Günlerden bir gün, bir kişi…

Balığı kızartırken, yaptığı bamya turşusundan çıkardı. Rakısını yudumlarken bir iki çatal aldı. Yoğurttan aldı sonra bir iki kaşık. Alışverişe gitmeden elma şarabından içmişti bir kadeh. Yemek sonrası hazır olsun diye çayı da demledi. Fermantasyon geçiren ya da demlenen her şeye bir tutkusu vardı. Havasız kalacak, çürüyecek derken yeni bir organizma tarafından ortaya çıkarılan o muhteşem tatlara... Turşu, yoğurt, şarap gibi. Ya da bekleyecek, çökecek, hiçbir şey yapmıyormuş gibi görünse de bir güzel demlenecek. Çay gibi. Bunları düşünürken salondaki konuk seslendi:

“Çiğ köfte var mı?”

O esnada başka bir alemde, başka bir kişi, başka bir haldeydi…

Kendine geldiğinde üç çatallı mızrak gövdesine adamakıllı saplanmış bir halde havada yol alıyordu. Mızrağı bir zebani taşıyordu. Zebaninin yürüdüğü patika yolun iki kenarında da üzerinde yazılar olan dizi dizi taşlar vardı. Hepsinin üzerinde “iyi niyet” yazıyordu.

Bu kişi başkasının rüyasına girdi. O da rüyasını başkasına anlattı:

“Hangi cehennem duygusuyla ölürse insan, o duyguda sonsuza dek hapis kalınacağına inanıyordu. O yüzden intihar etmekten korkuyordu. Rüyamda rastladım ona. Sonsuz bir cehennemde hapsolmuş gibiyim, dedi. “

Rüyasını anlattığı kişinin derdi başkaydı:

“Yokuşlar çıkıyor içimde karşıma mirim. Zeytinlik, Gültepe, Levent yokuşları gibi. Koşturarak çıkardım o yokuşları bir zamanlar. Boğaziçi Karakolu göründü mü yokuş bitmiş demekti. Ama şimdi içimdeki yokuşları çıkamıyorum. Gidip Boğaziçi Karakolu’nu ziyaret etsem aşmış olur muyum içimdeki yokuşları?”

Yazanın derdi ise bambaşkaydı…

Okumaya başladığında ayak bileklerinde bir ağrı başlıyordu. Kitabın ortalarına geldiğinde ağrı dizlerine kadar çıkmış oluyordu. Kitap bittiğinde hem bacakları hem kolları ağrıyordu. Vücudunda gezen bu ağrı midesine doğru yol alıyor orada uzunca bir süre kalıyordu. Yeni bir kitaba başladığında ağrının yolculuğu tekrar başlıyordu. Kitaplar onu bazen havasız bırakıyor, bazen uzunca bir süre bir şey yapmadan bekletiyordu. Vücudunda yeni organizmalar dolaşıyordu adeta.

Bir gün bir kitap yazdı. Ağrıları geçti.