I Ne kalır senden geriye? Ne kalır benden sana? Kıvranıp durmaktayım hala adlandırmaktan kaçındığım duygular sağanağı altında. Üşüyorum, ruhum alevler içindeyken. Bir intihar ihtimalini taşıyorum göğsümün doğu yakasında. Eli hançerli bir tanrı durmakta karşımda. Şeytani fısıltılar kulağımda çınlamakta: Yaşamak, yaşamak, yaşamak... Ne kalır senin bana armağan ettiğin çocuk saflığından, yaşamaya? Ne kalır benim ölü suskunluğumdan senin sevdalı gülüşüne?

II Düşüyorum bütün aşk ihtimallerini âşık halimden. Geliyorum sana hiçbir şeye benzetemediğim, hiçbir kaba sığdıramadığım, yaşadıkça anlam bulan, anlamsızlığa kaçarken anlama düşen âşık halimle. Ne kalır benim düşkün halimden senin sevdana?

III Kalbim! Ne zaman uçup gideceksin göğsümün kafesinden? Durdun, dinledin, erdin sırrına dinginliğin, buldun cevabını bütün anlamsızlıkların göz kapakların tam kapanacakken. Şimdi içini kemiren bir sancıdır, bir kederdir; yaşadığın gerçek miydi, rüya mı? Ah damarlarına pompaladığın olasılık, ah bitimsiz belirsizlik!

IV Ne kaldı senden, çürüyen bedenimde boşuna çırpınan budala ruhuma? Yok, sonu hiçbir şeyin, yok bir başlangıcı; uyduruk bir efsanedir dillerde dolaşan, her anlatanın kendi hikâyesini söylediği, her dinleyenin kendi yaşadığını duyduğu köksüz ve sonrasız bir efsane.

V Sen tutsan ellerimi, dokunsan tenime senden bana kalan sevda kalır sana; bende büyüyüp sana uzanan, senden akıp bende yatağını bulan öyle bi sevda kalır geriye. Dudağımızdaki tebessüm kalır, nefesimizdeki huzur, hafızamızdaki bütün aynalarda ışıyan gözlerimiz kalır. Şeytani fısıltılarla tanrının elindeki hançer arasında sıkışıp kalan kalbimde senin bana armağan ettiğin çocuk saflığın ve sevdamız kalır. Sevdalı gülüşümüz kalır. Ve tanrı ölür, şeytan kovulur. Zamana içkin, zamana aşkınsal ve zamana aşkın bi dolu aşk kalır!