Gecenin en karanlık saatiydi. Tavandan sarkan lamba iki göz dairesinin daracık salonuna loş bir ışık yayıyordu. Yerde açık duran valizi tepeleme dolmuştu. Kalan ıvır zıvırı da sırtında taşıyacağı kamp çantasına tıkıştırmakla meşguldü. Arada kaldırım seviyesindeki üst pencerelerinden içeriye insan sesi sızıyordu, bir öksürük, bir kahkaha. O şurada burada kalan son eşyaları topluyordu. Diş macununu çantanın ön gözüne attı, terlikleri de kalmış, onları da almalıydı. İçinden değil, dışından konuşuyordu kendiyle. Vay be, dedi, gerçekten gidiyorsun nihayet. Bu sefer yolculuk uzun. Nasıl da imzaladın kapı gibi sözleşmeyi. Yıllarca bekledin ama sonunda oldu ya. Tamam işte aşçı değilse de aşçının yamağı diye kapağı attık gemiye. Ne zaman ki aşçılık diye üstelemeyi bıraktın yamaklığı kabul ettin, o zaman aldılar işte sefere. Şilep bu şilep, şimdiye kadar gittiklerine benzemez.
Buzdolabını açtı, bir kavanoz içide zeytin vardı. Üç elma, yarım kavanoz salça, iki kutu da konserve balık. Bunlar kalsın, dedi. O yokken evde kalmaya gelecek arkadaşı yer diye düşündü. Salonun bir duvarına eklenmiş evyede birikmiş bulaşıkları yıkamaya koyuldu. Bunlar, dedi, senin o yıllardır çalıştığın yolcu gemilerine benzemez. Şilep oğlum bunlar, artık kıyı kıyı gezmek yok. Açık deniz istiyordun, al sana. Bulaşıkları bitirince dolapların içini kontrol etti. İki üç çarşafla birkaç da havlu buruş buruş dürülmüştü. Ama temiz, dedi, bunları da kullanır. Yatak odasındaki dolabın bir kenarına topladığı özel birkaç eşyası o yokken kalacaktı. Şimdiki plana göre dört ay seferde olacaktı, anlaşma böyleydi. Saatine baktı, yedide demir alacaktı gemi. Beş buçuk gibi orada olmalıydı. Üç saat dinlenebilirim, diye düşündü. Kendini salondaki kanapeye bıraktı. Belki, diyordu, anlaşmayı biraz daha uzatırız. Açık denizi düşündü. Herşeyini şuracıktaki valizle iri sırt çantasına sığdırmış, okyanusa açılmaya gidiyordu. Günlerce karayı görmemecesine. Artık bir ayağı karada olmayacaktı, fırtına görecekti üstüne üstlük.
Ufka bakıp bekleyeceksin, ne dalgalar aşılacak kim bilir. Her sabah bir mendireğe sığınmak yok artık. Nereye baksan sonsuzluk, günlerce. Heyecandan gözüne uyku girmiyordu.
Göz kapaklarındaki deniz resmine daldı. Peki o kadar açılıp uzaklaşınca bunaldığında ne yapacaktı. O kaçış kendi zınadnının duvarları haline gelir miydi. Ya kaçayım derken açıldığı yer onu esir alırsa. Bırakıp gitmek istese hemen ayrılamazdı ki. Kimbilir kaç gece kaç gündüz toprağa basmayı bekleyecekti. İnsan toprağa basmayı özlemez miydi. Gözleri yarı açık yarı kapalı, tetikte gibi duruyordu. Kendini Bermuda şeytan üçgeninde gördü bir ara. Kanapede doğruldu, koca gemi, dedi. Yok artık neler düşünüyorsun öyle, hiç batar mı. Ama Titanic'e de batmaz diyorlardı, ne oldu. Hadi canım işler gerçeğe binince bahaneler bulmayı iyi biliyorsun. Hani fırtına görmek istiyordun artık, biraz sarsılsam ne olur diyordun. Denize çıktığını öyle anlayacaktın hani. Kaç gündür valizini bu kaçıncı bozup da toplayışın. Sözleşmeyi çaktın artık, bitti. Korkak. Burada otur o zaman, kışın lokantaya gider gelirsin, yazın kıyılara tamah edersin. Bunca yıl kıyı kıyı gezdik de ne oldu, parası iyi tamam da hep aynı hava aynı iklim. Hadi hadi kalk, iklim değiştirmeye.
Çantasını sırtına aldı, valizini merdivenlerde sürüyerek apartmanın girişine çıkardı. Ortalık karanlık, rüzgarlıydı. Köşedeki taksi durağında bir arabaya atlayıp limana yollandı. Limanın girişinde taksiden inince duraksadı. Ayaz kesiyordu. Gökyüzüne baktı, bulutlar yıldızları kapatmıştı. İki görevli girişteki güvenlik kulübesinde bekliyordu. Eşyalarını yüklenmiş tek tük gelenlere baktı bir süre. Bineceği şilep durduğu yerden görünmüyordu bile. Vinçler, konteynerler görüşünü kapatıyordu.
Yere koyduğu valizini aldı, karşı kaldırıma geçti. Gelen taksiye el etti. Binince evinin adreesini verdi.
