Bağırıyor, bağırıyor, görmüyor, kimseyi işitmiyor, bağırıyor, bütün apartman inliyor, bütün mahalle, bağırıyor, kulaklarım acıyor, bağırıyor, alnımdan fışkırıyor, dövse, vursa, herkes sağır olsa, kulaklarıma şiş batırsam, bu kadar aciz olmasa, bu kadar aciz olmasak... Nasıl olur, ben anlamıyorum. Karın ağrısıyla geçirmek zorunda mıyım her günü? O ürkek, acı suratı görmek istemiyorum. Ağlıyor. Zamanda donmuş bir yüz, nasıl kırılmış. Ben artık üstüme alınmıyorum, diyor, ben artık alıştım. Yanına varmıyorum. Bağırmaya doymayan adam içeride. Bu kadardı işte, gördün mü bak, bitti. Evet, diyor, ağlamayacağım artık, sen üzülme, bitti. Islanan yanaklarını parmaklarının tersiyle siliyor. İnan, diyor, eskisi gibi de koymuyor artık. Tamam, diyor, sen içeri git, geçti. Bağıran adam oturma odasında, ağlayan kadın mutfakta çaydanlığın suyunu değiştiriyor. Misafirler ayakta, nereye geçeceklerini şaşırıyorlar. Ben titreyen ellerimle onlara terlik çıkarıyorum. Babam hal hatır sormaya başlıyor. Annem gözlerini silmiş, sinmiş, yanındaki koltuğa oturmuş. Misafirler gerginliği çözmek ister gibi, gülümsüyor. Biz de iyiyiz, siz de iyisiniz, telaşlarımız da vardı, evet, haberleşemedik. Annem nemli yanaklarıyla hal hatır soranların yüzlerine boş gülümsüyor. İyi gördük, diyor densizin biri. İyiyiz, diyor babam, hamt olsun, siz de iyisiniz. Ayaklar yan yana duruyor, bacaklar hanım hanımcık. Fokurdayan çay suyu çağırıyor, servis için ayağa kalkıyorum. Adımı sesleniyor birisi, ardını getirmiyor, salonun ortasında ayakta bekliyorum. İkili sohbette dönüyor aynı fasıl. Bana kim seslendiyse ne diyeceğini unutuyor. İyisin Şevvalcim, ben de iyiyim, çok iyi gördüm. Deli gibi gülesim geliyor birden. Hepimizi iyi görmüşler. Babam ayakta niye dikildiğimi anlamak istiyor, kaşını gözünü oynatıp misafirlere çay koymamı tembihliyor. Elimde tepsiyle geri dönüyorum, hükümetin yanlışlarını tartışmaya başlıyor Hüsnü Amca. Babam başbakanın kibrinden, şiddet yanlısı politikalarından dem vuruyor. Böyle şey olmaz, diyor. Az şekerli çayını sehpaya bırakıyorum. Polisin eylemcilere karşı tavrı akıl alacak gibi değilmiş. Hüsnü Amca her gün okuduğu gazetesinden köşe yazarlarının yorumlarını aktarıyor. Şekerliği uzatıyorum. Annem, Televizyondan izledikçe içimiz parçalandı, diyor. Necla Teyze’yi de uyku tutmamış, kendi çocukları da sokaktaymış, onlar için endişelenmişler. Tepsiyi yanımdaki boş koltuğa koyuyorum. Bir an için giysiler, yüzlerindeki renkler silikleşiyor. Konuşmalar kesilmiyor yalnız. Dört dörtlük temsil, doludizgin. Kimsenin çay bardağı daha yarıya inmemişken kalkıp banyoya gidiyorum. Kirli sepetini açıyorum, içinden renklileri ayırmaya başlıyorum. Babamın şortları, çorapları, kot pantolonu, annemin bluzları, yeşil pantolonu, tişörtler, koyu renk bulduğum ne varsa makineye. Hazneyi ağzına kadar deterjanla dolduruyorum, yumuşatıcı bitmiş, hem zaten gerek yok. Kırk derece, renkli, bin iki yüz devir. En yüksek devir. Başlıyor. Suyu alıyor, güçlü bir vakumlama sesi. Kazan mekanik seslerle dönmeye başlıyor. Birkaç kez dönüp susuyor, çay kaşıklarının bardaklara vuruşunu duyuyorum. Musluğu açıyorum. Kulağım alışınca suyun akıntısına. Babamın yüksek sesli gülüşünü duyuyorum. Küvetteki musluğu da sonuna kadar açıyorum. Boşa akan suyu görse nasıl bas bas bağırır, onu düşünüyorum. Gürül gürül akan sular tekdüze bir seste buluşuyor. Kapının arkasında duran tabureyi makinenin önüne çekip oturuyorum. Cam kapağın ardında yükselen kirli su, ıslanınca rengi değişen çamaşırlar. İçeridekilerin sözleri, gülüşleri, şaşırmaları. İki elimle ısınan gövdeyi tutuyorum, makinenin cam kapağına sokuluyorum. Yetmiyor. Programı yarıda kesmek, sıkmaya getirmek istiyorum. Elim düğmede, programı durduruyorum, annemin sesi geliyor, N’oldu hayırdır, banyoya mı girdin sen? Evet, diyorum. Sular gürül gürül akıyor. Sırası mıydı şimdi, diyor. Sular nasılsa akıyor, ben yanıt vermiyorum.