Hayır bayım, size söylemedim. Siz lütfen üzerinize alınmayın, işinize gücünüze bakın. Ben yokmuşum gibi davranın. Size neden bir şey söyleyeyim ki hem durduk yere, ne maksatla, kim oluyorsunuz yani? Diğerlerine oranla ne gibi bir üstünlüğünüz, ayrıcalığınız bulunuyor? Dörde katladığınız, tek elinizde tuttuğunuz gazetenizi keyifle okumayı sürdürün. Zaten saçma sapan bir yayın galiba. Sizden de ancak bu kadarı beklenirdi, doğrusu şaşırmadım. Ama durun bakayım, tam evli barklı bir adam tipi var sizde. Üstelik en az yirmi yıllık. Karınızdan ve evlilik kurumunun kendisinden nasıl da ölesiye nefret ettiğiniz, beklediğinizi birazcık bile bulamadığınız çok belli. Bakışlarınızın bulanıklığından, gözlerinizdeki yorgun, dibe çökmüş karanlıklardan kolayca anlaşılıyor. Huysuz, sinirli birisiniz. Karınız kesin sizi terk etmek için fırsat kolluyordur. Gerekli maddi olanaklara sahip bulunsa, bahse girerim o basık, kasvetli, havasız evde bir dakika bile durmaz. Kızınız sizden resmen utanıyor, para isterken takındığı o sıkıntılı tavırlardan belli. Bunu aslında kendine hiç yakıştıramadığı, mecburiyetten katlandığı açık. Zaten çok yakında, tanımadığınız bir oğlanla güle oynaya dünya evine girecek, size yolda rastlasa belki bir selam bile vermeyecek, çok görecek. Yazık. Kabul edin, onu düzgün, gereği gibi yetiştiremediniz, hainin, çıkarcının, insanın arkasından iş çeviren akrebin biri olup çıktı. Yılandan, köpekbalıklarından farksız, Allah zavallı genç koca adayına sabır versin. Amin. Peki ben kim miyim? Size ne canım şimdi bundan. Kimsem kimim. Ne diye soruyorsunuz sanki, neyinize gerek? Gazetenizi okumayı sürdürün, belki ummadığınız anda sansasyonel bir habere rastlarsınız, otobüs yolculuğunuz biraz olsun şenlenir, hiç yoktan anlamlı, katlanılabilir hale gelir, böyle şeylere çok gereksiniminiz var. Belli ki müthiş sıkılıyorsunuz, içiniz dehşetli şişmiş, hayattan bezmişsiniz, Bitse de gitsek yahu! der gibi olumsuz tavırlar içindesiniz. Hiç inkâra kalkışmayın şimdi. Ben insan sarrafıyım, adamın tipinden ‘’şıp’’ diye anlarım, bakmayın, aslında daha neler neler sezinliyorum da, henüz samimi olmayışımıza binaen bu korkunç malumatı şimdilik sadece kendime saklıyorum, kimseyle paylaşmaya yanaşmıyorum. Ama bana o kadar güvenmeyin, uyarayım, canımı sıkarsanız ne yapacağım hiç belli olmaz, ânında satabilirim sizi, havai fişekler gibi patlarım, bildiklerimi bütün dünyaya ilan ederim. Sonra artık kolaysa ayıkla pirincin taşını. Ne yani, içime atayım da kanser mi olayım, benden bunu mu istiyorsunuz? Bana geleceğine size gelsin. Zaten sigortam da yok. Hastanelerden, polikliniklerden, dispanserlerden falan nefret ederim. Uykumda masrafsızca geberip gitmeyi yüz bin kere yeğlerim. Bugün az bir şey canım sıkkın. Yoksa durduk yere size böyle ne diye sataşayım. Ne kötülük ettiniz ki sanki bana? Kendi halinde bir adam, örnek de bir otobüs yolcususunuz. Gerçek bir aile babası. Fötr şapkanız güzel, alımlı. Kravatınız yepyeni, düğümü taze, kaliteli. Kelli felli, oturaklı bir adamsınız. Muhtemelen biricik kızınızla, prensesinizle de aranız gayet iyi. Onu mükemmel, dört dörtlük yetiştirdiniz. Paraya ve zamana acımadınız. Biraz daha olgunlaşınca okumuş, zengin kocaya vereceksiniz. Allah mesut bahtiyar etsin, herkesi çoluğuna çocuğuna bağışlasın. Siz bana aldırmayın. Normal biri değilim. Hayatta şansım yaver gitmedi. Böyle saçma