Benzodiazepin. Başım kazan gibi. Şöyle miydi? Üretimi… Satışı… Zorlasam olacak sanki. Üretimi resmi makamların iznine veya satışı yetkili tabip tarafından düzenlenen reçeteye bağlı olan ve uyuşturucu veya uyarıcı madde etkisi doğuran maddelerin ticareti de suçtur. Ancak verilecek ceza yarı oranında indirilebilir. Bakın indirilir demiyor, indirilebilir diyor. Of başım ağrıyor. Kazan gibi ağrıyor!
Bu çocuk neden sürekli, “Anne, kalk.” diye beni dürtüyor. Ufaklığın da sesini duyuyorum. Ama gözümü açamıyorum. Kalkamıyorum. Ah, benzo bütün suç senin.
Evet muhtereme benzo da diyebiliriz. Hem böylesi daha samimi. Neticede artık bir hukukumuz var. Hukuk deyince aklıma geldi. Of şu aklım. Neden bedenim aklımdan çok uyuyor? Neden aklım bedenimden çok çalışıyor?
“Anne kalk saat 9 oldu?”
Gözümü açamıyorum. Nasıl kalkayım? Yavrum kalkamıyorum.
Benim muhterem devreye girmeden önce, her şey mahvolmadan çok kısa zaman önce öpe koklaya kaldırırdım onları.
“Anne hadi kalk. Zeynep acıktı.”
Ne diyordum; benim muhterem şu bahsettiğim kanun maddesinin kapsamına en sık giren etken maddelerden biri. Adını işim gereği çok duymuştum. Tanışmak da varmış kısmette.
Yüzüme zeka ve yaşama sevinci dolu gözlerle bakan en az 60 genç. En sevdikleri hocalarından birini dinlemeye gelmişler. Ceza Özel dersimiz. Daha bir hafta önce neşe ve fütursuz şakalarla cinsel suçları bitirmiştik. Özgüvenimin zirvede olduğu her zamanki günlerden biri. Birazdan yüzüm hiç kızarmadan, utanmadan sıkılmadan bu dersi nasıl anlattığımı aralarında sohbet konusu yapacaklar. “Kadına bak ya, hiç utanması yok”lar, “Manyak kadın”lar, “Seviyorum ama ya, kafa kadın”lar, şakalar şukalar. Aynanın karşısında yaptığım ders alıştırmalarını nereden bilecekler?
Her şeyin alt üst olduğu o gün ise saçımı tepeden toplayıp paspal kıyafetlerle gittim derse. Gittim demeyelim ona. Aslında kendimi sürükleye sürükleye götürdüm. En son hatırladığım şey, ön sıralardan bir öğrencimin “Hocam, iyi misiniz?” diye sorduğuydu. Sonrasını hatırlamıyorum.
“Anne hadi, niye kalkmıyorsun?”
Offf oğlum bir git başımdan.
Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Dairesinin… Ah beynim durmuyor. Bedenim kımıldamıyor. Benzom ne yapıyorsun bana?
Sonrasını yeni tanıştığım bir psikiyatristten öğreniyorum. Dersin ortasında krize girip hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamışım. Sanki birinin “nasılsın?” diye sormasını bekler gibi o öğrencimin sorusundan sonra fakültenin tarihi boyunca unutulmayacak bir olaya imzamı atmışım. Çocuklar bir süre ne olduğunu anlamamış, şaşkın bir şekilde davranışımın nedeni sorgulamışlardır.
Ağlamam bitmeyince birkaç öğrenci bana yaklaşma cesaretini göstermiş ve bense ilk yaklaşana sımsıkı sarılıp sarsıla sarsıla ağlamışım. Ağlamaktan yorgun düşüp bayılana kadar devam etmiş bu durum.
Şimdi şöyle tahmin ediyorum ki kafalarda birçok soru var: Hocanın eşiyle ilgili bir sorunu mu var? Sahi o adam ne iş yapıyordu? Güzelim kadın neden bu hale geldi ki? Çocuğu var mıydı hocanın? Kocası mı aldattı acaba? Bir yakını mı öldü ki? Yazık bu kadın nasıl bu hale geldi?
Dudaklarımdaki uyuşukluk geçmiyor. Ağzım çöp tenekesi kıvamında. Duyuyorum, hissediyorum, düşünüyorum ama kolum kalkmıyor.
Benzodiazepin… Psikiyatri reçeteleri… İnsanların para vererek kendilerini bu aşağılık duruma sokmalarını aklım almıyor. Saçmalık. Halimden utanıyorum. Beynim bedenime hükmedemiyor.
“Anne ne olur! Saat 9.”
“Anne Zeynep ağlıyor bak. Ne olur kalk!”
Zor bela gözümü açıyorum. “Kalkıyorum tamam.” Kalkıyorum. Utançla çocuklarımı izliyorum. Onlara annelik yapamıyorum, onlara bakamıyorum. Beni sevmekten vazgeçmemelerini umut ediyorum.
Fotoğraf: Mehmet Sarıbey
