Sivas Katliamı’nın otuzuncu yılındayız. Siyasal İslam yanıltmaz. O gün elbette bize kıyan zalim üzerine düşeni bugün de fazlasıyla yerine getiriyor. Yasaklarla geliyor Temmuz/lar! Bu yıl da derneklerimizin girişimiyle Gazi Şehir Parkı’nda gerçekleştirilecek etkinliğimiz “Grup Yorum Konseri olabileceği” gerekçesiyle yasaklandı. Bu kadar saçma bir gerekçe duymadım diyenler olabilir. Biz duyduk! Hatta daha neler duyduk, ne saçmalıklar yaşadık otuz yıldır. Hem de hukuk adına adalet aradığımız sarayseverlerin Adliye’lerinde. Ama kimse 2 Temmuz günü bir otelin önüne yığılmış 15.000 kişi nefretten kudurmuş ağzından köpükler saçarak “yak la yak” diye böğürürken içerdeki aydınların yakılabilme ihtimalini aklına getirmemişti. Olasılık hesapları da hep yanıltır bu ülkede insanı böyle. Son seçimlerde de yaşadığımız gibi. Olasılıklar hep sahiplidir.
Sivas katliamı, “Cumhuriyet burada kuruldu burada yıkılacak”, “Laik devlet yıkılacak” “Şeriat gelecek” sloganlarıyla harekete geçmiş binlerce radikal İslamcının organize olarak Türkiye Cumhuriyeti anayasasının laik, demokratik, hukuk devleti niteliklerine ve cumhuriyet değerlerine karşı gerçekleştirdiği büyük bir kalkışmadır. Rejim değişikliği isteyen sivil bir darbe girişimidir. Bu kalkışma ile sadece Türkiye Cumhuriyeti devletinin kurumsal yapısı hedef alınmamış, Atatürk ilkelerini ve devrimlerini sosyal ve kültürel miras olarak benimseyip yaşam biçimi haline getirmiş tüm toplum kesimlerine yönelik büyük bir gözdağı verilmiştir.
Hukuk ve adalet mücadelesi içinde geçen son 30 yıl, bizleri değil adalete ulaşmak, artık kanun devletine bile ulaşmayacağımız gerçeğiyle yüzleştirir gibi. Yani, 70 yıldır birbiri ardına ülkeyi yöneten sağ iktidarların ideolojik tercihleri doğrultusunda şekillenen devlet mekanizmasının; farklılıkları çoğulculuk unsuru olarak görmeyen, tekçi ve baskıcı bir sistem üzerine tesis edildiğini net ve acı bir biçimde anladık. “Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya” cümlesiyle yıllardır kendine mağduriyet yaratıp özgürlük ve demokrasi nutukları çeken siyasal İslamcıların, söz konusu Sivas Katliamı, Alevi’lerin hak talepleri olunca ülkenin ve devletin gerçek sahibi gibi davranmalarının tesadüfi olmadığını gördük.
