Sağımdan ve solumdan son sürat geçiyorlar. Gece, gündüz. Kanımı akıtmadan durmayacaklar. Her an, yıldırım hızıyla, hiç aksamadan… Kocaman bir kamyon, yüzyıllardır aradığı düşmanını birden kollarında görür gibi sevinçten böğürmüştü. Hiç durmadan ikişer üçer metre arayla, arka arkaya, her iki yanımdan, ters yönlerden ve aynı anda geçiyorlar. Refüj, egzoz dumanları altında ölü bir yılan gibi uzanıyor. Üzerinde reklam panoları ve boynuzlu aydınlanma direkleri ve çirkin ağaçlar var. Çelik jantların parlak dönüşüne bakarsan her şeyi unutursun, demişti tavşan. Binalar iki taraftan caddeyi sıkıştırıyor ve cadde arabaları ve arabalar refüjü ve refüj renkli bordür taşlarıyla toprağı. Durmadan geçiyorlar. Hiç durmayacaklar, demişti tavşan. Kanımı akıtmadan durmayacaklar. Refüjün her iki tarafına saldırmıştım; kapana düşen vahşi bir hayvan gibi, demişti tavşan. Refüj boyunca yürüyorum. Durmadan geçiyorlar. Sağımdan ve solumdan. Kanımı akıtmadan durmayacaklar. Geçiyorlar. Arılara benzeyen tehlikeli tankerler ve köpekbalıklarına benzeyen otomobiller ve çekirgelere benzeyen kamyonlar ve düğün konvoyları ve asker konvoyları ve poster kaplı otobüsler ve ambulanslar ve telaşlı itfaiyeler. Durmadan geçiyorlar. Bazı geceler uyuyamazdı, seslerden irkilip uyanırdı. Elimle kulaklarını hafifçe bastırırdım, sesleri perdelemek için. Refüj boyunca yürüyorum. Sararmış çimlere ve toprağa basıyorum. Ağaçları görüyorum. Mezarlıklardaki kökleri ölülerle beslendikçe, yapraklarını öldürüp sadece gövdesini ve dallarını besleyen ağaçları andırıyorlar. En çokta gövdelerini beslemişler. Gövdeleri yassı ve dalları çarpık. Çirkin ağaçlar. Sağımdan ve solumdan durmadan geçiyorlar. Azgın bir nehirde sulara kapılan kütükler gibi. Durmadan akıyorlar. Refüj boyunca yürürsek yaya geçitlerini ve kırmızı ışıkları buluruz, demişti tavşan. Bunu söylerken gözlerinde iğne ucu parıltılar belirip kaybolmuştu. Refüj boyunca yürüyorum; ve ip gibi inceliyor refüj ve geçmeye devam ediyorlar. Tenimi sıyırıp geçiyorlar. Kanımı akıtıp asfalta dökecekler. Çirkin ağaçlar gülüyor. Koşuyorum. Hiç aksamadan ikişer üçer metre arayla, ters yönlerde, arka arkaya ve yan yana ve aynı anda geçiyorlar. Refüj boyunca yürümüştük, yaya geçitlerini ve kırmızı ışıkları bulamamıştık. Asla durmayacaklar, demişti tavşan. Çirkin ağaçlar kanımı içecek. Binalar uzaklaşıyor ve refüjü iki taraftan sıkıştırıyorlar. Kanımı akıtmadan durmayacaklar. Düşlerinde yeşil yamaçlı bir dağdan aşağı koştuğunu görürdü. Hava karardı ve hepsi bana bakıyor şimdi. Başını önüne eğmelisin, demişti tavşan. Başımı önüme eğiyorum; ama yine de bana bakıyorlar. Düşlerinde o dağı sık sık görmeye başlamıştı. Yürümeye devam ediyorum. Kanımı akıtmadan durmayacaklar. Yol dünyayı çevreliyor, demişti tavşan, ve yolu planlayanlar kırmızı ışıkları ve yaya geçitlerini unutmuştu ve bu hâliyle yolu trafiğe açmışlardı. Bunları söylediğinde tavşanın gözleri belirginleşmişti. Sağımdan ve solumdan durmadan geçiyorlar. Hiç durmayacaklar, demişti tavşan. Kanımı akıtmadan durmayacaklar. Kucağımdan caddeye fırlamıştı. Kocaman bir kamyon sevinçle böğürmüştü. Çelik jantların parlak dönüşüne bakıyorum. Yürümeye devam ediyorum. Sağımdan ve solumdan geçiyorlar. Kanımı akıtmadan durmayacaklar.