Magnus Wennman ödüllü bir gazeteci-fotoğrafçı. Stockholm’de yaşıyor. Geçtiğimiz günlerde yayınladığı bir dizi fotoğrafla Ortadoğu’da ve Suriye’deki çatışmalar yüzünden Avrupa’nın kapısına dayanmış Suriyeli çocuklara olanları tokat gibi açığa vuruyor. Wennman çocuklar neredeyse yanlarına gitti ve “Çocuklar Nerede Uyuyor” başlıklı bir fotoğraf dizisi yaptı, çocukların aileleriyle konuştu, onların hikâyelerini diledi. Bu fotğraflar İsveç’te Aftonbldet gazetesinde yayınlandı ve doğal olarak büyük ilgi gördü. Wennman, “Çatışma ve kriz ortamının güçlüklerini anlamak zor olabilir,” diyor, “ama çocukların güvenli koşullarda uyuma gereksinimini anlamak zor değil. Bunu anlamak bizim için zor olmamalı. Onlar ümitlerini kaybettiler.” Aşağıdaki acı fotoğraflar, Wennman’ın derlediği hikâyelerle…

Lamar, 5 yaşında, Horgos, Sırbistan

Lamar Bağdat’ı terk ederken bebeklerini, oyuncak trenini, topunu geride bıraktı. Evini hatırlayınca bunlardan söz ediyor. Büyük annesi artık orada yaşamanın olanaksız olduğunu anlatıyor. Türkiye’den lastik bir botla denizi geçip Macaristan’a gelmeyi başarmışlar. Lamar şimdi ormanda, korku içinde, üşüyor ve üzgün.

Abdullah, 5 yaşında, Belgrad, Sırbistan

Abdullah Belgrad’da merkez istasyonunda uyuyor. Dara’da kız kardeşinin öldürüldüğünü gördü. Annesi Abdullah’ın hâlâ şok içinde olduğunu, geceleri kâbuslar gördüğünü söylüyor. Abdullah hasta ve annesinin ona ilaç alacak parası yok.

Ahmed, 6 yaşında, Horgos, Sırbistan

Ahmed çimenlerin üstünde uyuyor. Büyükleri şimdi Macaristan’da mülteci olarak kabul edilmemelerini tartışıyor. Ahmed çantasını yol boyunca kendisi taşımış, yürüyerek gelmişler. Amcası onun çok cesur olduğunu, yalnızca bazı geceler ağladığını söylüyor. Babası Suriye’nin kuzeyinde öldürüldükten sonra Ahmed’e amcası sahip çıkmış.

Maram, 8 yaşında, Amman

Maram’ların evi bir roketle yıkıldığında okuldan daha yeni gelmişti o. Evin çatısı üstüne geldi. Annesi onu en yakındaki hastaneye götürdü. Sonra Ürdün sınırını geçtiler. Maram’ın beynine hasar oluştu, 11 gün komada kaldı. Şimdi konuşamıyor.

Ralia, 7 ve Rahaf 13 yaşında, Beyrut

Ralia ve Rahaf Beyrut sokaklarında yaşıyor. Anneleri ve erkek kardeşleri öldürüldükten sonra kaçmışlar. Şimdi kartonların üstünde uyuyorlar. Rahaf “kötü çocuklar’dan korktuklarını anlatırken Rülia ağlamaya başlıyor.

Moyad, 5 yaşında, Amman

Moyad 5 yaşında ve annesinin ona ekmek yapmak içi un alacak parası yokmuş. Dara’dan yola çıktıklarında bomba yerleştirilmiş bir taksinin patlamasıyla Moyad annesini kaybetti. O şimdi Ürdün’de, şarapnel yarasıyla yatıyor.

Walaa, 5 yaşında, Dar el Ias

Walaa evine gitmek istiyor. Kendi odasının Aleppo’da olduğunu söylüyor. Eskiden hiç ağlamazmış. Şimdi mülteci kampında her gece ağlıyor. Yastığa başını koyduktan sonra gecelerinin korkunç olduğunu söylüyor. Bu korku saldırıdan sonra başlamış. Annesi ona yastıklardan bir korunak yapmış ve hiç korkmaması gerektiğini söylüyor.

Ahmad, 7 yaşında, Horgos/Roszke

İdlip’te evleri bombalandığında Ahmad evdeymiş. Başından şarapnelle yaralanmış ama hayatta kalmayı başarmış. Küçük kardeşi kurtulamamış. Ailesi yedi yıldır savaşın içinde yaşıyor. Evleri yok, bir seçim şansları da. Ahmad şimdi binlerce mülteciyle birlikte, onlara kapanmış Macaristan sınırında, asfaltın üstünde kalıyor

Shiraz, 9 yaşında, Suruç

Shiraz yaralanmış. Doktorlar ailesine, onun ilaçları için çok para harcamaları gerektiğini söylemiş, bir şansları olup olmadığını sormuş. Annesi Leyla, kızını alıp Kobane’den gelip Türkiye sınırını nasıl geçtiklerini anlatırken ağlıyor. Mülteci kampında gece gündüz ahşap bir yatakta yatıyor.

Shehd, 7 yaşında

Shehd resim yapmayı seviyor ama şimdi yalnızca silah resimleri yapıyor. Annesi, “O her yerde silahları gördü, onlar her yerde,” diyor. Şimdi Macaristan sınırında yerde yatıyorlar. Shehd artık resim yapamıyor. Ailesi ne kâğıt ne boya kalemi getirebilmiş. Shehd oyun da oynamıyor. Bu büyük kaçış çocukları erkenden olgunlaştırmış, bütün güçlükleri büyükler gibi paylaşmaya alıştırmış.

Amir, 20 aylık, Zahle Fayda

Amir bir mülteci olarak doğdu. Annesi onun tek bir sözcük bile konuşmadığını anlatıyor. Plastik bir çadırın içindeler. Oyuncakları olmadığı için toprakla oynuyor Amir. Konuşmuyor ama gülüyor.

Juliana, 2 yaşında Horgos, Sırbistan

34 derece sıcakta, sinekler yüzünde dolaşırken uyuyamıyor Juliana. Ailesi Sırbistan’da iki gündür yürüyor. Annesi üstündeki ince giysisini toprağa uzanmış kızının üstüne örtüyor. Macaristan’a geçişleri engellenmiş. Horgos’a geçebilmişler. Şimdi bekliyorlar.

Fara 2 yaşında, Azraq

Fara futbolu seviyor. Babası ona ne bulursa top yapıyor. Her gece Fara’ya ve 9 yaşındaki kız kardeşi Tisam’a iyi geceler diyor ve yarınların ona oynayabileceği bir top getirebileceğini anlatıyor.

Kaynak: Bored Panda