Bugün... Tuhaf bir şey oldu.
Yürüyordum. Aklımda ne vardı, kim bilir. Gözlerim uzayıp giden yoldaydı, ama bakıyordum diyemem, akıp giden bir şeydi.
Sonra. Aniden sarsıldım. Bir adam. Çarptı mı, vurdu mu, anlayamadım. Arkasından söylendi. Bazı kötü laflar.
Ne... dedim, belli belirsiz. Ama konuşur gibi değil, aldığım nefesi verir gibi. Ağzım açık, yavaş, mekanik bir hareketle başımı çevirdim. Uzaklaşıp giden adamı izledim. Anlayamadım.
Bu işte bir tuhaflık vardı.
Başka zaman olsaydı, altta kalmazdım. Yapamazdım. Kızardım, lanetlerdim, sonra kederlenirdim.
Oysa şimdi, sanki orada yokmuşum, çarpan ve sarsılan başkalarıymış, ben yalnızca izliyormuşum...
Ne oluyor? dedim. Aklımı zorladım.
Burada, bu şehirde, bu dünyada, bir yerlerde bir şey olmuş olmalı.
İçimi yokladım. Elim bir şeylere çarptı, tuttum, evirip çevirdim, bir şeye benzetemedim. Ağır ağır, sağıma soluma, üstüme başıma baktım, bir şey düşürmüşüm, bir yerde unutmuşum, kaybetmişim gibi, aniden bir şeylerimi kapıp kaçmışlar gibi.
Sonra. Ne zamandır etrafımda dolaşan, boşlukta dalgalanan bir şey, havada süzülerek, açık kalan ağzımdan içeri girdi, yutkundum.
İşte o an, bu dünyada günlerimin azaldığını, vaktimin daraldığını anladım.
Yoksa yapamazdım.
