“Kurgulamadan, akıl yürütmeden, şaşırtmadan ve kimin ne diyeceğini, nasıl okuyacağını umursamadan yazmak istiyorum. Ter gibi, sümük gibi, meni gibi olsun yazdıklarım. Uğraşırsam `bok gibi` yazabildiğimi biliyorum. Artık süslü benzetmelerle dolu, karakteri ile günlerce birlikte yaşadığım hikâyeler kurmak istemiyorum. Bir karakteri olmayıversin yazdıklarımın. Ama ne yazarsam yazayım koltuk altımdan gelen ter kokusu gibi gerçek olsun. Öyle gerçek, öyle katı olsun ki ona müdahale edemeyeyim. Bu yüzden ona tepkisiz kalayım ya da kim ne tepki verirse versin umursamayım. Yani yeni bir dil kurmak ve tüm gözler üzerimdeyken bu dili burnuma değdirebilmek niyetindeyim.”

Adam banyoya gidip ayna karşısına geçti. Koltuk altını avuçlayıp avcunu kokladı. Sabunlandı. Havluyla kurulandıktan sonra kokunun geçip geçmediğini kontrol etti. Banyodan çıkıp yazı masasına doğru yürürken durdu. Salonda kitap okuyan kadına baktı.

Ter kokusundan hazzetmediğime göre yazmak istediğim şeyi tamamlasam da hoşuma gitmeyecek. O zaman yazıp bitirdiğimde bunun o istediğim şey olduğunu nasıl anlayacağım.

“Bir şey mi dedin,” diye sordu kadın. “Bana bir şey mi dedin?” “Hayır,” dedi adam “sadece kendi kendime mırıldanıyordum.” Kadın kitabına geri döndü. Adamın bakışları bir süre daha kadında kaldı. ‘Onun umrunda değilim artık,’ diye düşündü. Bunu önemsememek isterdi.

“Dilini burnuna değdirebilir misin?”

“Efendim?”

“Dilini diyorum, burnuna değdirebilir misin?”

“Bu da nereden çıktı?”

“Hiç, öylesine sordum.”

“Öylesine sorulacak bir soru değil bu.”

“Şeyi merak ettim. Bu doğuştan gelen bir yetenek mi yoksa çalışınca yapılabiliyor mu?”

“Biraz hava alsan iyi olacak.”

“Tamam tamam, yine başlama. Bir şey demedim.”

Kadın yeniden kitabına döndü ve kafasını kitabından kaldırmadan “Çalışarak yapabileceğin bir şey değil,” dedi.

Adam yazı masasına gitmekten vazgeçip yine banyoya girdi. Ayna karşısına geçip dilini çıkardı, üst dudağı salya içinde kaldı.

Banyodan çıktı, ağır adımlarla çalışma odasına yürüdü. Yazdıklarını buruşturup çöpe attı.