"Nedir bize kalan, İnsan’daki Hayvan’ı ölçmek mi? Yoksa akılla donatılı hayvanın, canlılar aleminin en büyük, soysuz, doyumsuz celladı olabildiğini görmek ve bunun adını koymak mı?”

Yazar Enis Batur Zoo’m - Harflerden Hayvanat Bahçesi kitabıyla yaşamın büyük resmindeki hayvan hallerini, beraberinde hayvan ile insan/homo sapiens ilişkilerini nesirle, resimle ve şiirle derinlemesine işliyor.

Coğrafyadan coğrafyaya, inançtan inanca insanların hayvanlara yaklaşımının zıtlıklar gösterdiğini; bir coğrafyanın, bir inancın dışladığı, kötülüğün kaynağı ve simgesi olarak gördüğü bir hayvanı, başka bir coğrafyanın veya inancın aynı hayvanı kutsayarak kucakladığını ve onu iyilikle bereketin kaynağı olarak görebildiğini okuyoruz.

Hayvan ve hayvan figürlerinin eskiden beri sanatı beslediğini…

Hayvansız bir hayat karesinin eksik ve soğuk kalacağını eserin havasından soluyabiliyoruz.

Ayrıca bir insanın hayvanlarla olan diyalog tarzının kendi varoluş dünyasının rengini ve şeklini de okuyabilmekteyiz burada.

Ehlileşmiş insanın hayvanlarla diyaloğunda ehlileştirici, diğer ifadeyle köleleştirici/yabancılaştırıcı bir rol oynadığını, bu durumun da hayvanlar üzerinde ciddi bir tahribat yarattığını görüyoruz.

Bir nevi insanların kendi cinsindeki “ötekileri” olduğu gibi hayvanları da kendine benzetme eğiliminde olduğunu bu durumun da hayatı yozlaştırıcı bir tona bürüdüğünü…

İnsan aklının hayvanlarla olan ilişkisinde genelde egemenlik, faydalanma ve yok etme şeklinde kendini gösterdiğini görüyoruz.

Yazar ayrıca İbni Arabi ile Nietzsche’nin hayvanlara olan yaklaşımına özgün bir değinmeyle eserin ruhunu zenginleştirir.

Sorular eşliğinde devam eden kitabın sonundaki metinlerde şu sözlere de rastlıyoruz:

“Öyleyse Benim Olduğum Hayvan, olmak istediğim İnsan’a daha yakın- olduğuma değil.”

Nedir bize kalan, İnsan’daki Hayvan’ı ölçmek mi?

Yoksa akılla donatılı hayvanın, canlılar aleminin en büyük, soysuz, doyumsuz celladı olabildiğini görmek ve bunun adını koymak mı?”