Gözlerimi kapının soğuk metal topuzuna dikmiş tedirgin bir şekilde bakıyorum. Daha önce hiç dikkat etmediğim gri renkli kapı çerçevesinin varlığına şaşırmış düşünürken arkadan gelen bir sesle irkiliyorum. Pencere rüzgâra karşı koyamayıp tokat gibi çarpıyor. Gitmemi destekler sert ve kesin bir vuruş bu. Zaten burada ilk günden beri hiç huzurlu hissetmedim. Emin olduğum şeylerden biri de evin ruhuyla duygularımız her zaman karşılıklı.
Bir yolu giderken ve dönerken hiç tarttınız mı? Birinde mutlaka daha uzun gelir o yol. Bitmek bilmez, yokuşlar, virajlar uzar. Kavuşmak istediğiniz yere göre mesafeler değişir. Geldiğiniz yerde umduğunuzu bulup bulmadığınıza göre farklılaşır yol algısı.
Buraya geldiğimde ne beklediğimi merak ediyor olmalısınız. Yalnız geçen uzun yıllarımdan sıkılıp, eski bir aşkın küllerini eşeledim. Düşündüm ki geçmişte yaşanan o yaldızlı günler aynı yoğunlukla, hiç geçmemiş gibi yeniden canlanır.
Onca yıla rağmen güzelliğinden zerre olsun kaybetmemişti. Omzundan dökülen, hırçın, dalgalı denizleri andıran saçları yine aynı, elleri hâlâ ince ve zarif, boynu pürüzsüz, uzun ve zarif, hâlâ...
Hesaplamadığım bir şey vardı; yaşanan anlardan aldığımız tatlar, o an geçerlidir ve hep kendine özgüdür. Bir filmi yeniden izlemek gibi, aldığımız tatlar da ilkine göre yavanlaşır tekrarlandığında.
İlk tanıştığımızda olduğu gibi, yeşilleri öyle derin bakar ki bana içlerinde kaybolurum diye düşünmüştüm ama sönmüş iki gece fenerini andırıyordu gözleri.
Denedik galiba. Eskiden bizi güldüren şeyleri yâd etmeyi mesela. Zoraki gülümsedik, ayıp olmasın diye anıların hatırına. Kitaplardan söz ettik, ikimizin de sevdiği yazarlardan. Başka tatlar yerleşmişti dilimize. Yıllar önce yürüdüğümüz o geniş, ağaçlıklı yol, bambaşka patikalara çıkıyordu artık. Sözleri noktalama vaktiydi, yıllar önce virgül koyduğumuz yerden.
Bahçede çiçeklerle uğraşıyordu. Saatlerdir aynı gül fidesini evirip çevirdiğine göre onunda sesi tükenmişti. Derin bir nefes alıp kapının topuzunu çevirdim; sessizliği yırttı gıcırdayan menteşelerin sesi. Ardıma baktım. Gül fidesi ile uğraşmayı bırakmış öylece bekliyordu, yüzü yere eğilmiş. Usulca çektim kapıyı, az ileride bekleyen taksiye bindim. Şoföre, “Havaalanına lütfen,” dedim, mesafeli, sırf muhabbeti uzatmasın diye. Ne mümkün, ikinci dakikada gevezeliğe başladı adam.
– Ağabey, yolculuk nereye?
– İstanbul’a gidiyorum
– İş gezisi mi, dönüş ne zaman ağabey?
Kafamı buğu yapmış cama dayayıp gözlerimi kapadım:
– Dönüş yok, sadece gidiş…