Söylenemeyen sözler, yüzleşilemeyen geçmişler ve insanın kendi içinden bile sakladığı acılar.
Bazı romanlar insanın içindeki eksik sesi, yarım kalmış cümleyi, yıllardır üstü örtülen bir hatırayı usulca ortaya çıkarır. Unutma Bahçesi de tam olarak böyle bir kitap. Gürültülü bir anlatıdan uzak, derinlere gömülmüş duyguların romanı. Okurunu büyük kırılmalar yerine yavaş yavaş büyüyen bir iç sızıyla karşılaştırıyor. Bu nedenle kitap bittiğinde akılda ilk kalan şey hikâye değil, atmosfer oluyor. Suskunlukların ağırlaştığı bir ev, zamana tutunamayan insanlar ve hafızanın giderek yabancılaştığı bir dünya.
Roman hatırlamak ile unutmak arasındaki o ince çizgiyi merkezine alırken bunu dramatik bir gösteriye dönüştürmüyor. Aksine, gündelik hayatın küçük ayrıntıları üzerinden ilerliyor. Bir eşyanın yeri, eski bir kokunun çağrıştırdığı duygu, yarım bırakılmış bir konuşma izleri. Latife Tekin belleğin parçalanışını büyük metaforlar haricinde hayatın sıradanlığı içindeki kırıklarla anlatmayı tercih ediyor. Tam da bu yüzden anlatı daha gerçek, daha incitici bir hal alıyor.
Kitabın en dikkat çekici taraflarından biri, zaman duygusunu kullanış biçimi. Geçmiş ile şimdi arasında kesin sınırlar yok. Hatıralar bazen bugünün içine sızıyor, bazen de şimdi dediğimiz şey geçmişin gölgesine dönüşüyor. Böylece roman karakterlerle birlikte okurun da hafızasıyla oynayan bir yapıya ulaşıyor. Okur, kimi bölümlerde neyin gerçekten yaşandığını, neyin unutulmak istendiğini düşünmeye başlıyor.
Yazarın dili bu kırılgan yapıyı destekleyen en önemli unsur. Gösterişten uzak ama yoğun anlatımıyla kimi cümleler bir şiir gibi akarken kimi bölümler özellikle eksik bırakılmış hissi veriyor. Bu eksiklik bilinçli bir tercih gibi duruyor çünkü romanın temel meselesi zaten tamamlanamayan şeyler. Söylenemeyen sözler, yüzleşilemeyen geçmişler ve insanın kendi içinden bile sakladığı acılar. İnsan bazen yaşadığı şeyleri değil, yaşamak zorunda bırakıldığı şeyleri unutur. Romanın arka planında tam da bu düşünce dolaşıyor. Karakterlerin kişisel hikayeleri ilerledikçe, sessizliklerin aslında kuşaklardan kuşaklara aktarıldığı hissediliyor. Böylece kitap, bireysel bir dramdan çıkıp kolektif bir kırılmanın metnine dönüşüyor.
Roman boyunca bahçe imgesi de güçlü bir sembol olarak karşımıza çıkıyor. Bahçe burada yalnızca fiziksel bir mekanın aksine bastırılmış anıların, saklanan duyguların ve geri dönmeye cesaret edilemeyen geçmişin alanı haline geliyor. Toprağın altında kalan her şey gibi, unutulanların da aslında bütünüyle kaybolmadığını hissettiriyor yazar. Son yıllarda edebiyatın en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri, insan ruhunun kırılgan tarafına yeniden yaklaşabilmekti. Unutma Bahçesi sakin, sabırlı ve derin bir anlatımla bunu başarıyor. Hafızanın karanlık köşelerine bakarken okuru rahatsız etmekten çekinmeyen bu roman, unutmanın bazen bir kaçış değil, bir hayatta kalma biçimi olabileceğini gösteriyor.
