Ölüm haberlerini duyduğumuz o an dünya duruyor zannediyoruz ya hani, durmuyormuş. Bütün acımasızlığıyla dönüyormuş. Haberi aldığın o an yaşadığını veya kısa süreliğine öldüğünü hissettiren o an belleğinde onarılmayacak bir acı eşiği açıyor. Hiçbirimiz canlı çıkamayacağız bu dünyadan biliyorum ama sıralı ölüm diye bir şey vardı. Ve senin anarşist bedenin bu kurala uymadı. Bir sabahın serinliğinde bir ambulans girdi köy yoluna. Tozu dumana katarak ilerleyerek durdu tahta kapının önünde. Kadınlar başlarındaki tülbentlerini savurarak, dizlerine vurarak ağıtlarla koşmaya başladılar penceresi naylonla kapatılmış bu eve doğru. Uzaklardan duyulan lımin lımin daye sesleri, uyuyan bebeleri, uyuklayan yaşlıları korkuyla uyandırdı. Atlar huzursuz. köpekler durmadan havlıyordu. Üst üste konmuş taşlarla bezenmiş iki üç odalı, sarı ışıklı bu evlerin karşısında ayrık otlarıyla dolu bakımsız bir köy mezarlığı var. Ağaçsız, kuşsuz öylesine yalnız. Bir çukur kazıyorlar senin için. Henüz yirmi iki yıllık bedenini ve yaşanmamış bir ömrü gömmek için. Bunu düşünmeden kazıyorlar öylesine mağrur. Her ölüm duyulduğunda inanılmaz gelir. İnanmaz insanlar tanıdıklarının ölümlerine. İnanmıyoruz. Yaşanmamış her düş tamamlanamadığı için genç ölümler daha acıtır. Yarım kalan gülüşlerin hesabını hangi devlet verebilir? Hangi hukuk sistemi acımı hafifletebilir? Kurulan düşlerin tamamı sabahsız uykularda artık. Otopsi kesiklerine bakmak bile canımı acıtmaya yeterken kalbinden vurulmuş olman çıldırtıyor insanı. Su damlaları hafifçe süzülüp kirpiklerinden toprağa düşüyor. Ayaklarım varmıyor yanına geleyim. Biraz uzaktan izliyorum çaresizce. Elimi uzatsam kalkar mısın? Mucizelere inanmak istiyorum. Zaman dursun istiyorum. İstediklerim gerçekleşmiyor diğer tüm istediklerim gibi. Sanırım ruhum ilk defa bu kadar keskin bir acıyla karşılaşıyor. Ölümün kokusu bu muymuş? Beyaz bir çiğdem açmış sanki saçlarında. Güneş vuruyor yüzüne. Parlıyor. Parladıkça gözlerim doluyor. Evin önüne öylece uzatmışlar seni. Benzin soluk. Tenin bembeyaz karlar yağmış sanki üstüne. Kanın çekilmiş. Yapraklarına çiğ düşmüş. Nisan ayında gidilmez be çocuk baharda gelinir gidilmez. Anlatamıyorum bunu sana. Doğduğum ayı artık sevmiyorum. Çocukluğunun geçtiği evin içindesin. Son kez. Son olması mı, yoksa bir daha olmayacak olman mı daha acı tahayyül edemiyorum. Acıları yarıştırmak beyninim hüzün defterine birkaç sayfa daha eklemesine neden oluyor. Her anason kokusunda hatırlayacağım, asla unutmayacağım şimdiden belli. Köy evinin dağınıklığı gibi ruhum. Yorganların döşeklerin alelacele toplanmış o köhne görüntüsü, yamalı bir örtünün üstünde her şeyden habersiz uyuyan sarı bir kedi. Birbirinden farklı desenli tabaklar tozlu rafta yoksulluğun o çaresiz yanını anlatırmış gibi dizilmiş. Saatini ve kareli kanlı gömleğini arka odaya koymuşlar bir poşetin içine. Kimse yanına yanaşamıyor poşetin. Hayatımızın bir bölümünü siyah naylon poşete koymuşlar sanki. Hiç unutamayacağım bir görüntüyü daha kaydediyorum belleğime. Böyle acı hatıralar hiç olmadık yerlerde zamanlarda aniden ortaya çıkarlar biliyorum. Bütün cesaretimi toplayarak odaya yanına geliyorum. Son defa yüzünü görmem gerek. Biliyor musun güldüğümüz anlardan biri geliyor o an aklıma. Gülümsüyorum. Sen de gülümsüyor gibi duruyorsun. Aslında gülümsemiyorsun ama öyle duruyorsun. Dudağının kenarında hafif bir kan damlası