Bazı hazlar bitmesin istersiniz ama her şey biter. Uyandığımda bedenimdeki o haz da gittikçe söndü ve bitecekti. Rüyamdan bahsediyorum. Kalabalıktık ama dünyanın en güzel kalabalığıydı bu. Tüm sevdiklerim bir arada parti yapıyorduk. Tanrım ne muhteşemdi. Melekler toplantısı tıpkı (yani melekler toplantı yapsa, böyle bir şey çıkardı ortaya, demek istedim). Tüm sevdiklerinizin olduğu bir çatı altıdır cennet, altından süt ve bal ırmaklarının aktığı ağaçlıklar değil. Gülücüklü selamlaşmalarla ilerlerken bir çift gözle karşılaştım. Hayır deniz mavisi değildi rengi, hatta rengini hatırlamıyorum bile. Ama büyüledi beni. Bir yerde okumuştum, âşık olmaya hazır olursunuz ve sonra herhangi biri çıkar. Bu bilgiye rağmen büyülenmiştim. Merhaba deyip uzaklaştı, ardından bakakaldım. Az sonra gene karşılaştık. Beni görünce gülümsüyordu. Her köşede bu karşılaşma tekrarlanıyordu. Rüyada olmasak ‘bu ne saçmalık be’ diye senaryoya kızardım kesin. Ama rüyadaydık ve onu her gördüğümde ağzıma gevşek bir gülüş yayılıyordu. Onun gülüşleri güzeldi ama. Bu karşılaşmaların tesadüfi değil, bilinçli bir tasarımın sahneleri olduğuna kaniydim artık. Evet aşk ilk defa kapımı çalıyordu. Hem de ne fiyakalı bir şekilde, muhteşemdi. İnanamıyordum buna. Tam onun bana aşık olduğu an, ben de ona aşık olmuştum. Yani müthiş bir çakışma. Ancak rüyada olabilecek bir şey gerçekten. Bu parti gecenin ilerleyen saatlerinde biz iki aşığın düğünü haline dönüştü, kimse de yadırgamamıştı, rüya tozu herkesi susturmuş olmalıydı. Bazen benden ayrılıp öbür konukların yanına gidiyordu ama buna bozulmuyordum, çünkü az sonra gözleri irileşmiş, gamzeleri çıkmış, bembeyaz dişleri ve kırmızı dudaklarıyla gülümseyerek bana yaklaşacaktı. Bu arayı hergelece gezip öbür sevdiklerimle selamlaşmak için kullanıyordum. Ama işler hep yolunda gitmez. İşte, uyanmıştım. Rüya bitmişti. Bitmesin diye her şeyi verseniz de rüyalar biter. Ama kolay vazgeçecek değildim. Tekrar uyumaya çalıştım. Dünya hayatım bu rüyada sürsün istiyordum. Uykuya dalmam mümkün olmadı.
Onun resmini yapsam o hazzı verir miydi acaba. Resme bakıp o rüyaya girerdim. Fikir harika göründü. Kalem kâğıt buldum. Saçları çok uzun değildi ama ne güzel dalga dalgaydı. Hafif kıvırcık sayılırdı. Bazı perçemler güzel gözlerini çevrelerdi. Gözleri pek iri sayılmazdı, çekik bile denirdi, beni görünce irileşiyordu ama. Onları iriyken çizdim. Çok da özellikli gözleri yoktu ama bende yükseklik korkusu yaratacak bir derinliğe sahipti. Bakıp kalabilirdim. Kirpiklerini uzun çizdim, gözlerini iyi korusunlar diye. Burnu, yanakları derken, serçe yuvasını andıran gamzelerini, özel bir özen göstererek çizdim. Ağzını da o gene bana bakarkenki koca gülüşlerini içine yerleştirerek çizdim. Şöyle bir baktım resme, fazla orantılıydı, herkesin sevebileceği bir güzellikti ortaya çıkan. Sevmedim, bana özel değildi şu haliyle. O değildi. Sildim, tekrar çizecektim. Orantıları biraz bozdum. Hafif kusurlar yerleştirdim. Bana bakarkenki gülüşünü bozamadım, aynı kaldı. Çok güzeldi bu gülüşler, kimse bunlara kıyamazdı. Oldu sanki bu kez. Ne kadar bozabilirdim ki zaten. Kalabalıktakileri de çizdim, şölen meleklerimi. Resmi, ranzamdaki açıyla görülebilecek şekilde duvara astım. Koğuşum bir şölen yeriydi artık. Rüyamı artık uyanıkken de görebilecektim, evet dünyam rüyamda sürecekti.
Resmime bakanların soru dolu bakışlarına dayanamayıp anlattım, bu rüyamın resmiydi.
Ertesi gün yirmi bir yıldır içeride olan amca bana rüyasını anlattı, bunun resmini çizmemi istedi. Rüyasının tamamını anlattırdım, sonra rüyaya eşlik eden duyguları hakkında konuşturdum. Ve çizdim. Beğenmiş göründü. Yüzünde bir memnuniyetle ranzasından görünecek bir yere astı.
Bir süre sonra koğuş duvarları rüya resimleriyle dolmuştu. Koğuştaki saygınlığım epey arttı. Bu sayede bulaşık yıkamaktan muaf tutuldum. Hiçbir isteğim iki edilmiyordu artık.
Dokuz aylık yatarı olan bir yazar heveslisi de, galiba bulaşık yıkamaktan muaf tutulmak için, herkesin rüyasını yazıya geçirmek istediğini söyledi. Ona da anlatılıyordu artık rüyalar. Ama kimse onu bulaşık yıkamaktan muaf tutmadı.
