Ben Köpek Sinan'la bir kere konuştum. O da “hoş geldiniz, nasılsınız, a tabii tanıyorum, bugün balık çok iyi” cinsinden. 1983 yılının yazı, bana çok uzun gelen bir süre yurtdışında kaldıktan sonra Türkiye'ye döndüğüm zamanlar. Dört aylık er olmak için Isparta'ya gideceğim. Onun öncesindeki birkaç günün içindeyim. Dünyayı fethedebileceğimi düşündüğüm yıllarımdayım. Amerika'dan ayrılmadan önce hocamla birlikte seçkin bir dergiye iyi olduğunu düşündüğüm,
benim yazdığım bir bilimsel makale göndermişiz. Onun, askerde duyacağım, sonucunu bekliyorum. Mutluyum.
Köpek Sinan'ın baş barmen olduğu Zafer Pasajı'nın üstündeki geniş pencerelerin ardından bulvara bakan lokantaya gidiyoruz. Üç kişiyiz. Nejat, ben ve o sıralarda Amerika'da çalışmak isteyen Nejat'ın gittiği İngilizce kursundan yakın arkadaş olduğu, oradaki öğretmenlerden biri olan, Körbi. Köpek Sinan deyince hatırladığım, nedense bende Sinan'la özdeşleşen Körbi.
Körbi yaşlı bir kadın. Türkçesi mükemmel. Arkadaşlığı hüzünlü, aniden düşüncelere dalıyor ve iyi içiyor. Tabii ki rakı. Kulüp sigarasının kapkalın dumanını da büyük bir zevkle savuruyor. Körbi komünist. Bu nedenle Amerika'ya gidemiyor. Öyle diyor. Herhalde bilmediğimiz çok şey var onun hakkında. Gizemli, hiçbir cinsel çağrışım yapmayacak, güzel olmadan kendince güzel olan bir kadın. Nejat, Körbi ve ben o gece mutluyuz. Sinan da mutlu: İçiyor. Bizimle ilgileniyor, dostluk gösteriyor. Bana sempatik geliyor. O sırada da Köpek.
Aslında Sinan'ı ben Köpek olmasından önce de biliyorum. Ondan birkaç yaş küçük olan kardeşi Serdar, benden bir sınıf aşağıda; iyi arkadaşım Kaya'nın yakın arkadaşı. Ortaokula, Namık Kemal'e, bazen üçümüz, Saraçoğlu'nun o meşhur Arnavut kaldırımı yokuşundan, birlikte gidip geliyoruz. Kaya, Serdar'ın babasının sıkı bir Teksas, Tom Miks, Red Kid ve Karaoğlan okuyucusu olduğunu söylüyor. Suat Yalaz'ın Karaoğlan'ı ortaokul yıllarımızla birlikte, en çok sevdiğimiz resimli roman. En birinci hayal kaynağımız. Karaoğlan bizim yapmak isteyip de yapamadıklarımızı bizim için yapıyor. Karaoğlan belki Serdar'ın babasının aklından geçip de yapamadıklarını da onun için yapıyor, belki babası da bizim sevdiğimiz nedenlerle Karaoğlan'ı seviyor...
Sinan'ın diş hekimliği okuduğunu da biliyorum, ama sanırım hiçbir zaman tam olarak dişçilik yapmıyor. Sonraki yıllarında yemek fabrikası işlettiğini de duyuyorum. Hanımefendi bir karısının olduğunu da. Son yıllarını zorluklarla geçirdiğini de. Sinan'ın bazen havladığını ve en çok da ay büyürken kuduruk sesler çıkardığını da.
Sinan'ın neden Köpek Sinan olduğunu bilmeyenler çoktur. Ben hikâyesini, olayı yaşayan Savaş'tan dinledim: Yaz, bir askeri aile tatil kampı. Erdek. Yeni yetme yeni azgın kamp sakini oğlanların denizde mayolarını çıkarıp kıyıdakilere sallayarak çırılçıplaklıklarını ilan ederek müthiş eğlendikleri zamanlar. Tatlı dost anason kokusunun, Gençlik Parkı'nın girişinde olduğu gibi, insanları kucaklayıp yanaklarından enselerinden kulak memelerinden öpüp dudaklarına küçücük buseler kondurduğu masum kamp akşamlarından biri. Sinan'ı bir odada bir sandalyeye bağlıyorlar, karşısına da bir kızcağız oturtuyorlar. Kıza, “Bunu köpek ısırdı kudurdu kuduracak sen göz kulak ol, biz ambulans çağırmaya gidiyoruz” diyorlar. Sinan ve karşısında kız. Kız hareket etmeye yelteniyor, Sinan hırlıyor; kız kaçmak istiyor, Sinan kızı ısıracak gibi yapıyor: Kız büyük korku içinde. Dışarıda tam bir cümbüş! Karanlık pencere camının arkasına gizlenerek içeriyi seyredenler müthiş eğleniyorlar. Otuz-kırk dakika süren doyumsuz bir eğlence bu. Patlatacağı kahkahayı tutarken altına işeyenler var. Sinan da onların arasında.
Sinan herkese sevimli gelen bir insandı. Köpek lakabını severek üstlendi. Bunda hayata karşı takındığı boş vermişliğinin etkisi çoktu herhalde.
