Neden hep karamsar, hep böyle olumsuz düşüncelere kapılır insan bir zorlukla karşı karşıya geldiği zamanlarda?
Saatlerdir televizyonun karşısında durmuş o kanaldan o kanala geçerken nihayet en çok sevdiği programa rastladı Adil. Daha doğrusu platonik aşkının sunduğu bir programdı bu. Saatlerdir bu ânı bekliyordu. “Neden hep olumsuz düşüncelere kapılıyoruz sorunlarımızı çözemediğimiz durumlarda? Bu bir tür psikolojik hastalık olabilir mi? Yoksa genlerimizden mi kaynaklanıyor?” diye sordu telefondaki seyirci. “Bıkmadın mı her hafta aynı yapmacık soruları sormaya?” dedi Adil kaşlarını çatıp dudağını bükerek. Seyircinin kendisini duyamayacağını biliyordu ve bu durum onun gülmesine yetiyordu. Bütün dikkatini programı sunan sarışın kadının üzerinde topladı. Kadın uzman psikologdu, ekranın altında öyle yazıyordu. Haftalardır aynı programı izlemesine rağmen ismini bilmiyordu. Sadece söylediklerini dinliyordu kulaklarını sonuna kadar açarak. Bir de Hayal diye isim takmıştı ona. Hayal ara sıra göz kırpıyor, gülümsüyordu Adil’e ekrandan. Onun ekrandan çıkıp yanına gelmesi için çok ısrar ediyor, türlü şaklabanlıklar yapıyordu, fakat Hayal her seferinde onun bu çağrısına olumsuz cevap veriyordu. Yaşam koşulları, ekonomik sorunlar, yanlış arkadaşlıklar derken özgüven eksikliğinden konu açıldı.
Birden sırt üstü uzandığı üçlü koltuğun üzerinde hızlıca doğruldu. Ellerinin de yardımıyla bağdaş kurdu ve televizyonun sesini biraz daha yükseltti. “Acaba benim de özgüven sorunum var mı?” diye sordu gözlerini televizyona dikerek. Hayal ona bakıp parmağıyla sus işareti yaptı. Geçen gün o toplantıda hoşlandığı kıza duygularını açamaması bir özgüven sorunu muydu yoksa başka bir şey miydi bilemedi. Hayal’in bakışları susturmaya yetmişti onu. Hayal televizyondan ara sıra Adil’e bakıyor sonra da programına devam ediyordu. İnsanların kendine olan güvensizliğinin altındaki en temel faktörün ilk sefer olduğunu söylüyordu Hayal. “Nasıl yani?” diye söylendi içinden Adil başını öne eğerek. Kendisine kızılacağından korktu. İlk arkadaşlıklar, ilk cinsel deneyim, eğitim hayatındaki yanlış tercihler, bütün bunlar yaşama daha kaygılı ve korku ile bakılmasına sebep olurmuş. Hayal’in bu entelektüel konuşmalarına çok hayran oluyordu. Ağzı iki karış açık alkış tuttu kısa bir süre televizyonun önüne giderek. Soru soruyu doğuruyor, cevaplar da daha tatmin edici oluyordu. Adil’in içindeki yalnızlık duygusu da giderek azalıyordu. İçi içine sığmıyordu böylesi durumlar da. Vakit ilerledikçe konu da giderek derinleşiyordu. Hayal’in her söylediğinden kendine bir anlam, bir ders çıkartıyordu Adil. Aklından geçenleri gözlerinin önünde canlandırdı. Sonra mırıldandı “Nasıl?” diye. Mesela dışarı çıktığında içinden geldiği gibi korkmadan hareket etse, ağzına geleni çekinmeden söylese, her şey düzelir miydi acaba? Bir an programı telefonla arayıp içinde olduğu durumdan nasıl çıkabileceği hakkında bir soru sormak istedi. Elini