdi. Pencerelerinin her biri ayrı bir bahçeydi. Ağaçlar mı ırgalanırdı, rüzgâr mı camlarda soluklanırdı, yoksa biz lambaya baka baka pervaneye mi dönerdik, bilmiyorum. Bir baş dönmesiyle gövdemiz rüyalardan da ötelere giderdi. Belki de s..

Buradan Dağlara...

Şükrü ErbaşBuradan dağlara bakarım. Görkemli dağlara. Gözyaşı dağlara. Gökyüzü dağlara. Uzaklarda kalmış bütün yalnızlıklarım toplanıp gelmiş de beni yanlarına çağırıyormuş gibi bakarım. Susarım. Camlar tarazlanır. Her kirpiğimde bir puhu, çok uzaklardan ince tülbentlerde bir akşam..

“Yaralayan Ölene Dek Yaralanmıştır”*

Şükrü ErbaşMazlumun acısını zaman bir yaşama gücüne dönüştürür de, zalimin kötülüğü ölümden sonra da sürer gidermiş. Şimdi, tam yüz yıl sonra, sizi ana rahminizden kopardığımız yerden biz başlıyoruz kendi ana rahmimize doğru bir haysiyet sürgününe. Ölümden arta ka..

Unutmak

Şükrü ErbaşÖnce kaysı ağacı kurudu. İlkyazlar dallarında el çırparken ortasından ayrılıverdi bir gün. Annem ürperdi. Karardı. Dua etti. Pınardan su taşıdı. Avlunun dört köşesinde üzerlik yaktı. Kaysı küçüldü küçüldü, biraz acıya, biraz serçelere, biraz da annemin yemenisine benzeyen bir boşlu..

"Ey ölümün yirmi dokuz harfi"

Balam, taşa dokunacaksan, elin sıcak mı diye yüreğinin üstüne koy, taşın da canı var.* Şükrü ErbaşEy ölümün yirmi dokuz harfi, kötülüğün nefret ayetleri, kibrin küçücük tanrıları... bizim o körpecik oğullarımız kızlarımız, ellerinin yüreklerinin sonsuz güzelliğiyle gelmi..

Yazıyorsun ya...

Şükrü ErbaşParmakları bileklerinden uzamıyordu da omuzlarından dökülüyordu. Bir ay gölü, indiği yamaçları yalnız bırakarak unutulmuş bahçemize boncuklu zamanlar getiriyordu. Biz bir daha bakıyorduk uzaklara. Al yeşil bir şıvga, ormanı gamzelerine doldurmuş güneşe uzanıyordu. Orman de..

Boyalı Taş

Şükrü Erbaşİstasyonun önünde durdu. Baş dönmesinin geçmesini bekledi. Bu kolay değildi. Kalabalığın kaybolması demekti. Yüz on yıllık kalabalık ilk kez kayboldu. Tuhaf bir ürperti duydu. Ezik bir hazla çiçeklendi. Yabancılığını ilk kez sevdi. Herkes gitmişti. Bir tek o kalmıştı. Işıklar, ı..

Dönüp Yine İnsana...

Şükrü ErbaşÖnce dinledim. Bu çok uzun sürdü. Sürer hâlâ. Herkes güzel konuşuyordu. Kıskanıyordum. Öfkeyle tevazu büyülü bir beşikti. Bunun hayranlık olduğunu bilmiyordum. O güzel sözleri söyleyenler de bilmiyordu. Cümlesi olmayanların canı sıkılmıyordu hiç. İnsan iyiliği öğrenmed..