Abdülhak Hamit Tarhan (2 Ocak 1852, Bebek-12 Nisan 1937, İstanbul). Şair, oyun yazarı, diplomat.
Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde ve Cumhuriyet Türkiyesi'nin ilk yıllarında eserler vermiş, modern edebiyatın doğuşunda etkin bir isim.
Tanzimat, Edebiyat-ı Cedide, Milli Edebiyat, Birinci ve İkinci Meşrutiyetler ve Cumhuriyeti dönemi edebiyatlarını yakından tanıyan sanatçı, Türk edebiyatında Şair'i Azam (Büyük Şair) sıfatıyla anılır. Bu sıfatı ilk kez Süleman Nazif kullandı. Uzun yıllar diplomat olarak hem doğu hem de batı ülkelerinde bulunması nedeniyle iki edebiyatı da tanımış; Türk şiirine batıdan yeni konular, serbest düşünce ve şekiller getirirken Batı yazarlarından etkilenerek yazdığı oyunlarla Türk tiyatrosuna felsefi düşünceyi sokmuştur. Türk edebiyatının büyük eserlerinden biri kabul edilen Makber'in şairidir. TBMM III., IV. ve V. dönemlerde İstanbul milletvekili olarak görev yaptı.