sehpanın üzerinde duran telefona uzattı, fakat parmakları bir türlü tuşlara basamadı. Hayal televizyondan kaşlarını çatarak baktı, Olmaz! Şimdi sırası değil, der gibi. Adil derin bir nefes çekti ciğerlerin en ücra köşelerine kadar. Sonra biraz rahatlamak için mutfağa gitti ve tiryakisi olduğu kahveden bir fincan yapmaya başladı kendisine. Sürekli içtiği için, kahvenin fincanın yerini ezbere biliyordu. Bir çırpıda hepsini tezgâhtaki yerlerine yerleştirdi, ocağı yaktı, cezveyi üzerine koydu. Bütün bunları yaparken de en çok sevdiği ve hoşuna giden şarkıları peş peşe söyledi. Şarkı söyleyerek kahve yapmak onu çok mutlu ediyordu. Bu sayede Hayal’i de etkilediğini düşünüyordu. Gözleri kahvenin yukarı doğru yavaş yavaş yükselen dumanındayken kulakları da salondaki televizyondan gelen sesteydi. Söylenenleri daha rahat duyabilmek için televizyonun sesini sonuna kadar açmıştı. Komşuları onun bu haline alışık olduğu için hiçbir tepki vermiyorlardı. Biraz sonra içeceği nefis kahvenin tadını damağında hissetmeye başlamıştı bile. Hayal’e de bir fincan yapmayı düşündü, fakat onun içmeyeceğini yine geri çevireceğini tahmin edebiliyordu. O yüzden sadece kendisine bir fincan yaptı. Kahvenin kışkırtıcı kokusuyla oldukça uyumlu bir biçimde dans etmeye başladı on metrekare mutfağın içinde. “Kendi kendinize sınırlar çizmeyin,” diyordu içeriden gelen ses.
Evet, işte bu! “Neden sınırlar koyayım ki hayatıma? İçimden geldiği gibi özgürce yaşayacağım hayatımı,” diye sözleri uyumsuz ama içten bir şarkı söylemeye başladı dans ederken. Nihayet kahve pişmişti. Dans durdu. Kahveyi özene bezene fincana doldurduktan sonra yanına da atıştırmalık birkaç tane bisküvi koydu tabağa. Keyifle az önce bestelediği şarkıyı söyleyerek salona doğru yürüdü. Koltuğa az önceki pozisyonda oturduğunda bir kişinin telefonla soru sorduğunu anladı. Pür dikkat dinledi. Kadının yüzünü zihninde canlandırmaya çalıştı. Kahvesinden bir yudum aldı. Birdenbire Hayal’i karşısındaki tek kişilik koltukta ona bakarken gördü. Çok şaşırdı. Program henüz bitmemişti ama Hayal karşısındaydı. Bir gözü ekrandan ona bakan Hayal’de, bir gözü de koltukta oturup gülümseyen Hayal’deydi. Çok şaşkındı, daha önce hiç böyle olmamıştı. Bir an delirdiğini düşündü. Başını çevirip bir ekrana bir koltuğa baktı. Bunu birkaç defa tekrarladı, fakat hiçbir değişiklik olmadı. Aynı anda iki yerde birden görüyordu Hayal’i. Kendi yüzüne, iki eliyle bir sağ yanağına, bir de sol yanağına tokat attı peş peşe. Rengi korkudan bembeyaz oldu. Ürkek ve şaşkın bir çocuk gibi koltuğun köşesine doğru çekildi ve yaslandı kaldı orada. Hayal gülümseyerek ona baktı. “Neden kendine vuruyorsun?” dedi.
Adil bildiği bütün duaları kekeleyerek okuyordu alçak bir ses tonuyla. Sonra, “Bilmem,” diye cevap verdi.
Hayal, “Neden şaşırdın? Sen istemedin mi gelmemi? Geldim işte!” dedi. Adil, can havliyle sehpanın üzerinde duran kumandayı kaptı. Korkudan titreyen elleriyle kanalı değiştirdi.
