“İlgi alanlarınızı yavaş yavaş genişletin ve kişiselleştirmekten kaçının. Böylece hayatınız evrensel hayatla iç içe geçmeye başlayacaktır.”

“Eğer tekrar tekrar âşık olabilir, unutmanın yanı sıra affedebilir, somurtkan, huysuz, sert ve kuşkucu birine dönüşmezseniz olayın yarısını çözmüşsünüz demektir.” Henry Miller seksen yaşını devirirken ve hayatı üzerine düşünürken böyle bir cümle kurdu. Yedi yıl önce ünlü İngiliz filozof, matematikçi, tarihçi ve Nobel ödüllü Bertrand Russell (1872-1970) yaşama dair aynı soruyu “Nasıl Yaşlanmalı?” adlı makalesinde, seksen bir yaşındayken ele aldı. Bu makale daha sonraları Portraits From Memory and Other Essays’de (Bellekten Portreler ve Diğer Denemeler) yayımlandı.

Russell kişinin egosunun daha büyük ve önemli bir şeye dönüşmesini tatmin edici bir hayatın merkezine yerleştirir. Varoluşsal metaforların en çok karşımıza çıkanı nehirlere atıfta bulunarak şöyle diyor:

“İlgi alanlarınızı yavaş yavaş genişletin ve kişiselleştirmekten kaçının. Böylece hayatınız evrensel hayatla iç içe geçmeye başlayacaktır. İnsanın bireysel varlığı nehir gibi olmalı: İlk başta küçük, dar yatakların içine hapsedilmiş, kayaların ve şelalelerin üzerinden tutkuyla akıyor. Zamanla nehir büyür, sular çekilir ve daha yavaş akmaya başlar. Sonunda gözle görülür bir kopma olmadan denizle birleşir, acı çekmeden bireyselliğini kaybeder.”

 Filozof ve komedyen Emily Levine’in kendi ölümüyle yüzleşmeye dair düşüncelerini ağırbaşlılıkla kabul etmesine benzer şekilde Russell ölümü modern yaşamın örgütleyici ilkesi olarak ele alan Darwin ile Freud’un düşüncelerinden faydalanır ve şu sonuca varır:

“Yaşlandığında hayata bu bakış açısıyla yaklaşabilen kimse ölüm korkusuna kapılmaz. Ve eğer yaşama gücü gitgide azalıyorsa dinlenme fikri ona cazip gelecektir. Çalışıyorken ölmeyi, artık yapamayacaklarımı başkalarının gerçekleştireceğini bilmek istiyorum ve mümkün olan her şeyi yaptığım fikrinin beni mutlu etmesini diliyorum.”

Çeviren: Aslı İdil Kaynar

(Brainpickings)