Çalışma masasına doğru sürüklediğim bu eski gövde bana mı ait? Yüz kiloyum sanki, memelerim hiçbir yere sığmıyor. "Gözüme batıyor bu portakallar." Boyun ağrılarım çoğaldı, artık söküklerimi bile dikemiyorum. İlaçlar midemi bulandırıyor. Mumlar yanıyor, mumlar sönüyor.Uçuyorum bir filin boynunda, uçuyorum durmadan. Gerçeklik buharla dolu bir banyonun gri mazgalında eriyen tereyağı gibi akıp gidiyor.

Gökyüzünde beyaz bir köpük dalgası hızla yayılırken, ruhum karanlık denizlerin gemisini yitiren kaptanı.

Mobilyadan yeni fil yapıyorum, pencerenin camına gökyüzü çiziyorum kendime. Kaldırıyorum sınırımdaki dantelleri, çerçevesiz bir özgürlük istiyorum ağaçların komşuluğunda. Giz kuyularıma yakın, kan kokusuna uzak. Ağaçlar uzun, ağaçlar birbirine dolanık nefretle. Döküyorum bir bir karabasanlı gecelerimi ortaya. Şimdi hızlı yüzüyorum, hızlı yaşıyorum. Çekingenim biraz da.

Sararan perdeler, boydan boya yarık duvarlar. Eskiyen eşyalara uzun uzun bakıyorum. Kırık bir lavabo gibi hissediyorum kendimi. Çatlaklardan su sızıyor içime. Bazı günler otel ardiyesinde müşteri bekliyorum. Polis baskınında kızartana kadar ovuyorum ellerimi. Ne hacışakir, ne sıcak su temizleyemiyor ellerimdeki kiri. Çok fazla fil var eteklerimde, kapatıyorum bacaklarımı sıkıca. Kimseler aman anlamasın. "Şifonu yok mu o eteğin?" Şifonlu etek sevmiyorum ben.

Bazen başı sonu belli olmayan bir şiir; dizeleri ansızın yarıda kalmış, bazen ahtapota benzeyen pasaklı bir tanrıçayım.

Sayfalara sığmıyorum. Denizlere de sığamazdım. Neredeysem orayı öfkemle taşırır, ortalığı batırırdım. Epeydir görünmüyorum ama.. Nanik yapıyorum, kuşlara, balıklara ve aptal insanlara. Gözlerim mavi diye çok döverdi benimki, şimdi kanı mavi akan, denizlerin ahtapot kılıklı tanrıçasıyım. Büyüyor ve genişliyorum. Derinlere doğru atıyorum pelte gövdemi, kafamdaki son zehri daima kendime saklıyorum.

Geçenlerde de bir tepsi çayı devirdim, kısa kolluyla oturmasana dedi benimki. Fakat çok güzel çaydı, bir de tekmeler yedim. Yedikçe keyifleniyordum. Sidik kokan mermer zeminin üstünde gülüyordum durmadan.

Uyuyorum uyanıyorum.

Saatin tik takları, yerini yadırgayan yaşlı kuş, yarıya kadar çekili stordan sızan ölgün ışık, perdeleri kaldıran öfkeli rüzgâr. Bunların ölmüşsem ne anlamı var? Yirmi metre kare yerde, kokluyorum zamanı. Sokak lambaları bile çok kalabalık burada. Karıncalar gibi insanlar sıcak asvaltın üzerinden hızlandırılmış film şeridi gibi geçiyorlar. Karınca robot onlar. Çok sıkılıyorum bu kalabalıktan.

Bok kokan ırmağın dibinde bitivermiş genç akasya ağacını izliyorum. Altında balıkçı sandalyesinde oturan mutlu çiftler. Dünyaya sırt dönmüşler. İki deli yürek. Tuhaf saçlarım, kirli ellerimle geçiyorum yanlarından. Karşı otellerin açık kalan penceresinden Sezen’in sesi geliyor. Değer mi hiç? Sahi değdi mi? Yediğim dayaklara. Çiçekçi kadın, değmez bacım diye bağırıyor. Ağzının kenarına sıkıştırdığı malboro sigarasıyla.

Çiçekçi çirkin bir kabadayı gibi görünüyor.

Uyanıyorum, artık gündüzleri uyumak yok..