Zarife Hanım dış kapının açıldığını duyar duymaz mutfaktan koşar adım çıktı. Koridoru üç adımda geçip adamın yanında bitiverdi. Başını bir sağa bir sola sallarken bir taraftan da iki eliyle sessizce bacaklarını dövüyordu.

“İyi ki geldiniz Adem Bey, Sevin Hanım bugün kendini çok yıprattı yine. Koliler yetmedi diye ağladı, bağırdı, çağırdı, sonra da küstü.” Kadın söylediklerinin duyulmasından korkuyormuş gibi fısıldıyordu.

“Mutfakta mı?” Fısıltıya fısıltıyla cevap verdi adam. Çantasını yere bırakıp ceketini çıkarttı. Bir hamlede ayakkabılardan kurtuldu.

“Evet. Hiç konuşmadan öylece oturuyor. Çok uğraştım ama bana mısın demedi. Tık yok. Belki sizinle konuşur.” Zarife Hanım, Adem’in ceketini alıp askıya astı.

“Tamam, ben bakarım şimdi. Sen istersen salonda otur biraz olur mu?”

“Olur tabii Adem Bey. Bir ihtiyaç olursa sesleniverirsiniz siz.”

Zarife Hanım koridorun sonundaki salona giderken Adem bir süre bekledi. Derin bir nefes aldı, gözlerini yumdu, aldığı nefesi ister istemez geri verirken gözlerini açtı ve kaçınılmaza yöneldi.

Mutfak kapısında durup kadına baktı bir süre. Bugün daha da zayıf görünüyordu. Omuzları çökmüş, kahverengi saçları omuzlarından aşağıya, suyu bitmeye yüz yutmuş cılız bir şelale gibi süzülmüştü. Elleri kucağında, başı hafif yana eğik, gözlerini boşluğa dikmişti. Bir heykel gibi ağır ve kayıtsızdı ama mutfak kapısından başlayıp sağa sola dağılmış olan koliler kadının gün boyunca oradan oraya koşuşturup durduğunu gösteriyordu. Mutfak eşyalarının çoğunu toplamış, kolilelere doldurmuştu.

“Bugün yine çok yorulmuşsun. Keşke her şeyi bir günde toplayacağım diye uğraşmasaydın.” Cevap dört duvarı hınca hınç dolduran bir sessizlikti. Adam kadına yaklaşıp omuzlarından tuttu. Hafifçe kendine doğru çekip başının üstüne bir öpücük kondurdu. Alışık olduğu papatya kokusunu aradı. Yanağını kadının yanağına yaslayıp gözlerini kadının diktiği boşluğa dikti. Sonra artık papatya kokmayan başa bir öpücük daha kondurup kadının karşısındaki sandalyeye oturdu.

Adem masanın üstüne doğru eğilip Sevin’in gözlerine baktı. “Hadi canım anlat bana. Ne oldu da bu kadar üzüldün?”

Heykel cana gelir gibi oldu. Yavaş yavaş gözlerini diktiği boşluktan çekip aldı.                “Yoktu,” dedi.

“Ne yoktu?”

“Yeterli koli yoktu. Cezveleri, kahve makinesini, bir de kek tabaklarını sığdıramadım kolilere.”

“Benim hatam olmuş. Çok özür dilerim. Geçen hafta bütün bu eşyaları kolilere sığdırmıştın. O yüzden kolilerin yetmeyebileceğini düşünemedim. İstersen biraz sonra çıkar sana yeni koliler alırım. Olur mu?”

Kadının yüzü aydınlanır gibi oldu. “Ama hepsi aynı olacak. Aynı renkte, aynı büyüklükte.”

“Olur tabii. Kaç tane alalım? Ne dersin?”

Sevin oraya buraya dağılmış kolilere göz gezdirdi. “On sekiz, tam on sekiz koli olacak.”

“O zaman biraz sonra çıkar tam on sekiz tane koli alıp gelirim ben de. Ama söz ver. Daha fazla üzülmek yok tamam mı?”

“Tamam.”

“Bak o zaman şöyle yapalım. Gün boyunca çok yorulmuşsundur, istersen biraz yatıp dinlen. Ben de o arada gider kolileri alırım.” Adam masanın üstünden elini uzattı. Kadın uzanan eli tuttu. Birlikte kalktılar.

Sevin’in uyumasını beklerken etajerin üstündeki fotoğrafa baktı Adem. Yine içi acıdı. Fotoğrafı ortadan kaldırmak için Sevin’i bir türlü ikna edememişti. Bu çerçevenin içindeki dünyanın ona ilaçlardan daha iyi geldiğini söylemişti Sevin. Ama Adem’in yarası kanıyordu bu fotoğrafa her bakışında. Oradaki üç kişilik mutluluk buradaki iki kişilik enkazın gerçekliğini daha da ağırlaştırıyordu.