var. Siliyorum mendille. Bir damla kan damlası insanı ne kadar acıtabilir diye düşünüyorum. Bir mendil niye kanar’mış şimdi daha iyi anlıyorum. Ağzının kenarından usulca kızıl kızıl karanfiller topluyorum mezarına koymak için. Seninle bu ülkenin özgürlüğü için mücadele edecektik. Bunu kimse bilmiyor. Du. Son ve en ciddi konuşmamızda bu kararı vermiştik. Şimdi ise mezarındayım. Senin bir mezarın olacak ha hayretler olsun diyorum. Hafifçe eğilip öpüyorum yanağından. Buz gibisin. Sıcak elimi değdiriyorum yanağına biraz ısın diye. Uyansana diyorum kulağına. Uyanmıyorsun, çok sinirleniyorum. Dışarıya çıkıyorum. Gökyüzü üstüme çöküyor altında kalıyorum. Bulutlar üstüme düşüyor uyanmayacağını fısıldıyor. Bizim buralarda yıldızlar da bulutlar da insana çok yakın. Elini uzatsan değecek gibi dururlar. Kendimize uygun bir bulut seçip üstünde oturup sigara içip özgürlük hayalleri kurardık. Yıldızlara bakıp türküler söylerdik. Bulutlara küsüyorum. Sana da çok kızgınım. Yıldızlar da artık umurumda değil. Ben yeryüzünde sen gökyüzünde içiyorsun sigaranı. Veda vakti. Çıkıyorsun koşuşturduğun evinden eller üstünde. Son kez dönüp bakıyorsun evinin yanındaki okuluna, bahçesine. Kargacık burgacık yazılarla yazdığın defterler, yokluktan gazete kâğıdıyla kapladığın kitaplar pencerenin önünde duruyor öylece öksüz. Rüzgâr vurdukça kapakları havalanıyor, sayfaları uçuşuyor. Etrafı yosunlarla kaplanmış su getirdiğin çeşmenin önünden geçiyoruz şimdi. Sevdiğin kızı görmek için sayısız kez başında beklediğin çeşme uğurluyor seni. Su yürüyor bizimle. Yürüyoruz beyaz taşlarla kaplanmış ölüler diyarına. Yürüyoruz yürüdükçe kolum kanadım kırılıyor. Yürüdükçe yürüyenler senle ölüyor sanki. Gözyaşımın bittiğini düşünüyorum yer yer. Sonraki yıllar anlayacağım ki bitmiyormuş gözyaşı. Yanaklarım tuzlu suyun etkisinden gergin. Bir an geliyor anlayamıyorum nereye yürüdüğümüzü. Çok kısa bir an sonra dehşetle hatırlıyorum. Bastığın yeşillikler, terini akıttığın tarla, ineklerini getirdiğin yaşlı amca, sütünü taşıdığın teyze, birlikte oyunlar oynadığın çocuklar, gülüştüğün arkadaşların, yalnız bıraktığın kardeşlerin, annen baban, çok sevdiğin, hala diye seslendiğin teyzen. Hepimiz arkadan yürüyoruz. Bizi arkandan sürüklüyorsun o çukura doğru. Son anlar. Arapça dualar, Türkçe haykırışlar ve Zazaca ağıtlar. Dünyanın bütün dilleri toplanıp gelse anlatamazlar acımızı. Beyaz çok yakışırdı sana. Çok yakışıklı oldum dimi, derdin, takılırdın bana. Yakışmış derdim. Beyaz bir örtüyle sarmalamışlar şimdi seni. Bu sefer hiç yakışmamıştı işte. Apaçık ortadaydı yakışmadığı. Hiç yakışmadı bu yaptığın diyordum. Duyuyorsun biliyorum. Kapatıyorlar üstünü kara toprakla. Birazdan bırakıp gideceğiz seni. Bu düşünce insanı kahrediyor. Üzerine sayamayacağımız kadar yağmur kar dolu yağacak. Su yürüyecek bedenine. Bırakıyoruz. Bir daha bu topraklara adım atmayacağım diyorum. Direniyorum. Yedi yıl sonra gidebiliyorum. Adım atar atmaz mezarına gidiyorum. Mezar taşının rengi solmuş. Toprağına su veriyorum. Ulaşır mı çürümüş bedenine bilmiyorum. İçimdeki acı dinmemiş, anlıyorum. Acılar genelde dinmezmiş daha iyi anlıyorum. Ayaklarımı ve burnumu çekerek ayrılıyorum beyaz taşlı ölüler diyarından. Mezarlıktan çıkarken dönüp arkama bakıyorum ve Kafka’nın ölüm hakkında söylediği şu cümle geliyor aklıma: “Ölümün olduğu bu dünyada hiçbir şey çok da ciddi değildir aslında.”