İçerisi nem ve küf kokuyordu. Solda büyük bir masanın üzerinde birkaç keski, çekiç ve işkence aleti; kırışmış, kenarlıkları siyahımsı bir renk almış gri renkli bir balıkçı şapkası vardı. O kadar eşya arasında ilgimi çekti. Ortalıkta kimseler gözükmüyordu. Hiç görmediğim şapkanın sahibinin yüzünü görür gibi oldum. Bu kanıya nasıl vardığımı da bilmiyorum. İçerdeki koku, alet ve edevatın düzeni belki de bundan etkili oldu.

Büyük tahta dolabın arkasında eprimiş mavi tulumu içinde, beyaz saçlı, pos bıyıklı, kısa boylu, şişman bir adam çıktı. Elindeki keseri masaya bırakırken:

– Buyurun nasıl yardımcı olabilirim, dedi.

Adamın yüzüne baktım. Sonra hızlıca masaya döndüm, şapkaya bir daha baktım.

Elimdeki bez torbadan topal, kafası kopuk Pinokyo’yu çıkardım. İkimizin tuhaf bakışları havada karşılaştı, sonra elimdeki tahta parçasında sabitlendi.

– Geçenlerde tesadüfen buradan geçiyordum, elimle camdaki ilanı gösterdim, yazıyı gördüm. Bu, benim için çok değerli bir oyuncak, ancak gördüğünüz gibi, pek perişan bir vaziyette. Acaba tamir edebilir misiniz? Yakında ikizlerimin doğum günü var, onlara hediye etmek istiyorum, dedim.

Elimden aldı, evirdi çevirdi. Dolgun alt dudağını birkaç emdi. Sonra gülerek:

– Uzun süredir, böyle bir şey bekliyordum, dedi.

Anlamadığımı görünce devem etti:

– Eski oyuncaklar tamir edilir, diye yazınca, çocuklar evde ne bulurlarsa getiriyorlar, tabii onların eski anlayışları, kumandalı arabalar, oyuncak robotlar, Barbie bebekler, hayatımda bilmediğim bir sürü ıvır zıvır. Elektronik adına radyodan başka bir şey eline geçmemiş ben, ne anlarım bütün bunlardan. İşte, ancak böyle insana dokunan şeyler tamir edebilirim. Makinenin yaptığını, makine yapsın, dedi.

Gülümseyerek başımla onayladım. Yaşlı Pinokyo’yu aldı, onu özenle başının üzerinde sağdaki askıya astı. Ben torbanın dibinde kafasını çıkarıp ona uzattım. Torbayı güzelce katlayıp cebime koymaya çalışırken elini uzattı, şaşırmış bir şekilde torbayı eline bıraktım.

Pinokyo’nun kopuk kafasını, masanın üzerindeki cam kâseye attı. Oradan bana bakıyor, sanki beni bırakma, diyordu.

 Ertesi gün almak üzere dükkândan ayrılırken, kapının önünde, elinde robot bir kedi oyuncağıyla küçük bir kız içeri girdi. Yolun kenarına geçip, camdan küçük çocuğu ve yaşlı adamı izledim. Kısa süre sonra küçük kız somurtarak ve söylenerek çıkıp gitti

Ertesi gün dükkâna girdiğimde oturmuş çay içiyordu. Güler yüzle:

– Yaşlı dostunuz sağlığına kavuştu, yeni arkadaşlarıyla tanışmaya can atıyor, dedi. Onu özenle sarıp torbaya koymaya çalışırken ben,

– Size söylemeyi unuttum, keşke bir de boyayıverseydiniz, yepyeni olurdu, dedim.

Durdu. Dikkatlice bana baktı. Sonra masanın üzerindeki şapkasına baktı.

– Yeniyi ne çok istiyoruz böyle, oysa eski olan yaşanmışlıktır, anıdır, bir daha geri gelmeyecek birinin özlemidir. Karar sizin, ben boyarım, ancak şunu hatırlatayım dedim, tahta parçasını boyamaktan çok, çocukluğunuzda iz bırakanların üzerine boya çekeceğim, eğer istediğiniz bu ise… dedi.

Ne diyeceğimi bilemedim. Kısa bir sessizlik oldu. Sonra ben çocukluğumu aldım ve dükkândan çıktım.