Deborah Levy, aile içi şiddet, cinsiyetçilik ve Covid-19 krizinden sonra hâlâ parçalanması gereken iktidar odakları üzerine yazdı.
Bunu Nisan 2020’de pandeminin ortasında yazarken, dikkatim tamamen dağınık. Londra'da güneş parlıyor. Kuş sesleri daha yüksek artık, hava daha temiz. Yeterince yiyeceğim var, birçok insanın sevgisi yanımda. Ancak benim dikkatimi toplayabilme oranım yüzde elli bile değil. Bu noktada, yalnız olduğuma inanmıyorum ya da dikkat eksikliğini fazla düşünmüyorum ve başka bir konuya eğiliyorum. Ambulans sürücülerimizin, sağlık çalışanlarımızın ve bilim insanlarımızın dikkatine güveniyoruz. Ayrıca yaşamımı zenginleştiren düşüncelere elinden gelenin en iyi şekliyle odaklanmış öğretmenlere, sanatçılara, yazarlara, bestecilere ve filozoflara minnettarım.
Koronavirüsün sıklıkla bir savaşla karşılaştırıldığının farkındayım. İnsanlar ölüyor, ölümlülüğümüz tehdit ediliyor, sınırlar kapalı, seyahat etmekte özgür değiliz, çalışamıyoruz, çocuklarımız okulu kaçırıyor. Bu savaş gibi bir şeyse, bunun adı yaşamak değil. Belki de savaşan ve savaştan kaçan insanların her açıdan nasıl paramparça olduklarını artık daha kolay anlayabiliriz. Bununla birlikte, savaş bölgelerinden kaçan milyonlarca talihsiz insan için ana akım popülist söylem fazlasıyla düşmancaydı. Bu popülizmin suç ortağı olan sağcı siyasi liderlerin birçoğu şimdi toplumsal refahımızı ve hayatta kalmamızı sürdürme görevini üstleniyor. Bu tür bir korumaya ideolojik olarak karşı çıkan ve düşmanlık siyasetinde çok daha yetenekli olan erkeklerin (ve onların kadın meslektaşlarının birkaçının) koruması altındayız.
Düşmanlık siyasetinde yetenekli olmanın ne anlamı var?
Birbirimizle bir arada yaşama şeklimizi değiştirmek zorundayız.
Sorun, evlerinde veya herhangi bir yerde kadınlara saldırmanın mertçe bir davranış olmadığı fikrini yayabilmenin yollarını bulmaktır.
Aynı zamanda hayvanlarla bir arada yaşama şeklimizi değiştirmek zorundayız. Stres altında kalmış hayvanlar birbirine virüs bulaştırıyor, kafeslerde ya da vahşi yaşam pazarlarında veya endüstriyel tarım sistemlerinin cehenneminde birlikte nefes alıyor, dışkılıyor, çığlıklar atıp kanlar içinde kalıyor. Ve virüsü insanlara geçiriyorlar. İnsanlar ve hayvanlar arasındaki sınırlar yüz kızartıcı biçimde aşıldı.
Acil durumdan önce zaten bir acil durum vardı. Dikkatimiz tamamen dağılmadan önce zaten dikkat eksikliği vardı. Eğer pandemilerin iklim değişikliği ve biyolojik çeşitlilik kaybı ile nasıl bağlantılı olduğunu daha iyi anlamak istemezsek, küresel erkek otoriter cehalet tutkusu uğruna hayatımızdan vazgeçmek zorunda kalacağız. Büyük yazar ve aktivist Grace Paley'nin sözlerine kulak verelim: “Gücü ve zenginliği onları günlük yaşamın gerçekliğinden ve hayal gücünden koparan erkeklerin elindeyiz. Korkmaya hakkımız var. ”
Sonuçta, kadınlar olarak ömrümüz boyunca bu konulara dikkat kesilmek zorunda kaldık.
Ana projemizin kendimizi bu cehaletten kurtarıp eğitmek olduğuna inanıyorum. Salgın sona erdiğinde ve tekrar sokaklarda bağırabildiğimizde, dünyanın her yerindeki erkeklerin, eve kapanma sırasında daha da yaygınlaşan aile içi şiddete karşı küresel, sadece erkeklere yönelik bir gösteri düzenlemesi umut verici olurdu. Sorun, evlerinde veya herhangi bir yerde kadınlara saldırmanın mertçe bir davranış olmadığı fikrini yayabilmenin yollarını bulmaktır. Bu, gezegene, hayvanların yaşam alanlarına ve bedenlerine saldırmanın ya da başkalarının bakımını üstlenmenin yalnızca kadınsı bir meşguliyet olduğuna inanmanın da erkekliğe sığmayan bir şey olduğuyla bağlantılıdır.
Sonuçta, kadınlar olarak ömrümüz boyunca bu konulara dikkat kesilmek zorunda kaldık. Parklarda oturup kiraz yemeyi çok daha fazla tercih ederdik.
Bu arada, hayalet otobüsler, yaşadığım yerden en az 40 dakika uzakta oldukları için bana şu anda egzotik gelen yerlere giderken, kendimi boş araçların içinde boş sokaklarda direksiyon sallayan kahraman sürücüler hakkında düşünürken buluyorum. Yeni bir dünyaya ihtiyacımız olduğu doğru, ama şu anda en çok, Londra Köprüsü'nü ve Liverpool Street İstasyonu'nu ziyaret etmeyi arzuluyorum.
Çeviren: Öznur Yalgın
Perspektifler, Penguin yazarlarının Covid-19 krizine karşı tepkilerini dile getirdikleri için bir dizi denemeden oluşuyor. Katılımcılar adına Covid-19'dan etkilenen kitapçılara 10.000 £ bağış yapıldı.
