Adam, emin olmak için yavaşça yutkunup dinledi. Gırç gırç. Kulağının en içinden dışa doğru taşan bu sesi iyi tanıyordu. Sağ işaret parmağını kulak deliğine yerleştirdi, aşağı yukarı hızlıca salladı. Sesi yine de duyuyordu. “Hâlâ mı?” diye düşündü, yüzü allak bullak oldu. Daha yeni bitirdiği antibiyotik geldi aklına. Sonra, ondan önce kullandığı antibiyotik. Daha da öncekiler… Ve birkaç ay önce olduğu ameliyat. Ameliyattan önce çekilen filmler, uygulanan tedaviler ve ondan daha önceki bir dizi ameliyat...
Gözünün önüne sadece isimleri değişen, nerdeyse evin tüm salonunu dolduracak ilaçlar geldi. Dünyada kendisinden başka hiç kimse yoktu bu illeti yaşayan.
Doktoru hâlâ muayenehanesindeydi. Aracına bindi. Motoru çalıştırdı, gırç gırç. Arabayı sürdü, gırç gırç. Başını salladı, gaza sonuna kadar bastı. Gıırç gıırç. Araba büyük bir ses çıkararak duvara vurdu. Adam ölmüştü. Ama kulağından gelen sesi hâlâ duyuyordu. Gırç gırç. İşte onun kulağı böyle bir şeydi.
