Yalnızlığa çekilirken kalp sırlarını ayna içinde ararsın. Hayale hakikat kılığını bulursun. Naz cetvelini aşk dairesinde bozarsın.

Yağmurlu havalarda çatıya çıkıp uzakta belirsiz noktalara dönüşen insanlara bakarsın. Baktıkça küçülürsün. Gökyüzünü çatlata çatlata çakan şimşeğe içerlenirsin. Gözlerin, rüzgârın esiş yönü ile şimşeğin dökülüş şekline derin mânâlar katınca aşağı inersin. Kedini kucağına alıp sevme fasıllarına çocukluk gecelerini katarsın.

Takılarına bakarsın. Yüzük yerinde. Bilezik halamda. Kolyem oksitlenmiş. Geçen yaz denizde kaybettiğin halhalın yasını tutarsın. Rüzgârı hiddet misali parçası kar olan kışlıkların arasına naftalin niyetine bırakıp gardıropta saklarsın. Deri kemerine bir delik daha açmayı düşünürsün. Üşenmeyip delikleri sayarsın.

Şarap kadehini suya düşen gölgene kaldırırsın. Mektuplara gece bakarsın. Saman kâğıdına yazılan mektupları beyazlarından, mavi kalemle yazılanları siyahlarından ayırırsın. İçinde çizilmiş kuş resimleri, çocuk elleri, Zülfikâr kılıcı olmayanlara cümleler dalgalansın diye sonradan çiçekler çizersin. Pullara Mem û Zîn’i yakıştırırsın. Mem û Zîn pullarının basıldığı bir ülke hayali kurarsın. 

Anahtarı zor işlere yorarsın. Dönme sesini rüyanın boşuna, yalanın gizine, hilenin fikrine ayarlarsın.

Körelen inancı kalp ile bilersin. Kapanan bilinci aşk ile açarsın. Kadife kopçayı hasretle çözersin.

İmkânsızlığın dağarcığına bilmediği cevapları ekleyen sen, zamanın ölçüsüzlüğüne sonsuzluk bulan sesini çıplak kollarımda uyutmak istediğimsin. Aşkı okşayan ipek gömleğin, siyah fuların gelişigüzel öptüğün yaralarımın üstüne kapansın. Sokağın tenhalığına, kudurganlığın duldasına dokunaklı kısa esler yayan kokunla, nidanla; kalpte esrar, serde duman, salına salına küle beş kala, mızrabı on geçe cadısüpürgesine binmeye; gül toplamaya, çay demlemeye, çörek yapmaya, kayısıdaki çekirdeği ayıklamaya gel.

Kara, gel ki kısa sürsün okunaksızlığın. Odayı sonra toplarsın…