Hiç ses yok, oysa evim caddeye yakın. Sanırım demeye çalıştığım yaşama dair bir ses duymamam. Bir komşunun kahkahası, bir bebeğin ağlaması ya da bir kedinin miyavlaması. Sadece kendi sesimi duyuyorum, için için ağlayan, sanki oksijene ihtiyacım varmış da alamıyormuşum gibi çıkardığım derin iç çekişleri.

Ne zaman hayat onu zorlasa içine kapanır, bilindik neşesi yerini karamsarlığa bırakırdı. Aynada gördüğü kadının başkası olduğunu düşünürdü. O mat cilt rengi, ölü balık gözleri, taranmayan saçlar kim bilir kimindi? Birkaç ay sürerdi bu depresif hali. Allahtan dört ya da beş yılda giriyordu bu döngüye Elif.

Elindeki kalemi hızlı hızlı çeviren Rahmi bey hiç uzatmadan, “Epeydir görüşmüyorduk Elif, başla bakalım,” dediğinde bir süre sessiz kaldı. Sonra ayağa kalkıp doktorun elindeki kalemi aldı, başladı hızlı hızlı çevirmeye. “Hastalanmak üzereyim ama bu sefer erken geldim, hemen başlamak istiyorum ilaçlara, her defasında olduğu gibi enerjim tükendi doktor, ne olur çabuk toparla beni.” Ayağa kalkıp odada bir iki tur attıktan sonra konuşmaya başladı Rahmi bey. “Bak kızım sana yardımcı olamıyorum çünkü çok inatçısın, sorunlarının köküne inmeden ilaçlar bir yere kadar. Bir zaman geçiyor gene geliyorsun, inat etme de bu kez ilaçla birlikte terapiye de başlayalım ya da başka bir doktor önerebilirim.”

Ruhum bedenime dar geliyor. Yapmak istediklerim ve yapamadıklarım bir yanda, yatakta tospağa olmuş bedenim bir tarafta. Ben iflah olmaz bir depresifim. Korkularım yakama yapıştı, ellerini çekmiyorlar. Bu doktor da sinir ediyor beni “terapi yok” dedim defalarca, nesini anlamıyor bunun. Ben akan suya, aynalara anlatıyorum olanı biteni. Bir yol bulmaya çalışmıyorum, yolu yok ki, İlaçlar en iyi kurtarıcı. Ne demişti bir keresinde, “Senin kadar dışa dönük bir depresyon hastası görmedim, A tipik bir vakasın.” Geçecek biliyorum. Bir iki aya eski Elif geri dönecek, ta ki tekrar yorulana dek.

Rahmi Bey’in muayenehanesinden çıktığında az da olsa bir rahatlama hissetmişti. Mahalle eczanesine girdiğinde eczacı Güler abla onu gülerek karşıladı. “Elif’cim özledim seni nasıl gidiyor gazete, iki haftadır yazılarını göremiyorum?” Bankonun önündeki tabureye çöktü. Gözünden bir iki damla yaş geldiğini fark etmeden konuştu. “Kovdular hepimizi Güler abla, Gazetenin başına getirdikleri şerefsiz ‘görülen lüzum üzerine’ dedi yahu. Çarem yok, ekmek parası, çocuklarım var, daha fazla koruyamadım sizi deseydi. Yüzümüze bakamadı riyakâr herif.” Eczacı ayağa kalkıp yanına geldi Elif’in, gözündeki yaşları sildi, usulca öptü yanaklarından. “Bunlar da geçecek güzel kızım, az daha dayanın, az daha dayanalım.” Ezbere ilaçlarını verip yolculadı Elif’i.

Sımsıkı tuttuğu ilaç poşeti elinde evine doğru yürürken çalan telefona baktı çaresiz. Başkası olsa açmazdı da arayan ekip arkadaşıydı. “Elif bize geliyor diğerleri de, seni bekliyoruz. Yeni bir oluşum varmış, seni aramışlar açmamışsın bana ulaştılar, hemen gel olur mu, içip dağıtalım biraz?”

“Bugün olmaz Fırat, içemem ben, ilaca başlıyorum, sen bak nedir ne değildir, sağ kolumsun, tamam dersen bana uyar ama on beş gün aramayın beni.”

“Durum anlaşılmıştır, arada uğrar yiyecek bir şeyler getiririm, uyu sen, yedek anahtarın var bende, üzme kendini be ablam, hırpalama bu kadar, geçecek.”

Eve girip kapıyı kilitledi Elif, bir bardak su, ilaç çizelgesi ve tüm ilaçları bir tepsiyle baş ucuna koydu, perdeleri sıkı sıkı kapatıp yattı.