Biri “Hişt” dedi, döndüm. Baktım Rasputin. Tanıyan herkes ona böyle seslenir. Rasputin, “N’aber kız,” dedi. Boş bulundum, omzumu kaldırdım. Bir adımda yanıma geldi, içine çektiği sigara izmaritini kaldırıma fırlatırken pis nefesini burnumda hissettim. “Buralarda çok dolaşma, hadi,” derken, kafamı öte yana çevirdim. Deli mi ne? Burası benim okulun önü şapşal, asıl sen dolaşma buralarda, diyemedim. Doksan beşin kahvesinden beri peşimdeki ayak sesi onunmuş meğer. Kızların peşine takılmayı pek sever. Ben yüz vermem. At hırsızı kılıklı der, gülerim. Salı günü bunu Handan’la konuşurken gördüm. Cuma günü de belini kıvırıp etek boyunu diz üstüne çeken Necla’yla el ele vapur iskelesine yürüdüler. Necla’ya kızdım doğrusu. Sen kız lisesinde yatılısın. İdareden izin almadan dahası kimseye haber vermeden, nereye gidiyorsun?

Haftanın ilk günü Okul Müdürü sınıftakileri tek tek odasına çağırtıp sordu: “Görmedim,” dedim, “nerede olduğunu bilmiyorum.” Sustum. Hem, ne derim. Onlar Rasputin’i tanımaz ki. Tamam, Necla, hemen önümdeki sırada oturur ama hiçbir samimiyetim yok... Okulun ilk senesinde hem gündüzcü hem yatılılarla arkadaş olmak zorunda değilim. Odadan çıkarken kalbim kulaklarımda atıyor gibi... avcuma sıkıştırdığım kâğıt mendil terden sırılsıklam. Kapı önünde Necla’nın sıra arkadaşı Zeliha bekliyor. Benim çıkmamla aralanan kapıyı tıklatıp içeri giriyor. O, ne diyecek acaba?

Okuldan eve geldim. İlkin Seher teyzemin ağlamaktan kızaran gözleri yerine alnına çatkıyla bağlanmış patates halkalarını fark ettim. “Başı tutmuş,” dedi annem. “Dolapta bakla var, yoğurtla ye istersen.” Aç değilim diyerek odama kaçtım. Kulağımı kapıya dayadım, “Bıktım,” diyor teyzem, “Askere gidecekken karakola düştü. Kız reşit değilmiş, al canımı ya rabbim!” “Sus,” diyor annem, “Allah korusun. Ne zaman geliyor Naci?”

Naci enişte uzun yol şoförü. Teyzemlerle aynı apartmanda oturduğumuz halde ne zaman gelir, ne zaman gider bilmeyiz.

Aralarında ne konuştuklarını iyi duyamayınca çıktım odadan. Beni görünce sustular. Her şeyi benden gizlemelerinden sıkıldım. Onlarla konuşmak istedim : “Rasputin’in yaptığı bu kez boyunu aştı,” dedim. “Kız bizim sınıftan. Müdür dedi ki, kim bir şey gördüyse...”

Teyzem bir an şaşırdı, oturduğu yerden fırladı, yaşananlarda oğlunun hiç suçu yokmuş gibi:

 “Ayıp be!” diye bağırdı. “Tuh sana, onu Müdüre sen söyledin öyleyse. Abin o senin! Abin!”

Annem, “Sakin ol Seher, Seher sakin ol,” diye çırpınırken kocaman açtığı gözleri ve başıyla odamı işaret etti. Ağzımı açmadım. Teyzemin bu öfkesine iki çift laf söylemek ne haddime zaten. Odama kapandım. Ertesi gün okula gitmek istemedim. Teyzemin dediği gibi, abimdi o benim ve okulda başımı yere eğdirmişti.

Sabah her zamanki saatimde uyandım kalktım perdeyi açtım, karşıdaki boş arsaya park etmiş kamyonu görünce Naci enişte gelmiş dedim. Koca tekerli, gri brandalı aracın tozlu kasasındaki yazıya gülümsedim. “Kaderimse çekerim.”

Annem oda kapısından seslendi. “Ben de geliyorum seninle.” “Gitmeyeceğim,” dedim. “Nasıl yani,” dedi, “teyzenler karakolda, Müdürle görüşeceğim.” Daha evden çıkamadan zil çaldı. Annem kapıyı açarken vestiyeri işaret etti, ayaklarına terlik uzattım. Naci eniştenin vücudundaki kan tepesine toplanmış burnundan soluyor. Gözünün terlik falan gördüğü yok. İçeri daldı. Teyzeme ağzına geleni söylüyor, bağırıp çağırıyor.

“Ne demek oğlan sevmiş kaçırmış, ne demek kız sevmiş gitmiş ya, deli olacağım, deli... Allahtan el sürmemiş kıza ama çeksin cezasını it oğlu it, sürünsün hapislerde, kılımı kıpırdatırsam namerdim...”

“Sinirlenme Naci, su getir eniştene kızım.” Eniştem, “Duymadın mı kız tarafını,” diye daha hiddetli bağırıyor Teyzeme. “Bunların hepsi suç ortağı dedi, bize ya. Demedi mi. Ankara’ya kadar gidip şikâyet edeceğiz dediler... Senin de kızın var Gülden, ablan diyor sevmişler, etmişler... İyi o zaman kim kimi beğenirse anlaşsın, kaçırsın. Olur mu Allah aşkına. Sevmiş gönüllü gitmiş diyor, ya sabır! Yaparız bir nikâh, olur bitermiş. Yahu oğlanı hapisten kurtarsın diye söylenecek söz mü bunlar.”

Naci enişte uzattığım su bardağını alırken eli titriyor. Demek, Rasputin’i hapse atmışlar. E, suçu büyük. Bir daha kimseye yan gözle bile bakamaz. Eniştem az önce, Allahtan el sürmemiş, demişti, bilmiyor tabi, vapur iskelesine el ele yürüdüklerini söyleyesim geldi o an, ama sustum.

Sustum çünkü kolum uyuşuyor dedi Naci enişte. Teyzem kanepeyi işaret etti. “Şuraya uzan. Biz gideriz okula. Müdürle de muhatap olup iyice üzülme.”

Necla’nın ailesi Müdüre, “Başına ne gelirse gelsin çocuğumuzu okutmaya devam edeceğiz,” demiş ve, “tabii ki davacıyız.”

Okul dönüşü Halil Rıfat Paşa yokuşunu tırmanırken nefeslenmek için durduk. “Unutturma Gülden,” dedi teyzem. “Adağım var. Şu oğlan bu dertten bir kurtulsun. Düğününde koca bir koç kestireceğim.”

Öfkelenme sırası anneme gelmişti. “Hâlâ neyin peşindesin, bilemedim Seher, Çocuk çocuktur, Çocuktan eş olmaz, anne olmaz, neden anlamıyorsun.”

Mahkeme devam ederken Rasputin’i saldılar. Teyzem, Naci enişteyi yolcu etmeden adağını kestirdi. Önce üç kulhu bir Elham okudu, üfledi. Sonra kurban kanını, Rasputin’in alnına, kamyonun tekerine sürdü.

Bu arada okulda sınavlar bitti. Karne almaya giderken, arkamda ayak sesi. Tam okulun önüne geldim, biri, “Hişt,” dedi.

Duymazdan geldim.