Gerçeğe yalnız bir yoldan gidilir, fakat ondan uzaklaştıran yol binlercedir. La Bruyère Gece boyunca içtiğim kırmızı şarap kanımı emmişti resmen. Yoluma çıkan büfeden bir su daha aldım. Küçük şişenin kapağını açıp suyu içimdeki çöle döktüm. Isıtmayan sabah güneşinin altında yürümeye devam ettim. İlerdeki betonarme parkın içinden geçerken elektrik direğine asılmış bir kayıp köpek ilanı gördüm. Kocaman harflerle yazılmış “KAYIP” kelimesinin hemen altında sevimli, ufak boy bir av köpeği... Birkaç adım sonra karşıma çıktı. Fotoğraftaki ifadesiyle suratıma bakıyordu. O kadar aynıydı ki bir an için üzerindeki boşlukta “KAYIP” yazdığını görür gibi oldum. Çok tatlı bir tipti. Tanınmayı bekler gibi gözlerimin içine bakıyordu. Boş su şişesini çantama attım. Sessizce dizlerimin üzerine çöktüm. Ürkütmeden kucağıma almayı denedim. İlk denemede başarılı oldum. Kucağımda köpekle ilanın karşısına döndüm. Hayvan da dönüp kendine baktı sanki. Fotoğrafın altında bir ev, bir de cep telefonu numarası vardı. Bir elimle köpeği tutup diğer elimle telefonumu çıkardım. Ev numarasını aradım. İkinci çalışında açıldı. İnce sesli bir adam... Durumu anlattım. Sesine renk geldi. Heyecanını dizginlemeye çalışarak nerede olduğumu sordu. Yerimi tarif ettim. Beş dakikaya geleceğini söyledi. Telefonda tarif ettiğim beton çiçekliğin kenarına oturup beklemeye başladım. Kuzu gibi kucağımda yatan hayvan ani bir hareketle fırlayıp yere atladı. Tekrar almak için eğildiğimdeyse kaçıp gitti. Yakalayamadım. Birkaç saniye içinde gözden kayboldu. Tuhaf bir suçluluk duygusu dolmuştu içime. Ben de kaçıp gitmek istedim ama yapamadım. Başka bir köşeye çekilip bekledim. Hava güzeldi ve betonarme park benim gibi yalnız erkeklerle doluydu. Yani kamufle olmuş vaziyetteydim. Biraz sonra orta yaşlı bir adam tam tarif ettiğim ve sonra beklerken köpeği kaçırdığım çiçekliğin önünde durup etrafına bakınmaya başladı. Acayip bir heyecanla çalkalandı içim. Yanına gitmeye cesaret edemedim. Köpeğini bulup tekrar kaçıracak kadar mal olduğum gerçeğini paylaşasım gelmedi. Zaten olan olmuştu. Köpek artık yoktu. Ev telefonunu aradığım için beni geri arayamayacaktı. En azından şimdi cep telefonundan... Birden etrafa bakınıp duran adamla göz göze geldik. Beni tanıdığını düşünüp panikledim. Bunun imkânı olmasa da. Ancak beni gördüğü an ifadesi değişmişti. Gözleri ilgiyle büyümüştü. Ve üzerime doğru yürüyordu. Gerçekten bana mı geliyordu? Evet. Etrafta bir sürü yalnız adam varken sadece bana. Gözüme bakıp sesimi tanımıştı sanki. Ne yaparsam yapayım ağzımı açmamam gerekiyordu. Sesimi yani beni tanıdıktan sonra açıklayamazdım durumu. Salaklığın üstüne sinsilik, hatta sapıklık eklenmiş olurdu çünkü. Baştan sustuysam hep susacaktım. Dudaklarımı sıkarak bekledim. Burun buruna geldiğimizdeyse panikleyip kaçtım. Arkama dönüp baktığımda onun da koşmaya başladığını gördüm. Kudurmuş gibiydi. Kalbim deli gibi atıyordu. Yine fena halde kuruyup kalmıştım. Beni yakalamasına izin veremezdim. Yakalandıktan sonra açıklayamazdım durumu. Sinsiliğin ve sapıklığın üzerine suçluluk eklenmiş olurdu çünkü. Baştan kaçtıysam hep kaçacaktım. Durduk yere suçlu durumuna düşmüştüm. Kaçmasam adam niye peşime düşecekti? Suçlu olmasam niye kaçacaktım? Betonarme parkın önündeki geniş kaldırıma çıkıp hızlandım. Vazgeçer umuduyla... Ama hayır, peşimdeydi. Arkama bakmayı bırakıp var gücümle koştum. Epey ilerledikten sonra peşimden yükselen havlamaları duyunca merak ve korku içimde birbirine karıştı. Dönüp baktım. Ufak av köpeğiydi beni kovalayan. Rahatlama duygusu korkuyu ve şaşkınlığı aynı anda bastırdı. Durdum. Başım dönüyor, bacaklarım zonkluyordu. Dili yorgunluktan dışarı çıkmış hayvan da ayağımın dibinde durdu. Kucağıma alıp sevmeye başladım. Sahibi yok olmuştu. Onunla bir daha muhatap olmamak için köpeği bir kenara bırakıp gitmek istedim ama vicdanım kabul etmedi. Zavallı hayvanı yuvasına kavuşturmak zorundaydım. Ayrıca köpeği kucağımda görünce her şey tatlıya bağlanacaktı. Nefes nefese koşarak kaçtığım yolu nefes bile almadan geri yürüdüm. Kucağımdaki köpekse nefes nefeseydi. Az önceki koşuşturmanın anısı gibi zonkluyordu kollarımın arasında. Betonarme parka geri dönmüştüm. Korka korka etrafa baktım. Adam ortalıkta yoktu. Kısa bir kararsızlıktan sonra köpekle göz göze geldim. Tekrar telefon açmalıydım. Bu defa cep numarasını aramalıydım. Eve dönmüş olamazdı. Elektrik direğine yürüdüm. Üzerindeki ilanı görünce elektrik çarpmışa döndüm. Az önce beni kovalayan adamın fotoğrafı vardı ilanda. Üzerinde kocaman harflerle “KAYIP” yazıyordu. Altında bir ev, bir de cep telefonu numarası vardı. Kollarım gevşeyip iki yana düştü. Kucağımdan kurtulan köpek koşarak uzaklaştı. Ne kadar olduğunu kesinlikle bilmediğim bir süre ilanın karşısında öylece durdum. Ağzımın içi kupkuruydu. Saç diplerim nemli nemli kaşınıyordu. Kulaklarım uğulduyordu. Adamın fotoğrafı karşımdaydı. Üzerime yürürken yüzünde olan ifade... O kadar aynıydı ki geriye doğru ürkek bir adım attım. Sonra birden şeytan dürttü, aramaya karar verdim. Telefonumu çıkarıp cep numarasını aradım. İkinci çalışında açıldı. Açılır açılmaz ince bir havlama sesi yükseldi. Gayriihtiyarı “alo” dedim. Devam etti. Kudurmuş gibi. Az önce adamdan kaçarken arkamdan yükselen havlamaydı bu. Şimdi telefonun diğer ucundaydı. Elimi ısırır gibi. Panikle telefonu yere attım. Yeniden koşmaya başladım. Bu defa arkamdan gelen olmasa da...