Çok Yalan Söyledik Zeynep Göğüş’ün son kitabı. Bu kitabı alıp okuduktan sonra en küçük yaştaki çocuğunuza armağan edin ve tembihleyin, iyi saklaması gerektiğini, çünkü kendisi 50’li yaşlarını geçtiğinde tarihçilere bu kitabın gerekeceğini anlatın.

Biz Zeynep Göğüş ile aynı yaşlarda, aynı yerlerde yaşadık ve aynı türden bir yaşamı ayrı ayrı paylaştık. Şimdi onun Ankara’yı da anlattığı son kitabını okurken bir yandan otobiyografimden parçalar okuyormuş gibi oldum, bir yandan da arkadaşlıklarımı, sorgulamamış olduklarımı, oracıkta bırakıp gitmeyi yeğlediklerimi düşünüp, kendi kendime tartışmaya başladım.

Göğüş’e “okurken çok zorlandım” dediğimde, cevap olarak “ben de yazarken çok zorlandım” dedi.

Kitabın içeriğini anlatmak istemiyorum, çünkü okuru bu dönem ile başbaşa bırakmam daha doğru olur diye düşünüyorum.

Kitapta ana konunun dışında, belki de sosyal-kültürel antropolojinin konusu olabilecek düzeyde kadın arkadaşlar arasındaki sohbetler de ilgimi çekti, kadınlar aralarında neler konuşurlar? Erkekleri, sevgililerini ya da aday sevgilileri nasıl değerlendirirler? Yalnızca erkekler mi karılarını aldatır? Bütün bunları merakla okuyacak özellikle erkek okurlar, belki de okuduktan sonra bir kere daha düşünecekler eşleri, sevgilileri ile olan ilişkilerini.

Kitap erkek erkil toplum düzenine de baş kaldırıyor.

Çok Yalan Söyledik seçimlerden yenik çıkmış olan irili ufaklı tüm muhalefet partilerinin de dikkatle okumaları gereken bir kitap. 

Yerel seçimlerin yaklaştığı şu sıralarda kitabın sonralarına doğru yazarın dediği: “Bize iyi bir şey olmaz. Kronikleşmiş mağduriyet sendromu. Değişim için fırsat var oysa. Hep başkalarının hatası. Olan bitenin bizimle uzaktan yakından ilgisi yok, hep başkaları suçlu. Bu kadarını hak etmiyoruz.” Notunu iyi değerlendirmek gerekiyor.

Kitap yakın tarihimizden bir bölümü anlatması, irdelemesi dışında Ankara’yı da bir kent olarak değerlendiriyor olması açısından da çok değerli. Şehirde yaşamakta olup, farkında olmayanlara sağlam bir ışık tutuyor.

“Azınlık şimdi biziz. Biz de kaybolur muyuz bir gün ortadan?” diye sordum yürürken. “Tarih bizi yazar mı yoksa Kale’nin azınlık mahalleleri gibi görünmez mi kılar?” 

Diye soruyor Zeynep Göğüş. Bu sorunun yanıtında o kadar çok şey gizlenmiş ki şimdi oturup bunu düşünmenin, bulmanın ve bize yakışmayan bir yaşamı yaşıyor olmanın nedenlerini bulmamız gerekiyor, yoksa yarın çok daha zor günlere gebe bir Türkiye’de ortadan kaybolup gidecek bir kitle var. Yazar bu sıkıntının, bu acımasız gerçeğin altını kalın çizgiler ile çizmiş, uyarıyor.

Bir yandan duygular ile yüklü, bir yandan da gerçekçiliğin acımasızlığına dokunmadan örülmüş edebiyat kaygısından hiç bir satırında vazgeçilmemiş bir kitap olacak elinizde.
Ya bir daha âşık olamazsam? Acı kahvemi yudumlarken içimi kaplayan korku bu. Dünyanın en güzel duygusundan mahrum kalacağını kabul etmek kolay değilmiş. 
Diyen yazar insani duygularını da kitabın tümünde örmüş

Kısaca söylemek gerekirse tüm kitaplarında gördüğümüz özenli anlatımını bu kitabında da ödün vermeden sürdürüyor yazar ve bizi “bitmese, biraz daha anlatsa” arzusunda bırakarak tamamlıyor kitabını.

Bir an önce alıp okumakta, toplumdaki yerimizi belirlemek açısından da yarar var diye düşünüyorum, yoksa bir gün gelecek ve ortadan kaybolup gideceğiz!