Program yapmayı sevmiyorsun, uzun uzadıya konuşmayı da…
Gezginsin iflah olmaz bir şekilde.
Bildik ve ayrıntılı olanın içinden sıyrılarak kendine özgü şekilleniyorsun.
Sıradan gibi görünen dokunuşların peşindesin hep.
Küçücük bir ayrıntıyı, eksenindeki zamanlarla, mekânlarla, merkezindeki insanlarla bütünleştirebiliyorsun.
Kıpır kıpırdır için sığmıyor içine.
Kolay kolay kestirilemiyor ne yapacağın.
Kimi kez av mevsimine hazırlanan balıkçıların ağlarında kalıyor bakışların.
Kırılan kutsal kadehin izini sürüyorsun kimi kez.
Kimi kez de mırıltılar eşliğinde izler bırakıyorsun her adımında.
Söylemediklerin, söylediklerinin arka planındadır, sezgilerdedir daha çok.
Düşkünsün özgürlüğüne, inatçısın bir de.
Kelimeler seçiyorsun kendine özgü.
Aralarına boşluklar ve ipuçları bırakarak diziyorsun.
Kurduğun her cümlede geziniyorsun adeta.
Anahtarlar bırakıyorsun metnin muhtelif yerlerine.
Açılamayan kapılar beliriyor sonra.
Bildik yerde değil anahtarlar, saksıda ya da paspasın altında da…
Ama avluda olsa gerek kapılara çok yakın yerde.
Geçişlerin, geri dönüşlerin hızlı, hızlısın.
Kabına sığmıyorsun bir türlü.
Bir İstanbul, bir Dublin, bir Buenos Aires’tesin…
Kısa konuşmayı seviyorsun daha çok.
Kısa, kısa kısa, kısacık, hayatın kısalığı gibi.
Gerçeksin biraz, gerçek gibisin, gerçeküstüsün ya da.
Süslemelerden, imgelemelerden, uzun uzadıya betimlemelerden hoşlanmıyorsun, kelimelerin gücüne dayıyorsun sırtını.
Şiir tadındasın bazen.
Anılar olmazsa olmazın.
Güncelere de ev sahipliği yapıyorsun kimi kez, belgesel olana da…
Yenisin eskiyi yıkarak gelen.
