Günlerden 13 Kasım, o gün bir deliyle karşılaştım. Hiç ayrımına varmadım ilkin. Öylece yürüyordum kaldırımda. İri gövdesiyle canhıraş önüme atladığında irkilerek fark ettim. Ters bir şeyler olacağını hissettim, korktum, küçüldü gövdem. Kızgın bir boğanınki gibi lavlar boşalıyordu burun deliklerinden. Tütünden sararmış dişleri köpük köpüktü. Ne olduğunu anlamadan, tükürür gibi, "Pislik," deyip geçti. Dönüp arkasından baktım, büyük kıçını sallaya sallaya gidiyordu. "Heey," dedim arkasından, "ben pisliksem sen de büyük kıçlı bir dinozorsun." Söylediklerimi duyduğu anda tekrar döndü. Bana doğru koşmaya başladı. Korkudan mı bilmem, altımdaki zeminin kaydığını hissettim. O an bana doğru koşan bir dinozor gördüğüme yemin edebilirim. Korkumu bastırdığım anda koşmaya başladım. Kaçıyordum, bir dinozordan nasıl kurtulacağımı bilmeden kaçıyordum. Zangır zangır yeri inleten adımları az sonra çelimsiz gövdemi ezecekmiş gibiydi. Dayanamadım bir yardım bulurum ümidiyle bağırarak, ağlayarak kan ter içinde kaçmayı sürdürdüm. Çok geçmedi, koca burun deliklerinden fışkıran kızgın lavları ensemde hissettim ve o anda yakaladı beni. Küreği andıran elleriyle boğazımı sıkmaya başladı. Böğürürken kalın bileklerini kavrayarak direnmeye çalıştım. Kimsenin yardım etmeye cesaret edemediği bu sokak ortasında bir dinozor tarafından öldürüleceğimi düşündüm. Gözlerimin karardığını gördüm. Sonra o karanlık içinde bir ateş topu belirdi. Bütün vücudumun yükseklerden zemine sertçe çakıldığını hissettim. Etlerim, kemiklerim zonkluyordu. Dinozor beni kaldırıp duvara çarpmıştı. Gözlerimi güçlükle araladım. Sarı, köpüklü dişlerini sıkarak üzerime doğru yürüdüğünü gördüm. Elleriyle başımı kavradı, eğildi, gözlerini gözlerime dikti. "Pisliksin!" dedi tekrar. Dönüp iri kıçını sallaya sallaya gitti sonra. O günden sonra pislik olduğuma inanmaya başladım. İnsanlar içinde iflah olmaz bir pisliktim.