William Faulkner Avrupa kıtasına ayak bastığında 1925 sonbaharının başlarıydı. Oxford, Mississippi'deki ailesine yazdığı mektuplarda, bu ilk gezisi boyunca görüp geçirdiklerini anlatıyordu sıklıkla. El yazısı sözcüklerin arasına kendi portresini karalıyor, daha seçkin yaptığını söyleyerek uzamakta olan sakalıyla yine kendisi dalga geçiyordu. Ya da otel odasında bir başına akşam yemeğini yerken, Spagettiyle birlikte oturuyoruz, diye yazıyordu. Yazdıkları, imzasını Billy olarak atan, yirmi sekiz yaşındaki genç bir insanın sıradan olayları olmasına karşın, önemli bir ipucu olarak da anlamlandırılabilir diye yazıyor blog yazarı Lindsay Gellman* The Paris Review'da. Faulkner modernist ressamların eserleriyle ilk kez bu gezisi sırasında, Paris'te karşılaşmış ve etkilenmişti. 22 Eylül 1925 tarihli mektubunda, “Bugün Rodin Müzesine gittim. Ayrıca Matisse ve Picasso'nun özel koleksiyonlarını gördüm. Pek çok çaba içindeki, genç modernistinkini de. Ve Cezanne! Bu adam fırçasını ışığa batırıyor,” diye yazıyordu. Faulkner'ın sanatsal gözü ve görsel ifade yeteneği vardı, hatta daha gençken kendisi de resim yapmıştı. Henüz hayatta olan Picasso'nun ve çağdaşı Georges Braque'ın devrim niteliğindeki kübist eserleri Faulkner'da yankı buldu. Dönemin başlangıç ve bitiş zamanlarını net olarak belirlemek zor olsa da, kabaca 1907 yılında Picasso'nun yaptığı Avignon'lu Kızlar tablosundan başlayarak, 1912 yıllarına dek süren anlayış bugün Analitik Kübizm olarak adlandırılır. Basitçe, bir nesnenin birden fazla perspektiften sunularak aynı anda temsilidir. 1912'den itibarense Kübizm'in Sentetik Dönemi başlar. Değişik objeler yeni formlar yaratmak için biraraya getirilir. Picasso'nun Still Life with Chair Canin eseri de bu dönemde, kolajı doğurmuştur. Bazı eleştirmenler Faulkner'ın Ses ve Öfke, Döşeğimde Ölürken gibi erken çalışmalarında modernist ressamların anlayışına benzer bir model kullandıklarını iddia ediyorlar. Picasso ve Braque'ın tuvali parçalara ayırarak nesneyi farklı perspektifte göstermelerine benzer olarak, Faulkner da anlatıcı sesini bir karakterden öbürüne kaydırır. Hikâyenin akışını keserek, farklı açılardan anlatır. Abşolom Abşolom ve Kurtar Halkımı Musa gibi sonraki dönem eserlerindeyse, Faulkner'ın kurgusuna, mektup, tarımsal bir alana ait muhasebe defteri, günlük gibi farklı yapılarda belgeleri, metinleri karakterleri aracılığıyla alıntılaması da, Picasso'nun kolaj tekniğine benzer. 2010 yılında Emory Üniversitesinden Prof. Sally Wolff-King, muhasebe defterinin on dokuzuncu yüzyıla ait sahibi belli, gerçek kayıtlar olduğunu iddia ettiğini de hatırlayarak, gerçek belgelerden alıntılar kullanmış olmasını, tıpkı Picasso'nun farklı materyaller kullanmasına benzetir. * New York City'de yaşayan bir yazar. Alıntı The Paris Review'dan.