sapan, ciddiye alınmaması gereken bir insan oldum. Kaç yaşında mıyım, ne fark eder ki? Bunun da bir önemi yok şimdi. Çocukluğumdan bu yana çok yaşlıyım. Gözlüksüz fotoğrafım yoktur desem yeri. İnanmazsanız aile albümümü derhal evden getireyim, işim ne, beni en yakın arkadaşlarımdan sorun. Hepsi de beni çok sever, gerçek yüzümü, kişiliğimi pek bilmiyorlar, herkesi bir ömür boyu aldattım, boyadım gözlerini gitti, avanaklar, beni muteber bir dost, adamakıllı bir ademoğlu sanıyorlar. Hiç de öyle değilim. Zaten şimdiye dek anlattıklarımdan da biraz olsun anlamışsınızdır. İçten pazarlıklıyım, ruh halim anbean değişir, bir günüm sonrakine hiç uymaz, bana güvenerek katiyen, en kısa yola bile çıkılmaz, siz gene en iyisi ben burada değilmişim gibi davranın, o aptal gazetenizi son satırına dek aynı sinir bozucu dikkatle, iştahla okuyun, zira okuduklarınızı önemsediğiniz çok belli. Benimse dünya yansa umurumda olmaz. Dikili ağacım yok. Boş gezenin kıdemli kalfasıyım. Nereden gelip nereye gittiğim bile bir gizem, kocaman bir soru işareti. Sırf hınzırlık olsun diye sürekli kent içi seyahat ediyorum. Masum, savunmasız insanları gözlemliyorum. Peki bu yaptığım ne işime mi yarayacak, bu da soru mu yani, inanın ben de hiç bilmiyorum. Cebimde bir çorba parası genellikle bulunuyor. Bu kadarına da dünden razıyım. Hayatta fazla bir şey istemedim, iki lokma bir hırka bile bazen bana fazla geldi, lokmalardan birini tiksintiyle sokak köpeklerine fırlattım. Acaba hangi durakta ineceksiniz? Eviniz, şu an bulunduğumuz noktaya yakın mı? Karınız sizi azıcık olsun özledi mi, örneğin oğlunuzla ilişkileriniz ne alemde. Tabii ardı arkası gelmeyen sorularıma yanıt vermek zorunda değilsiniz. Hem zaten ben vermemenizi tercih ederim. Bunları size sormak bana yetiyor da artıyor beyim, bir de cevaplarıyla kıymetli kafamı meşgul edemem, uğraşamam, inanır mısınız, sonra günlerce nahak yere baş ağrısı çekiyorum, bana bu saatte gripin falan aratmayın, eczacı kalfaları nedense sinirlerimi kaldırıyor. Ben haliyle son durağa kadar inatla gideceğim. Oradan tekrar kart okutup geri döneceğim. Sonra,muhtemelen bir ara durakta inip değişik bir hatta geçerim. Biraz da başkalarına musallat olurum. Muhtemelen bir daha size tesadüf etmem, yokluğumda rutin hayatınızı ne güzel böyle yarı gönüllü sürdürürsünüz. Benim gibisine neyse ki sık sık rastlanmaz. O açıdan içiniz ferah olsun, merak buyurmayın. Bu güzergâh normal şartlarda son derece güvenlidir. Bakmayın, bugün şansınız yaver gitmedi de benim gibisine denk geldiniz. Aksilik. Milyonda bir ihtimal. Artık kırk yılda bir o kadarı da olur. Ne yani, yoksa şikâyete, giderek bana karşılık vermeye mi kalkışacaksınız. Bunu önermem. Benim gibileriyle imkânı yok başa çıkılmaz, siz benden daha iyi mi bileceksiniz? Kaç yaşına gelmişsiniz ama hayat tecrübeniz eksik. Yani şimdi bana biraz öyleymiş gibi geldi. İyi, özenli giyinmekle hemen muteber kişi olunmuyor. İstesem sizin gibi on beş tanesini tek seferde cebimden çıkarırım. Arada bir kendimi hor gördüğüme aldanmayın, o sırf benim melâmi meşrebimden, güzel huyumdan. Yoksa parmakla gösterilecek bir adamım, hesap kitap, tarih mesel bilirim. Sohbetime doyum olmaz. İstesem, tatlı dilimle sizi burada saatlerce alıkoyar, mest ederim. Karınızdan azar işitmeyi göze alıp beni evinize bile davet edersiniz, ama ben öyle şeylere itibar etmem. Bir defa, dengim değilsiniz.