–    Oooo yüzün gülüyor maşallah bugün.

–    Evet, keyfim yerinde. Ali Mahir ilk defa okula sorunsuz gitti bugün. Bir aydır nasıl ayak diredi, nasıl ağladı bir bilsen… Neyse, çok şükür. Bundan sonra da inşallah hep böyle olur.

***

–    Hayırdır? Kime sinirlendin yine?

–    Yine mi? Yine mi? Bu ülkede yaşayıp sinirlenmeden bir gün geçirmek ne mümkün! Şu taksiciler yok mu şu taksiciler! Bütün dertleri turist söğüşlemek. Hastaymışsın, çocuğun varmış, yaşlıymışsın ya da yağmur yağıyormuş hiçbirinin umurunda değil. Turist değilsen durmuyorlar. Yanlışlıkla dururlar ve Türk olduğunu anlayınca da ya nöbet değişimi oluyor ya aslında başka yolcuya gidiyor oluyorlar.

***

–    Dalmışsın uzaklara… Gene nerelere gittin?

–    Hiiiççç, öyle Neretva Irmağını düşünüyordum, Bosna’da. Ne güzel akar Mostar’ın altından usul usul, hele bu mevsimde ne güzel olur oralar…

***

–    Durgun görünüyorsun?

–    Elli yedi gün oldu bırakıp gideli…

***

–    O kadar komik ne olmuş olabilir ki?

–    Yaaaa hiç sorma geçen Elif kullanmıyorum diye çantasını kardeşine vermiş, çantadan bunun unuttuğu yüz lira çıkınca parayı geri almak için kardeşiyle saç saça başbaşa kavga etmişler. Öyle bir anlatıyor ki, dünyanın en ciddi şeyiymiş gibi. Gel de gülme ama sen de haklısın, önce Elif’i tanıman lazım.

***

–    Kızım söylesene neden korktun böyle?

Her an biri gelip saldıracakmış gibi geliyor. Gaspçısı, tecavüzcüsü, hırsızı bir şey yapmazsa sokak köpeklerinden biri ısıracakmış gibi oluyorum akşamları. Gündüz yine o kadar korkmuyorum, çevrede esnaf var, kameralar var, gelen geçen var ama akşamları öyle değil…

***

–    Benim telefonumu ne yapacaksın sen?

–    Gereksiz olan ne kadar uygulama varsa sileceğim. Bu telefonlarla ne yapıyorsak her şeyi izliyorlar. Tüm her şeyimizi biliyorlar, hatta bazen bizi bizden bile daha iyi tanıyorlar. Bir de herkesi öyle bağladılar ki ne cep telefonuyla ne cep telefonsuz yaşayabiliyoruz. HER HAREKETİMİZİ İZLİYORLAR!

***

–    Artık bırak somurtmayı yahu! Kızın aklı şimdi yerinde değil diye hep öyle olacak değil ya! Elbet bir yol çaresi bulunur. Evlat sonuçta… Atacak değilsin satacak değilsin ama üzülürken de akıllı üzüleceksin. Yoksa kız akıllanır akıllanmasına da sen kanser olduğunla kalırsın. Bilmiyor musun Semiha’ya olanları?

–    Haklısın, haklısın Meliha da kaç ay oldu çıkaramadık evden. Geçmiş bilgisayarın başına bir şeyler okuyor, bir şeyler yazıyor. Tivitir var ya, ordan. Bilgisayarın öbür tarafında onun gibi başkaları da varmış… Onları kendi arkadaşları sanıp kah üzülüyor, kah gülüyor, kah böyle kendisine –tövbe estağfurullah– bir şey yapılmış gibi uzun uzun duvara bakıyor… Evden hiç çıkmıyor nerdeyse, ne var ne yok tivitir. Ordaki arkadaşlarını merak ediyormuş başka şeyle uğraşınca. Sanki gerçek insan varmış gibi o telefonda bilgisayarda. Babası da “Üstüne gitme” diyor. “İyice fenalaştırma kızı”, diyor. Fenalaştırmayayım kızı da –aman abin duymasın– öyle Sarıların Aptonun öküz gibi oturmayla düzelmeyecek ki bu kız. Okurken hiç böyle değildi bu da işte… Bir iki, biliyorsun, şey edip, sınava girip, işte şirketlere başvurup olmayınca. Bizim durum da malum… Sahi Necmi’ye söylesen sen, ama öyle değil. Böyle böyle desen, üniversite mezunu hem, çok akıllı desen… Onun eli kolu uzundur, şöyle güzel bir işe yerleştirse yeğenini… Tivitir falan bilgisayarı da çok iyiymiş desen… Ne dersin?