Hamak sallanıyor. Buradan üzerinde kimin yattığını görmem imkânsız ama çöktüğü yere bakılırsa bir çocuk. Yanına yaklaşayım diye düşünüyorum ama yatan kişiyi korkutmaktan çekiniyorum. Çocukların yüzündeki o telaşlı bakışı hiç sevmiyorum. Daha çocuksun sen, ne ara dünyanın bu kadar kötü bir yer olduğunu öğrendin de herkese karşı telaşlı, çekingen bir tavır takınmaya başladın.
Hamağın birkaç metre ilerisinde bir banka çöküyorum. Cebimde dünden karaladığım bir öykü. Sekiz on sayfa. Okumaya başlıyorum ama bir gözüm hamakta. Öykünün sonunu henüz yazmamıştım.
Hamağın ilerisinde birkaç ahşap ev. Çocuğun ailesi muhtemelen bu evlerden birisinde. Tatil beldesi. Kim bilir kimin çocuğu? Belki de bir milletvekilinin. Şu ilerideki yüz binlerce dolarlık arabalardan birinin varisi belki. Buralar pahalı yerler. Fakirler ve orta düzey aileler buraya pek uğrayamaz. Aslında ben de orta seviyede bir yaşam sürüyorum ama işimin verdiği imkanları sonuna kadar kullanıyorum. Bir nevi hayatımın hilesini buldum. Bir zamanlar böyle bir yerde yaşamak için hayaller kuruyor dualar ediyordum. Sanıyorum duamda eksik yerler varmış. Devletin kolluk kuvveti olarak geçici süreliğine buradayım. Kâr kârdır. Aslında işimi sevmiyorum ama değişik olaylara tanıklık edip onları yazmak çok hoşuma gittiği için katlanıyorum. Elimdeki kâğıtta yazan öykü de gerçekte yaşanmış bir olaya dayanıyor. Sekiz on sayfa yazdım ama daha yazacak çok şey var.
Hamağın sallanması yavaşlıyor. Ayağa kalkıyorum. Öykümü yazdığım kâğıdı cebime koymak istiyorum ama elimden uçuşuyor kağıtlar. Birkaçını ayağımla basarak yakalıyorum, bir sayfası çamurlu suya saplanıyor. Öykümün yazdığım son sayfası uçuşmaya devam ediyor. Peşinden heyecanlı heyecanlı gidiyorum. Kırmızı bir sıvıya bulanıyor ve öylece kalıyor. Elime alıyorum, yoğun bir sıvı bu, kan gibi. Kan gibi kırmızı ve kan kadar yoğun. Hamağın altında. Hamağın üstündeyse bir çocuk. Üstü başı perişan. Yüzü bembeyaz. Günlerdir bir şey yiyip içmediği her halinden belli. Bir elinde bir cam şişe kırığı. Diğer bileği yarıya kadar yarık.
