Oda hâlâ sıcak. Kitaplar, defterler masanın üstünde gelişigüzel dizilmiş. Yerine konulmadıkça birikmiş kıyafetler sandalyenin üzerinde katlanmadan duruyor. Birkaç çift çorap masanın altında. Eminim yatağın altında daha fazlası vardır. Bir kız için fazla dağınık, hiç kız yurdunda kalmamış biri. Ben sadece yanlış ve ani kararlar için fazla hayat dolu buluyorum odayı. Oda olan bitenden habersiz. Demir yatağa dokunuyorum. Belli ki bir zamanlar ranzaymış. Boru şeklindeki ayakların üzerindeki kapaklardan anlıyorum bunu. Karşısındaki gardırobun hemen yanında farklı zamanlarda alındığı belli olan iki kitaplık yan yana. Biri kestane renginde, öbürü kırmızı. Varlıklarından ayrı, yan yana olmaktan ayrı, rahatsız gibiler. Boyları uyuşsaydı bari diyorum. Masanın üzerindeki defterin kapağını süsleyen kediler beni duyup yargılayan gözlerle bakıyor. Bir insan niçin birbirinden sevimsiz yedi kedi çizer, bu çizim niçin bir defter kapağı için uygun görülür, bu hata niçin o defter satın alınarak devam ettirilir? 100 yaprak çizgili. Çizgili olur tabii. Defteri bırakıp gardıroptaki boy aynasından ona bakıyorum. Nihayet. Çünkü kediler öyle istiyor. Yatağına uzanmış, yüzü aynaya dönük. Gözleri kapalı, doğal olarak. Belirgin bir duygu seçemiyorum. Üzgün değil, kızgın değil. Şok olmuş değil. Huzurlu. Değil. Rahatlamış. Değil. Kıskanç değil, pişman değil. Aç değil, açıkta değil. Oda yüzünden mi acaba diyorum kedilere. Oda ketumluğunu koruyor. O zaman sizin yüzünüzden. Galiba gülümsüyor.
Yazarlar
Günün Yazarları
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR
"İnsanları yalnızca bilinmeyen korkutur.
Ama insan bilinmeyenle yüz yüze geldi mi, o korku bilinene dönüşür."
Antoine de Saint-Exupéry