Hepsi kurudu. Güneşte kalanlar da gölgede kalanlar da öncesi ve sonrası olmadan aynı anda. Kururken he biri, hangisi daha önce başladı yetişemedim. Alelacele eşelerken topraklarını, kurtaracak bir kök arıyordum. Yazdan kalanlar mı daha şanslıydı, kıştan kalanlar mı bilemedim. Mevsimlerin dilini de anlamıyorum artık senin dilini de. Mevsimleri anlayamadığım için öfkeleniyordum, yağmura ve rüzgâra. Ama sana, sadece seni anlayamadığım için... Belki çiçeklerde onları anlayamamdan olacak, kurudular. Sırf bu ihtimali düşünmemek için mevsimleri suçluyorum. Menekşelerle göz göze geliyorum. Sevinerek aldığım, öylece alıp geçtiğim, ardından balkona koyduğum. Sevinmem bitince göz göze gelmediğim o menekşe o olmadığı gibi, rengi de o renk değil. Ben de ona bakarken sevinçli değilim şimdi. Bir anda nasıl oldu bunlar. Bana bir an gibi gelirken, kaç mevsim önce kurudu tüm çiçekler... O mevsimlerin arasında ben yaşarken tek bir ân'ı ve şimdi o andan bir hışımla çıkmış ya da çıkarılmışken... Rüzgâr yüzüme sertçe esiyor ama sadece yüzüme. Bir daha geçmem artık hiçbir çiçek bahçesinin önünden.
Yazarlar
Günün Yazarları
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR
"İnsanları yalnızca bilinmeyen korkutur.
Ama insan bilinmeyenle yüz yüze geldi mi, o korku bilinene dönüşür."
Antoine de Saint-Exupéry