Şu ıssız, sarp kayalıklarla, sığla ağaçlarıyla bezenmiş dağların ardında bir köy var. O köyde Turan diye birisi yaşar. Kime sorsan gösterir. Zaten o köye gidersen kimin Turan olduğunu hemen anlarsın. Bir odur değişik. Elinde kocaman bir asa, göbeğinin altına kadar uzanan ak, bakımsız tel tel sakal. Sağa sola bağıra çağıra gezer, önüne gelen herkese sataşır.

Bakma öyle işsiz güçsüz gibi göründüğüne, muhtarıdır o köyün aynı zamanda. Muhtarlığa nasıl adaylık koyduğunu kimse bilmez. Anlatılanlara göre, babasından kalan tarlaları köyün fakirlerine dağıtmış. Köyde yaşayan birkaç zengin bunu öldürmek için evini falan basmış zamanında. Nasıl anladı, nereden aklına geldi bilinmez, o gece dışarıda elinde çifteyle beklemiş. Soranlara kuşlar kirazlarımı yiyordu, onları bekliyorum demiş ama hayvanları ne kadar çok sevdiğini bilenler buna inanmamış. O gece geleni indirmiş, geleni indirmiş. Kim öldü, kim kaldı diye gidip bakmamış, eve geçmiş, vurmuş kafayı uyumuş. Sabah kalktığında kimsecikleri bulamamış ama iki zenginin oğlu ertesi öğlen toprağa verilmiş. Karakola gidip olanı biteni anlatsa da kimse inanmamış. Zenginler, oğullarını avda yanlışlık sonucu kaybettiğini bildirmiş. O saatten sonra hakkında deli diye dedikodular çıkmış. Pek takmamış bu söylentileri.

Bir süre sonra onun deli değil de aptal olduğu söylentileri yayılmaya başlayınca sinirlenmiş. Meydana inmiş, etraftaki kahvelere göz gezdirmiş. Kimse baksa gözünü kaçırıyor, kime bir şey söylese üzerine alınmıyormuş. O gün bir plan yapmış, gün gelecek herkes şu dudaklarımdan çıkan iki söze bakacak duruma gelecek demiş. En azından anlatılan bu.

Her akşam bir kahveye gidiyor, orada dönen muhabbete yan masadan atlıyor, adamlara bağırıp çağırıyor, bildiklerini unutturuyor, kendi fikirlerini onlara doğruymuş gibi kabul ettiriyormuş. Tarla sürme tekniklerinden, pavyon adabına, kuyu açtırmaktan, ekim zamanlarına, kuzuların doğumlarından, hayvan kesme adetlerine, her şeyde doğru bildiklerinden caydırmış adamları.

Birkaç sene sonra da herkes her konuyu bu adama danışır olmuş. Zenginlerin, muhtarın, din adamlarının sözü geçmez olmuş. Herkes her şeyi bu adama soruyor, o ne deresi tanrı buyruğu gibi kabul edip sorgusuz sualsiz uyguluyormuş.

Herkese, her şeye karşı çıkmış. Yanında bir yöntem ya da bir kişi övülmeye başladığı an bağırıp çağırmaya başlıyor, yöntemi ya da kişiyi aşağılayıp sövmeye başlıyormuş. Tüm otoritelere sinir olduğundan, herhangi bir gücün ağzından çıkanı anında yok ediyor, yerine kendi bile inanmadığı doğruları koyuyor, bu doğruların uygulanmasını istiyormuş.

Bir zaman sonra iş o kadar fena bir hal almış ki, bir gün söylediğini ertesi gün yalanlar, tam zıddını iddia eder olmuş. Köylüler bu durumu fark etmeye başladıkları zaman Turan’ın aklına girmişler. Gel seni muhtar yapalım, istediğin şeyi kolayca yaparsın demişler. İnanmış bizimki ya da inanmamış da sistemi yok etmek istediği için kabul etmiş, kim bilir.

O zamandan sonra da muhtar olmuş. Otorite haline geldikten sonra zenginler, din adamları önünde selama duruyor, bir dediklerini iki etmiyormuş. Sevmiş bu durumu. Herkes ondan korkuyor, saygı gösteriyormuş. Seneler önce onu öldürmek için gelenlerin babaları, kızlarını ona sunuyor, onunla evlendirmek için yarışıyormuş.

Şimdiyse köyde elinde asası, evinde dört zenginin kızı, gününü gün ediyor, korkakların üstünde aptal bir muhtarlık otoritesini sağlıyor.