Sibel sallanan sandalyesine oturmuş, omuzlarında bir şal, pencerenin çarpan kepenklerine uyumlu bir biçimde ileri geri sallanıyordu yavaşça. Dudaklarında zor duyulan bir melodi. “İki yol var demiştim… hangisini seçeyim… korkma bebeğim… hepsinin sonu aynı…” Rüzgâr şiddetini arttırdıkça kepenkler daha sert çarpmaya başlamıştı. Sibel de ona uygun olarak sandalyesini daha sert, daha hızlı, daha öfkeli sallıyordu.

Yine dinlemişti bu şarkıyı. Günlerdir aynı şarkıyı dinliyordu. Gereksiz bir hüzün. Anlamsız. Nereden çıktı ki.

Ürperdi.

Annem olsa şeytan dürttü derdi. Ah anne. Şeytana gerek var mı ki. Bazen düşünüyorum. Çok düşünüyorum. Sonra durduruyorum kendimi. Duruyorum. Öylece duruyorum. “Gözyaşları bebeğim, hepsinin sonu aynı…” Acaba diyorum, acaba ben daha az korkak olsaydım her şey farklı mı olurdu? İçimdeki şeytana olan savaşımı kaybetmeseydim. Ama yapamadım. Çok canım sıkılıyor. Bazen. Öfke duyuyorum herkese ve her şeye. Bazen. Sık sık. Niye öfke doluyum. Geçmişimdeki kaçamadıklarım karşıma çıktıkça öfkem mi artıyor. İyice tahammülsüz mü oldum. Yaşlandım mı. Biz de mi yaşlandık? Böyle sormuştu ona. Sen kırışmadın da, gözlerinde bir ışık vardı. Gençlik ışığı. Masum. O gitti, demişti. İçimdeki masumu öldürdün sen. Sadece sen değil. Belki en son sen. Belki de aslında hiçbir zaman masum değildim. Kim bilir… Hep bir derdim vardı. Çözemediğim. Bedenimden çıkmak isteyen. Arada bir kendini gösteren. Bakışın değişti. İlk bunu duymuştum yorum olarak. Bakışın değişti… İçimdeki çığlık dilimin ucuna geldiğinde, kalbim kaburgalarımdan fırlamak istediğinde, avuçlarımdaki yumruklar sadece beni acıttığında bakmıştım ona. Bakışım o zaman değişmişti. Soluk almamalısın. İşte bunu hissettiğimde bakışın değişti dedi bana. “Hedefler hep çok kolay olmuştu…” Sevmedim mi ben kimseyi. Sevemedim mi. Sevme hissi mi yok bende. Anne beni sev. Çok sev. Bırakma beni. Şeytan dürtsün beni anne. Olsun. Gitme sen. Gitme anne. “Birdenbire boşalan yolların ortasındayım…” Ben seni sevemedim mi. İçimdeki şeytanı mı gördün. Yok aslında kardeşimi ben öldürmedim anne. Onun da canı sıkılmıştı. Oyun yaptım ona. Yastık oyunu. Sen onu daha çok sevmedin biliyorum. “Nereye, nereye gideyim…” Kardeşimi sevemedim mi. Biliyor musun, yastıkla birlikte sesi azaldıkça boğazımdaki yumru azaldı. İçimdeki şeytan sustu. İlk taşı ben attım anne. Kendime. Ben baktım. Onlar kaçtı. Yavaş yavaş içimdeki son kırıntıya doğru gitmeye başladım. Hiç yalnız değilken aslında hep yalnızdım. Hala yalnızım. Sonuncu da gitti benden. Senden beri kimseyi tutamıyorum yanımda anne. Senden beri… “Birinin eksiği birinin fazlası…” Durdum yine. Bekliyorum. En son kaçandan sonra gelip kaçacak olanı. Belki o da gözlerindeki bakış fazla olgun der. Al derim. Gözler senin olsun. Bana ruhumu ver. Al derim. Bak iki damla gözyaşı. Bana kalbimi ver. Dünya dönüyor. Ben duruyorum. Beyaz bir tabutta çıksam. Ben de dönsem. Dünyayla beraber dönmeye başlasam. Tabutum döne döne çıksa sonsuzluğa ve dursa dünya. “Neden soruyorsun, nereye gideyim…” Gülümserim. Gözlerimde o bakış. “Çok yukarlarda biriymiş beni aldı…” Bir sonraki kaçacak olanda da sızlayacak ruhum. Biliyorum. O sızı hep var. Hep orada. Bir bıçakla yarıp çıkarsam o sızıyı dışarı bunlar geçer mi. Avuçlarımdaki sızı, kalbimde. Beynimdeki sızı, gözlerimde. Ruhumdaki sızı… Her yerimde. “Korkma bebeğim… hepsinin sonu aynı… çok yukarılarda biriymiş, bunları yaptı…”

Sibel sandalyesinden kalktı. Şalını omuzundan yere atıp çarpan kepenklere ve rüzgara doğru yürüdü. Rüzgarın soğuğu iyi gelmişti. Birkaç defa uzun uzun soluk alıp verdikten sonra önce kepenkleri, sonra da camı kapattı. “Hepsinin sonu aynı…”