Şehrin silüetini bozan onlarca gökdelenden birinin on yedinci katındaki yatak odasında gözlerini açtığında burnuna ilk çarpan koku kesif bir yalnızlık kokusuydu. Hemen anlamıştı ondan başka kimsenin olmadığını evde. Yatakta hafif doğrulup, bir önceki gecenin izlerini aradı. Bir kadının dün gece orada olduğuna dair hiç bir iz yoktu.
Çatlayan başını hafifçe ovuşturarak banyoya gitti. Hayret orada da kadından geriye bir şey kalmamıştı. Ne bir makyaj pamuğu, ne kullanılıp atılmış tuvalet kâğıdı ne de duş yaptığında banyoya sinen bir koku. Sıcak suyun alında mide bulantısını bastırmak için ağzına atığı nane şekerini dişlerinin arasında ezerken gecenin ayrıntılarını hatırlamaya çalıştı.
Boğazın tüm görkemini izleyebilecekleri, son yıllarda çok popüler olan restoranı özellikle seçmişti. Gözlerden uzak izlenimi verse de orayı bilenlerin rahatlıkla fark edebilecekleri masayı ayırttırmıştı sekreterine, “özel” hissetmeliydi kadın kendini, vakti yoktu uzun uzun flörtleşmelere. Aynı gece yatağa atılacaktı kadın. Alışık olduğu tüm rutinleri uygulayacak, kendini sıradan hissetmeden kollarına atılacaktı. Birkaç iş toplantısı ardından içilen kahve, kalabalık bir yemekte yan yana edilen sohbet, sigarasını yakarken elini tutma ya da “üşümüşsün” diyerek sahtekârca sarılma ve çaktırmadan kokusunu içine çekme gibi ön girizgâhlar yapılmıştı. Vakti yoktu daha fazlasına.
Ismarladığı yemekler sanki çok sıradan yapılan tercihlermiş gibi sunulmuştu kadına. Oysa ne kafa yormuştu öncesinden. İlişkinin dinamiğinin benzer kişisel tarih, kültür ve beğenilerden oluşabileceğini yılların deneyimiyle acı acı öğrenmiş olduğundan hataya yer yoktu.
Belindeki kar beyaz havlu düştü düşecek, kahve koydu kendine, Devasa salonun yekpare camından dışarı baktı, sisli bir sabahtı, trafik ağır akıyordu henüz hava yeni ışımış olmasına rağmen.
Yemekten sonra gittikleri caz barda aynı çevrelerden karşılaştıkları bir dolu tanıdık sima olmuş, kadın sakin ve olağan davranmıştı bu karşılaşmalarda. Koyu kahvesi ile birlikte yudumladığı Hennessy kadehini her ağzına götürüşünde yanağına konan minik kuş öyle öpülesiydi ki neredeyse çok diplerde sakladığı toy kasabalı oğlan içinden fırlayıp alel acele eve atacaktı kadını.
Her sabah olduğu üzere şoförünün kısa mesajı göründü telefonunun ekranında, “Otoparktayım Bayhan Bey”
Kırk iki yılın, otuz yılını ilmek ilmek işlemişti şimdiki adam olabilmek için. Bu sefer de olmamıştı işte.
Yatak odasındaki gardrobun önünde birbirine benzer koyu takım elbiselerden birini giyerken aynadaki görüntüsünü inceledi. Boylu, poslu fit vücudunda değildi sorun.
Daireden çıkmak üzereydi, on yıllık kadını kendi anahtarıyla açtığı kapıdan içeri girerken, “Günaydın,” dedi, “Çarşaflar değişecek mi?” Duymazdan gelerek asansöre ilerledi hızla.
Arabanın kapısını açmış, onu bekleyen şoförüne hafifçe gülümseyerek bindiği makam arabası metropolün trafiğine karıştığında , eline alığı finans dergisini okuyormuş gibi yaparken bulmuştu nerede hata yaptığını.
Karşılaştıklarında hiç yaşanmamış gibi yapacakları gecenin en derininde, aralarına kendi tenlerinden başka bir şey kalmadığı o anda çözülmüştü kasabadan gelen oğlan çocuğu . “Kız sıkı sarıl, kurban olayım kal yanımda,” demişti. Uykuya dalarken sadece bir saniye şaşkınlıkla ona baktığını ve uzaklaştığını hayal meyal hatırladı kadının.
