Yeşile çalan gri öbekler bir o yana bir bu yana salınıyordu. Her sallanışta renkleri açık griden koyu griye dönüyor, değişiyordu. O bir kayacığın kenarına sığınmıştı. Yosun öbekleri onun olduğu tümseğin dibinden başlıyor, diğer kayalara tutunarak göz alabildiğine gidiyordu. Güneş ışınları yüzeye yakın yerlerdeki kadar değilse de buraya da suyun hunilerinden süzülerek iniyordu. Sürü suyun dibindeki yamaçta ileri geri deviniyordu. Geniş bir yaylaydı burası. Koca yosun öbeği bitince başka bir sürünün yuvalandığı başka bir öbek başlıyordu. Önünde durduğu kovuktan ayrıldı ve sürüsünün içinde bitiverdi. Kendi içlerinde gruplanmışlardı. Demet demet inen ışık gümüşî pullarını aydınlatıyor, solungaçlarından gövdelerine giden siyah benekleri daha belirginleştiriyordu. Sırtlarında tül geçirgenliğindeki yüzgeçleri açılmıştı. Kayalık ve yosunluk alanlarının sınırındaydılar. Yönünü kumul boşluğa doğru verdi. Bu tenhanın ardında bir diğer yayla vardı. Farklı sürülerin olduğu benzer bir dünya. Kumulda ilerledi ve aniden geri kaçtı. Gün batımına kadar kendi çayırlarında dönüp durdular, ay ışığı vurduğunda konuklarına çekildiler.
Bir büyük göçün ardından yosunların arasındaki kovuklara sığınmışlar, yavrulama dönemlerine girmişlerdi. Çıkıp yosunların arasında yemleniyorlardı. Bazen sürüsündeki diğer balıklar gibi o da kayboluyor sonra yine yuvaya geliyordu. Başka yosunluklara yaklaşıyor ama her halükarda dönüş yolunu buluyordu.
Ay ışığının azaldığı günlerdendi, geceler daha karanlık olmaya başlamıştı. Kovuğundan çıkıp kumulda yavaşça süzüldü. Yukarıdan vuran hareketli ışığa yöneldi. Işık bir hatta ilerliyor sonra da geri dönüyordu. O aynı yönde gide gele ışığa yaklaştı. Kendi sürüsünün olduğu yerden epey ayrılmıştı, ışık o tarafa ulaşmıyordu. Başka sürüye karışıp büyülenmiş gibi onlarla ilerlerken ağın içine düştü. Dünyasından çıktığında bambaşka bir kapanın içinde bulmuştu kendini. Ağlara çarpıyordu. Yukarıdaki ışık söndü, ağlar çekilmeye başlandı. Çarptığı ipleri keskin dişleriyle ısırıyor, tam o sırada tekrar savruluyordu. Her ısırışta ağ vücuduna vuruyordu. Parçalamaya, kendini dışarı atmaya çabaladıkça pulları zedeleniyordu. Tekrar ısırdı, ağ yine çekildi, ip yine kayıp gitti güçlü çenesinin arasından. Tekrar ısırdı, balıklar birbirine çarpıyorlardı. Başka bir yerden bir daha ısırdı. Ağ delindi ve o arasından kayıp çıktı.
Gün ışımaya başlıyordu. Yosunluksuz, yuvasız, sonsuz soğuk suyun içinde buldu kendini. Yankılanan ritmik bir ses gittikçe uzaklaşıyordu. Her yer ıssızdı. Pulları artık tüm gövdesini kaplamıyordu, sırtı yer yer eski parlaklığını yitirmişti. O yine de yüzeyin altında hızla hareket edebiliyordu, dirayetliydi, solungaçları sağlam çıkmıştı bu mücadeleden. Üstüne güneşin ışık buketleri iniyor, denizin yüzeyi çırpıntıyla parlıyordu. Yaralarına rağmen üzerine vuran ışıltıyı olabildiğince yansıtıyordu. Planktonlardan yemlendi, boşlukta sınırsızca ilerledi, ta ki bir kayalığa varana kadar. Dimdik iniyordu boşluk, aşağısı karanlıktı.
Vardığı kayalıkta ufak bir sürü çıktı karşısına. Yemleniyorlardı. Ondan büyüklerdi ve daha küçük balıkların peşindelerdi.
