“Marteniçkan nerede senin, bıraktın mı adetlerini bu şehrin kalabalığında,” diyerek siteme başlayan annesini dinlemeye koyuldu. Birazdan giyimi kuşamı, oturuşu kalkışı, pilavı neden diri yapamadığı ve –geleneksel– dayısını niye hiç aramadığı konuşmalarıyla devam edecekti. Hiç değişmemişsin Gülcemal Sultan, diyerek susmaya niyeti olmayan anacığını yanaklarından öptü, zamanının izlerini taşıyan yüzünü bağrına bastı. Sarıldı, uzunca kokladı. Saçları ağarmış, ama değişen sadece rengi. Kokusu hâlâ eskisi gibi. Yüzündeki çizgiler derin, saymaya gerek duyulmayacak durumda. Aynaya bakmak istedi. Kendi suratında derin ama belli olmayan çizgilerine. Hasretini saklayarak yola çıkmış Alaz’ı unutalı çok olmuştu. Hatırlamak istediği de söylenemezdi ama Gülcemal’in kokusu ona yolu açmıştı. Bir anda her şeye anlam yüklemeye başladığını fark etti. İçindeyken fark edemediği büyüme eyleminin sancıları zihnine yansıdı. “Büyümek.” Bedenin değişir, boyun uzar, beklentiler artar. Babanın elinden tutarak yürüdüğün o köy yolundan tek başına çıkarken bulursun kendini. Sütünü hazırlayıp getiren annen olmaz, kanayan yaralarını saran da. Her şeyi kendin yapabilmelisin ya da yapar gibi olmalısın. Sonuçta hepsi bir sanrıdan ibaret.
Ah be Gülcemal ne ettin bana sen… Sesli düşünmeye başladığını annesinin, “Ne etmişim ben,” diye merakın hüzne döndüğü gözlerle kollarından sıyrılmasıyla anladı. Gel de şimdi anlat bunca şeyi diye düşünürken annesi bir şey demesine fırsat vermedi. “Unutamadın hâlâ di mi, bak dertlere düştüm ama hâlâ affedemedin beni. Alazım, biricik kuzum benim. Tek derdim senin iyiliğin. Sevda dediğin bir bela, yıkar kavurur seni, tamamlandım sanırsın da parçalara bölünüverirsin. Ne gördüysem oydu seni uzak tutmak istediğim. Belki bana denk gelmedi doğrusu ama benim doğrum da buydu. Kızma bana kuzum, bunca zaman hasret kaldım da sana bak şu halime. Gün yüzü bizi de bıraktı. Hiç olmasa giderken göreyim beni affettiğini.” Sesi titredi, ağlamak istemiyordu ama yeşil gözlerinde yaşlar birikmeye başlamıştı. Alaz’ın gözünün içine bakıyordu. Affettim dese bahar gelecek, Gülcemal’in içinde çiçekler açacaktı.
Gülcemalim affettim, desem ne değişecek? Bıraksaydın da yaşasaydım kendi doğrumu. Parçalarım kaybolsaydı, ben kayboluşlarını izleseydim. Ali, içimde tamamlayamadığım oldu. Ara sıra gelirdi aklıma, yaşayamadıklarımı hayal etmeye çalışırdım. Başaramazdım. Kimisi mutlu biterdi kimisi de koca bir boşluk, hüzün silsilesi. Ama hayaller bile yarımdı. Zamanla bıraktım onları da, Ali’yi de, bütün yarım kalmışlıklarımı da. Başka bir kayboluşun içindeyim. Sana desem ki affettim, benimle Alaz’ı bulmaya çalışacak mısın? Ya da affetmedim desem, bu kayboluşu görmek ne getirecek bize? Arafımdan çıkamam, imkânsız. Oysaki alışmıştım, ama kokun; yapamamışım anne.
Şimdi bunları o yeşil gözlere bakıp söylese, ana kız ağlasalar, yere serpilse içlerindekiler. En ihtiyacı olan buydu, ama yapamazdı. Gözleri gülsün de zihnine öyle işlesin istedi. “Affettim seni anne, ne ettiysen de güzel ettin,” diyerek gülümsemeye çalıştı. Annesinin ellerini aldı avuçlarının arasına, öptü, gözleri ince bileklerdeki kırmızı ipe takıldı. “Bu bahar dileğim sen ol Gülcemal, var mı bir marteniçkan bu Alaz kıza,” dedi. Yeşil gözlerde hüzün yerini heyecana bıraktı, “Olmaz mı kuzum,” diyerek çantasına koştu.
