Eski mahallenin solundan aşağı doğru iniyordum. Sokak yolları eski taşlarla döşenmiş ve arabaların pek kullanmadığı bir sokaktı. Eski fırının önünden geçerken İsmet’in yanına uğramak istedim. Fırına döndüm. İki ekmek aldım. İsmet’i aradım. "Nerdesin," dedim.  "Dükkândayım,"  dedi. Sokak bitti. Çay bahçesinin alt sokağından indim. Markete girdim. Biraz peynir, biraz zeytin ve domates aldım. Yürümeye devam ettim. İsmet’in kaportacı dükkânının bulunduğu sokağa girince Sait abinin evinden yükselen çığlıklar sokakta yankılandı. Birinin ölüm haberini almışlardır, diye düşündüm. Evin önünde bekledim. Etraf kalabalıklaşınca yürüyüp uzaktan kulak misafiri olmaya başladım. Duyduğum kadarıyla Sait abi kendisini tavana hazırladığı urganla asmış. Kahvede selamlaşma dışında bir muhabbetimiz olmadığı için bunu niçin yaptığını anlamam imkânsızdı. Normalde ölümlere kayıtsız kalmam ama Sait abinin ölümü nedense bende bir şey uyandırmadı. Yoluma devam ettim. Çığlıklar, bağırışmalar bütün o kargaşa yürüdükçe yerini sessizliğe bıraktı. K harfinin silindiği "Kaportacı İsmet" yazan dükkâna girdim. Bu dükkânı bilmesem kaportacı demezdim sanırım. İsmet eski bir arabanın altına girmiş bir şeyler yapıyordu. Ayak sesimden tanıyıp "hoş geldin" dedi. Cevap vermedim. Az önce kayıtsız kaldığım bir durum şimdi beni yavaş yavaş etkisi altına alıyordu. İsmet arabanın altından çıktı. Elinde tuttuğu İngiliz anahtarını yere bıraktı. Ellerini üstünde bulunan beze sildi. Yüzü gözü yine simsiyah olmuştu. Dükkânın arkasında bulunan tuvalete gitti. Ben de onu izlerken suyu ocağa koydum. Dükkânın önünde çocuk sesleri artmaya başladı. Sanırım çocuklar top oynuyordu. İsmet elini yüzünü yıkadıktan sonra yanıma geldi. Aldığım poşetleri karıştırmaya başladı. Bir tane domates aldı. Isırdı. Domatesin suyu üstüne aktı. Güldü. Benim gülmediğimi görünce, "Ne oldu," diye sordu. Tam cevap verecekken büyük bir sesle dükkân camları kırıldı. İsmet kapının önüne doğru koştu. Çocuklar kaçmaya başladılar. İsmet yakaladığı ilk çocuğu dükkâna soktu. Çocuk elleriyle korkudan yüzünü kapatıyor, İsmet ise avını yakalamış bir hayvan gibi hırçın bir şekilde çocuğu tutuyordu. Büyük elleriyle çocuğun yüzünde bulunan küçük elleri açtı. Çocuğa tokat attı. Yüzünde İsmet’in parmak izlerinin olduğu çocuk yere düştü. Ben İsmet’i tutup kenara attım. "Ne yaptın lan sen," diye bağırdım. İsmet düşmenin etkisiyle daha da hırçınlaştı. "’Görmüyor musun camları," diye sordu. "Camının allah belasını versin İsmet, çocuğun babası yeni öldü," dedim. İsmet sustu. Çocuk yüzüme baktı. "Babam mı ölmüş," dedi. Ayağa kalktı. Yüzündeki tokadın acısından daha ağır bir acıyla koşarak uzaklaştı.