Arkadaşımın arabasıyla varacağımız yere giderken gelip geçen görüntüleri hiç umursamadan camdan dışarı bakıyorum. Sıkıntılı düşüncelerle kısa bile olsa yolculuk etmek kötü eder beni. Hemen bir mide ağrısı başlar ve yaşamın iyi bir şey olmadığı düşüncesine kapılırım. Ayrıca yaşanan bazı durumların önemsediğim işleri aksattığı için dertlenirim. Şu an kitap okuyabilirdim mesela ya da güzel bir film. Bir şeyler karalayabilirdim örneğin. Acaba bu tür şeyleri bana düşündürten istemediğim o yere gitme zorunluluğum mu. Çünkü kendimiz için güzel olan şeyleri yapmayı bazen keyfi olarak erteleriz.
Yaklaşıyor olmamıza rağmen bir sigara yaktım. Tam önünde durduğumuzda bir süre arabada kalmak istediğimi anladı Onur. Onu da kendi sıkıntıma ortak etmek istemediğimden daha fazla beklemedim. Hemen çıkıp kapıya doğru beraber yürüdük. İçerisi tıklım tıklım. Kalabalık beni daha çok strese soktu. Gerekli işlemler sona erinceye kadar bir müddet bekledim. Onurla merdivenleri çıkarken vazgeçmemem için türlü gerekçeler sıraladım içimde. Polikliniğin kapısında bir sürü insan bekliyordu. Hemen boş bulduğum bekleme koltuğuna attım kendimi ve yanımdaki koltuğa Onur'un da yerleşmesi iyi hissettirdi. Uzun bir süre yerdeki fayansları inceledim, şekilleriyle oyalandım bir şeylere benzetmeye çalışarak. Gelip geçen hastaları gözlemledim bir süre, hepsi yardım bekleyen beyhude bir sessizlikle yürüyordu. Oflamaya başladım. İsmim çağrıldığında hızlıca kalkıp içeri girdim. Doktorun şikâyetimi sorması bir yılgınlığın ve acelenin dışavurumuydu. Kısa keserek her şeyi anlattım. Kaçarak uzaklaşma ve tahlil fişini görevliye verdikten sonra yine bir bekleyiş, fakat bu sefer ayakta.
Hastanelerin kendine has bir kokusu vardır ve burnumda tam bir tahribata yol açtı. Bir de burada bulunurken herkesin sadece benimle ilgilenmesi gerektiğini düşündüm, sanki tek hasta ben varmışım gibi. Hasta psikolojisi böyle bir şey sanırım. Önceliğin sadece bende olması gerektiğini düşündüğüm bu kurumun tomografisinde neden ben sorusunu kendime sorduğumda ironik bir durumun kesinlikle farkındaydım. Sonucu öğrenmem için bir saat beklemem gerektiği söylendiğinde hemen hastanenin dışına attım kendimi, Onur'u da arkamdan sürükleyerek. Kantine gidip çaylarımızı aldıktan sonra boş masayı kaptık. Kaç tane sigara içtiğimi bilmediğim sohbet süresince başka şeylerden konuştum kafamı dağıtmak için. Arkadaşım zamanın geldiğini söylediğinde ayağa kalktım ve sonrasında en ağır yürüyüşümü takındım.
Doktor bendeki rahatsızlığın ciddiyetini tahlil sonuçlarını da göstererek açıkladı. İnsanın bazı konuşmaları kişisel tarihine yön verdiği için kayda almak gerektiğini düşündüm o an. Doktor ve yanındaki hemşirenin geçmiş olsun dileklerine hiçbir karşılık vermeden sessiz ve donuk bir şekilde odadan çıktım. Arabada sürekli kafamdaki gözeleri düşündüm ve yapmak istediğim bütün her şeyi başka bir hayatın düşünde gerçekleştirdim. Arkadaşım kızarık gözlerini her ona bakışımda kaçırdı benden. Aracı durdurup yolun geri kalanını yürüyerek gitmek istedim.
