Sakala hep bir anlam yüklenir.
Allen Ginsberg A Supermarket in California'da, “Nereye gidiyoruz Walt Whitman? Kapılar bir saat içinde kapanır. Sakalın hangi tarafı gösterecek bu akşam?”;
Hemingway, Silahlara Veda'da, “Bir adam sakal bırakmak istiyorsa bıraksın. Niçin sakal bırakmazsın ki Sinyor Maggiore?”;
Henry David Thoreau, The Maine Woods'da, “Şu aşamada, hepimiz en azından sakallarımızı uzatmalıyız, keşke toprağın çıplaklığını saklayabilsek ve bir orman görünümü yaratsak”
Anton Çehov, Ariadne: “Küçük top sakallı beyefendi yanıma oturdu ve devam etti; evet, Ruslar bir araya geldiklerinde soyut konular ve kadınlar dışında hiçbir şey tartışmaz.”
Herman Melville, Moby Dick: “Söyle, sen geniş ve saygıdeğer kafa, homurdanan Ahab, her ne kadar bir sakalla süslenmemişsen de, orada burada ak yosunlu görünen; söyle aziz kafa ve anlat bize sendeki gizli şeyi.”
Dostoyevski, Suç ve Ceza: “Başını sallayarak itiraz eden gri sakallı, gri saçlı yaşlı adamın üstüne ellerini bükerek ve bağırarak atıldı.”
Lev Tolstoy, Anna Karenina: “Küçük mujik demiryolunda çalışıyordu, mırıldandıkça sakalı da kıpırdıyordu.”
Bunları derken sakal sözcüğü her birinde farklı bir niyet taşır.
Ya da pek çok başka anlamıyla deyimlerde yerini bulur. Değirmende ağartılamayan sakal bazen geçen yılların göstergesidir, kaptırılmışsa da teslimiyetin. Çağına göre ya modadır, ya da kimlik ve aidiyetin simgesi. Bir de eserlerini hayranlıkla okuduğumuz yazarların dikkat çekici fotoğrafları var, geride kalan. Gür-seyrek, dağınık, kır, uzun-kısa, üçgen, kırmızı, ürkütücü, acayip, saygın, kibar sakallarıyla birbirlerinden oldukça farklı görünen.
Öyleyse edebiyatın en etkileyici sakalına sahip yazarlar kimlerdi?
